Księga Judyty 7 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Następnego dnia Holofernes wydał rozkaz całemu swojemu wojsku i wszystkim tym ludziom, którzy szli z nim jako sprzymierzeńcy, aby ruszyli na Betulię i najpierw obsadzili wejścia na górę, i rozpoczęli walkę z synami Izraela.

Tego dnia ruszyli wszyscy jego zbrojni ludzie. A jego siły zbrojne liczyły sto siedemdziesiąt tysięcy wojowników pieszych i dwanaście tysięcy konnych, oprócz taboru i ludzi pieszych, którzy szli z nimi – olbrzymie mnóstwo.

I rozbili obóz na równinie obok źródła przed Betulią, i zajęli obszar szeroki od Dotain aż po Belbaim, a długi od Betulii aż po Kyamon, które leży naprzeciw Ezdrelonu.

A kiedy synowie Izraela zobaczyli ich mnóstwo, bardzo się przerazili i mówili jeden do drugiego: Teraz oskubią oni całą powierzchnię ziemi i ani wysokie góry, ani wąwozy, ani pagórki nie powstrzymają ich naporu.

Potem każdy wziął do ręki broń wojenną i po zapaleniu ogni na swoich wieżach trwali na straży przez całą tę noc.

A na drugi dzień Holofernes wyprowadził całą swoją konnicę przed oczy Izraelitów, którzy byli w Betulii.

Zbadał wejścia do ich miasta, obejrzał źródła wody i obsadził je, ustawiając nad nimi wartowników, sam zaś odszedł do swojego wojska.

Potem przyszli do niego wszyscy zwierzchnicy synów Ezawa, przywódcy ludu moabskiego i dowódcy wybrzeża i powiedzieli:

Posłuchaj, nasz władco, rady, aby porażka nie spotkała twoich sił zbrojnych.

Ten naród Izraelitów nie ufa swoim oszczepom, ale wysokościom gór, na których mieszka. Nie jest bowiem łatwo wejść na szczyty ich gór.

Tak więc, o władco, nie walcz z nimi, jak się walczy w szyku bojowym, a wtedy ani jeden mężczyzna z twojego ludu nie zginie.

Zostań w swoim obozie i oszczędzaj każdego człowieka z twoich sił zbrojnych, a tylko twoi słudzy niech opanują źródło wody, które wypływa u podnóża góry.

Stamtąd bowiem czerpią wodę wszyscy mieszkańcy Betulii. Zniszczy ich pragnienie i poddadzą swoje miasto. Wtedy my i nasz lud wejdziemy na pobliskie wierzchołki gór i rozbijemy na nich obóz, i będziemy pilnować, aby nie uciekł z miasta ani jeden mężczyzna.

I zginą z głodu, oni, ich żony i dzieci. A zanim dosięgnie ich miecz, będą już leżeć powaleni na ulicach miejsca ich zamieszkania.

Tak surowo odpłacisz im za to, że zbuntowali się i nie wyszli przed ciebie w pokoju.

I ich słowa spodobały się Holofernesowi, jak również wszystkim jego sługom, i rozkazał postąpić tak, jak mówili.

I wyruszył obóz synów Ammona, a za nim pięć tysięcy Asyryjczyków. Rozłożyli się obozem w dolinie i najpierw zajęli wody i źródła wód Izraelitów.

A synowie Ezawa i synowie Ammona odeszli i rozbili obóz na górze naprzeciw Dotain. Posłali swoich ludzi na południe i na wschód naprzeciw Egrebel, które leży blisko Chus nad potokiem Mochmur. Reszta wojska Asyryjczyków zajęła pozycje na równinie i zakryła całą powierzchnię ziemi. Ich namioty i tabory rozłożono w olbrzymiej liczbie, było tego bardzo wielkie mnóstwo.

Wtedy Izraelici zawołali do Pana, swojego Boga, bo upadli na duchu, ponieważ otoczyli ich wszyscy wrogowie i nie było możliwości ucieczki spośród nich.

I cały obóz Asyryjczyków otaczał ich dokoła przez trzydzieści cztery dni: piechota, rydwany i konnica. I wszystkim mieszkańcom Betulii wyczerpały się wszystkie ich zbiorniki wody.

I opróżniły się cysterny. Nie mieli tyle wody, aby ugasić pragnienie nawet przez jeden dzień, dlatego dawano im do picia wodę w wydzielanych porcjach.

Ich dzieci straciły więc ducha, a kobiety i młodzieńcy mdleli z pragnienia i padali na ulicach miasta i przy wejściach do bram, i nie było w nich siły.

Cały lud, młodzieńcy, kobiety i dzieci otoczyli wokoło Ozjasza i naczelników miasta i wołali donośnym głosem wobec całej starszyzny słowami:

Niech Bóg rozsądzi między wami a nami, bo wyrządziliście nam wielką krzywdę, nie układając się o pokój z Asyryjczykami.

A teraz już nie ma dla nas pomocy: Bóg wydał nas w ich ręce, abyśmy z pragnienia padali przed nimi i całkowicie zginęli.

A teraz przywołajcie ich i wydajcie całe miasto na łup ludziom Holofernesa i wszystkich jego sił zbrojnych.

Lepiej bowiem będzie dla nas, że staniemy się ich zdobyczą. Pójdziemy bowiem do niewoli i tak będziemy żyli, i nie będziemy patrzyli na śmierć naszych niemowląt i na nasze żony i dzieci, jak umierają.

Bierzemy na świadków przeciwko wam niebo i ziemię, i naszego Boga, i Pana naszych ojców, który nas karze za nasze grzechy i za przestępstwa naszych przodków, aby nie postąpił dzisiaj według tych słów.

I powstał wielki, jednogłośny lament wśród wszystkich zebranych, i donośnie wołali do Pana Boga.

A Ozjasz powiedział do nich: Bądźcie mężni, bracia! Przetrwamy jeszcze pięć dni. W tych dniach Pan i nasz Bóg okaże nam swoje miłosierdzie, On bowiem nie opuści nas do końca.

Jeżeli te dni miną i nie przyjdzie nam pomoc, uczynię zgodnie z waszym życzeniem.

Potem rozesłał lud, każdego na swoje stanowisko. I poszli na mury i na wieże swojego miasta, a kobiety i dzieci odesłano do ich domów. A w mieście panowało wielkie przygnębienie.