Księga Judyty 12 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Potem polecił ją wprowadzić tam, gdzie rozstawiono jego srebrne naczynia, i rozkazał, aby podano jej do jedzenia jego wspaniałe potrawy, a do picia jego wino.

Ale Judyta powiedziała: Nie będę tego jadła, aby to nie stało się sposobnością do zła, lecz niech podadzą mi z tego, co sobie przyniosłam.

I odpowiedział jej Holofernes: Jeśli wyczerpią się twoje zapasy, to skąd weźmiemy, aby dać ci podobne do nich? Bo nie ma między nami nikogo z twojego narodu.

A Judyta mu odpowiedziała: Na życie twojej duszy, panie mój, twoja niewolnica nie zje tego, co ze sobą wzięła, a Pan wcześniej spełni moją ręką to, co postanowił.

Potem słudzy Holofernesa odprowadzili ją do namiotu, a ona spała aż do północy. A około straży porannej wstała.

I przesłała do Holofernesa prośbę: Niech mój pan rozkaże, aby pozwolono twojej niewolnicy wyjść na modlitwę.

Holofernes polecił więc straży przybocznej, aby jej nie przeszkadzano. A ona przebywała trzy dni w obozie i nocą wychodziła do wąwozu koło Betulii i myła się w obrębie obozu przy źródle wody.

A gdy potem wracała, modliła się do Pana, Boga Izraela, aby pokierował jej drogą ku wywyższeniu synów swojego ludu.

I po powrocie, oczyszczona, pozostawała w namiocie aż do chwili, kiedy wieczorem przynoszono jej własne pożywienie.

Czwartego dnia Holofernes wydał ucztę jedynie dla swoich sług, a nie zaprosił do stołu nikogo z dowódców.

Potem powiedział do eunucha Bagoasa, przełożonego nad wszystkimi jego dobrami: Idź i nakłoń tę hebrajską kobietę, która u ciebie przebywa, aby przyszła do nas i z nami jadła i piła.

Naprawdę byłoby to dla nas hańbą, gdybyśmy puścili taką kobietę, nie obcując z nią. Jeśli bowiem nie zwabimy jej do siebie, będzie sobie z nas drwiła.

I Bagoas odszedł od Holofernesa, przyszedł do niej i powiedział: Piękna, młoda kobieto, nie wahaj się stanąć przed moim panem! Będziesz uczczona w jego obecności i będziesz piła z nami rozweselające wino, i staniesz się w tym dniu jak jedna z córek synów Aszszura, przebywających w domu Nabuchodonozora.

A Judyta powiedziała mu na to: A kim ja jestem, abym mogła sprzeciwiać się mojemu panu? Wszystko, co będzie miłe w jego oczach, szybko uczynię i będzie to dla mnie największą przyjemnością aż do dnia mojej śmierci.

I wstała, ubrała się w uroczysty strój, z wszelkimi kobiecymi ozdobami. A jej niewolnica przyszła i rozłożyła przed nią na podłodze naprzeciw Holofernesa dywany, które dostała od Bagoasa do swojego codziennego użytku, aby na nich odpoczywała i jadła.

A Judyta weszła i zajęła swoje miejsca. I Holofernes zachwycił się w swoim sercu jej widokiem, a dusza w nim doznała gwałtownego wzruszenia. I bardzo zapragnął obcować z nią, ponieważ od dnia, kiedy ją zobaczył, szukał sposobności, aby ją uwieść.

I odezwał się do niej Holofernes: Pij teraz i wesel się razem z nami!

A Judyta odpowiedziała mu: Piję więc, panie, bo nigdy od dnia mojego urodzenia moje życie nie osiągnęło takiego szczytu jak dziś.

I wzięła to, co przygotowała jej niewolnica, i jadła, i piła w jego obecności.

A Holofernes zachwycał się nią i pił bardzo wiele wina, tyle, ile nigdy nie wypił w jednym dniu, odkąd się urodził.