Księga Judyty: omówienie i przewodnik do studium

"Lecz wszyscy mieszkańcy całej ziemi zlekceważyli odezwę Nabuchodonozora, króla Asyryjczyków, i nie stawili się do walki, ponieważ nie bali się go. Uważali go za człowieka osamotnionego i dlatego odesłali jego posłów z niczym, dodatkowo ich znieważając."

"Za to wszystko będziemy dziękować Panu Bogu naszemu, który wystawia nas na próbę, tak jak i naszych przodków. Przypomnijcie sobie to wszystko, co On uczynił z Abrahamem, i jak wystawił na próbę Izaaka, i co spotkało Jakuba w Mezopotamii Syryjskiej, pasącego trzody Labana, brata jego matki. Bo jak niegdyś wystawił ich na próbę w ogniu, poddając próbie ich serca, tak i teraz nas nie ukarał, lecz Pan chłoszcze tych, którzy zbliżają się do Niego, aby się opamiętali."

"Judyta zaś upadła na twarz, posypała głowę popiołem i odsłoniła wór, który wcześniej włożyła. Wtedy, tego wieczoru, składano w świątyni w Jerozolimie Bogu ofiarę kadzielną. A Judyta donośnym głosem zaczęła wołać do Pana tymi słowami: Panie, Boże mojego praojca Symeona, Ty dałeś mu do ręki miecz, aby wywarł zemstę na cudzoziemcach, którzy odkryli łono dziewicy, by je splugawić, i obnażyli jej biodra dla hańby, i zbezcześcili jej łono dla zniewagi. Ty powiedziałeś: Tak być nie może, a oni tak uczynili. Dlatego wydałeś ich starszyznę na zabicie, a ich łoże, które splugawili przez swoje oszustwo, także na skutek oszustwa napełniłeś krwią. Zgładziłeś ich niewolników razem z książętami, a książąt razem z ich tronami. Ich żony wydałeś na łup i ich córki do niewoli, a cały ich dobytek do podziału między umiłowanych przez Ciebie synów, którzy odznaczyli się gorliwością dla Ciebie i, nienawidząc splugawienia swojej krwi, wzywali Ciebie na pomoc. Boże, Boże mój – wysłuchaj mnie, wdowy! Ty uczyniłeś rzeczy wcześniejsze od tamtych i tamte, i te, które będą później, także i teraźniejsze, i te, które nastąpią i już się stały, i te, które masz w swoim zamyśle. I ukazały się te, które postanowiłeś, i powiedziały: Oto jesteśmy. Bo wszystkie Twoje drogi są przygotowane, a Twoje wyroki przewidziane. Oto Asyryjczycy wzmocnili się dzięki swoim siłom zbrojnym, stali się dumni ze swoich koni i jeźdźców, szczycą się mocą piechoty, ufają tarczy i oszczepowi, łukowi i procy; a nie poznali w Tobie Pana, który niweczy wojny. Pan to Twoje imię. Rozbij ich potęgę swoją mocą i rozgrom ich siłę w swoim gniewie! Ponieważ postanowili zbezcześcić Twoje świętości, splugawić namiot, gdzie mieszka sława Twojego Imienia, i odciąć mieczem rogi Twojego ołtarza. Spojrzyj na ich pychę, ześlij swój gniew na ich głowy, daj mojej wdowiej ręce moc do tego, co zamierzyłam. Uderz podstępem moich warg niewolnika razem z wodzem i wodza ze sługą. Skrusz ich zarozumiałość ręką kobiety! Bo Twoja siła nie tkwi w ilości ani Twoje panowanie nie zależy od mocnych, lecz Ty jesteś Bogiem pokornych, wspomożycielem uciśnionych, opiekunem słabych, obrońcą odrzuconych i wybawcą tych, którzy utracili nadzieję. Tak, tak, Boże mojego ojca, Boże dziedzictwa Izraela, Władco nieba i ziemi, Stwórco wód i Królu wszelkiego stworzenia, wysłuchaj mojej modlitwy! Daj mi podstępną mowę, by zadała im ranę i siniec, bo oni uknuli okropne zamysły przeciwko Twojemu przymierzu i Twojemu świętemu domowi, i przeciwko górze Syjon, i domowi należącemu do Twoich synów. I spraw, aby cały naród i każde pokolenie poznało i wiedziało, że Ty jesteś Bogiem, Bogiem wszelkiej potęgi i mocy, i że nie ma nikogo innego oprócz Ciebie, kto by bronił ludu izraelskiego."

"A ona donośnym głosem odezwała się do nich: Wysławiajcie Boga, wysławiajcie! Wysławiajcie Go, ponieważ nie oddalił swojego miłosierdzia od domu Izraela, ale tej nocy moją ręką pokonał nieprzyjaciół. Potem wyjęła z torby głowę, pokazała ją i powiedziała do nich: Oto głowa Holofernesa, naczelnego wodza asyryjskich sił zbrojnych, a oto kotara, pod którą leżał pijany. Zabił go Pan ręką kobiety. Na życie Pana, który mnie strzegł na mojej drodze, w którą się wybrałam: moje oblicze uwiodło tamtego na jego zgubę, ale nie popełnił ze mną grzechu, aby mnie splugawić i zhańbić. I cały naród bardzo się zadziwił i upadł na ziemię, oddając pokłon Bogu, i wołał jednogłośnie: Bądź uwielbiony, nasz Boże, który dzisiaj rozgromiłeś nieprzyjaciół swojego ludu. A Ozjasz powiedział do niej: Błogosławiona jesteś, córko, przez Boga Najwyższego, spośród wszystkich kobiet na ziemi, i niech będzie błogosławiony Pan Bóg, Stwórca nieba i ziemi, który cię prowadził, abyś odcięła głowę wodza naszych nieprzyjaciół. Twoja ufność nie zatrze się aż na wieki w ludzkich sercach wspominających moc Boga. Niech Bóg sprawi to tobie, abyś była wywyższona na wieki i wzbogacona w dobra, bo nie szczędziłaś swojego życia, gdy nasz naród był upokorzony, ale przeciwstawiłaś się naszej zagładzie, postępując prawą drogą przed naszym Bogiem. A cały naród odpowiedział: Niech tak będzie, niech tak będzie!"

"I mówiła Judyta: Uderzcie w bębny na cześć mojego Boga, zagrajcie Panu na cymbałach, zanućcie Mu psalm i pieśń uwielbienia, wysławiajcie i wzywajcie Jego imię! Ponieważ Pan jest Bogiem, który niszczy wojny, bo prowadząc do swojego obozu pośród ludu, wyrwał mnie z rąk moich prześladowców. Aszszur przybył z gór od północy, przyszedł z miriadami swoich sił zbrojnych, mnóstwo ich obsadziło potoki, a ich konnica okryła wzgórza. Mówił, że wypali moje góry, a moich młodzieńców wytnie mieczem, moje niemowlęta rozbije o ziemię, moje dzieci wyda na łup, a moje dziewice na grabież. Lecz Pan Wszechmogący pokrzyżował im szyki ręką kobiety. Bo ich mocarz nie zginął z ręki młodzieńców, ani nie uderzyli na niego synowie tytanów, ani nie napadli na niego olbrzymi giganci, ale Judyta, córka Merariego, obezwładniła go pięknem swojej twarzy. Zdjęła bowiem swoje wdowie szaty, aby wywyższyć uciśnionych w Izraelu, namaściła swoją twarz olejkami. Związała swoje włosy pod zawojem i włożyła swoje szaty, aby go oszukać. Jej sandały przykuły jego oko, jej piękność usidliła jego duszę, a miecz przeciął jego kark. Persowie przestraszyli się jej odwagi, a Medów przeraziła swoją śmiałością. Niedawno moi uciśnieni rodacy podnieśli krzyk i moich słabych ogarnął lęk i przerażenie: podnieśli jednak swój głos, a tamci uciekli. Dzieci młodych matek ich poprzebijały, przekuły ich jak uciekających niewolników. Zginęli w bitwie z moim Panem. Mojemu Bogu chcę zaśpiewać nową pieśń: Panie, jesteś wielki i niezwykle sławny, przedziwny w swojej sile i niezwyciężony. Niech Ci służy wszelkie Twoje stworzenie, bo Ty powiedziałeś i stało się. Ty posłałeś Twojego ducha, a on zbudował wszystko, i nie ma nikogo, kto by się sprzeciwił Twojemu głosowi. Góry bowiem poruszają się od podstaw razem z wodami, a skały topią się jak wosk przed Tobą, ale dla tych, którzy boją się Ciebie, Ty jesteś łaskawy. Chociaż wszelka ofiara jest za mała, by była dla Ciebie przyjemną wonią, i za mało jest wszelkiego tłuszczu na całopalenie dla Ciebie, lecz ten, który boi się Pana, będzie wielki po wszystkie czasy. Biada poganom, którzy powstają przeciw mojemu narodowi: Pan Wszechmocny ukarze ich w dzień sądu, ześle w ich ciało ogień i robactwo, i będą jęczeć z bólu na wieki."