Księga Judyty 2 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W osiemnastym roku, dwudziestego drugiego dnia pierwszego miesiąca, w pałacu Nabuchodonozora, króla Asyryjczyków, rozeszła się wiadomość, że zamierza on zemścić się na całej ziemi, tak jak to zapowiedział.

Zwołał więc wszystkich urzędników i wszystkich swoich dostojników, przedstawił im swój tajny plan i zapowiedział swoimi ustami całkowitą zagładę całej ziemi.

Także i oni postanowili zgładzić każdego żyjącego, kto by nie posłuchał słów jego ust.

Gdy Nabuchodonozor, król Asyryjczyków, skończył swoją naradę, wezwał Holofernesa, naczelnego dowódcę swoich sił zbrojnych, który zajmował po nim drugie miejsce, i powiedział do niego:

Tak mówi wielki król, pan całej ziemi: Oto ty odejdziesz sprzed mojego oblicza i zabierzesz ze sobą mężczyzn ufających w swoje siły, pieszych sto dwadzieścia tysięcy i mnóstwo koni z dwunastu tysiącami jeźdźców.

I wyruszysz przeciw wszystkim krajom leżącym na zachód, ponieważ nie posłuchały rozkazu moich ust.

I wydasz im polecenie, aby przygotowały ziemię i wodę, ponieważ w mojej zapalczywości chcę wyruszyć przeciwko nim i zakryję całą powierzchnię ziemi nogami moich sił zbrojnych, i oddam im ją na łup.

A ich ranni napełnią ich doły, a wszystkie potoki i rzeki wypełnią się zabitymi tak, że aż wyleją.

I popędzę ich jeńców aż na krańce ziemi.

Idź więc i podbij mi całą ich ziemię, a jeśli sami poddadzą się tobie, zostaw mi ich do dnia ich ukarania.

Tych zaś, którzy będą się sprzeciwiać, niech twoje oko bezwzględnie skaże na wymordowanie i złupienie na całym twoim obszarze.

Na moje życie i potęgę mojego królestwa, powiedziałem i uczynię to moją ręką,

a ty nie wykroczysz przeciw żadnemu poleceniu swojego pana, ale wypełnisz dokładnie, jak ci rozkazałem, i nie odłożysz wykonania tego.

A Holofernes, wychodząc od swojego pana, zwołał wszystkich książąt, wodzów i dowódców asyryjskich sił zbrojnych,

i odliczył dzielnych mężczyzn na wyprawę wojenną, zgodnie z poleceniem swojego pana: około stu dwudziestu tysięcy, a konnych łuczników dwanaście tysięcy.

I rozstawił ich w szyku bojowym, jak się ustawia wojsko.

Zabrał też wielbłądy, osły i muły w olbrzymiej liczbie do noszenia ciężarów, a owiec, wołów i kóz bez liku, na utrzymanie ich wszystkich,

a ponadto dla każdego człowieka mnóstwo żywności i bardzo wiele złota i srebra z pałacu królewskiego.

I wyruszył on sam i wszystkie jego siły zbrojne na wyprawę, wyprzedzając króla Nabuchodonozora, aby pokryć całą ziemię ku zachodowi rydwanami, konnicą i doborowymi piechurami.

A razem z nim wyruszył olbrzymi tłum jak szarańcza i jak piasek ziemi, i nie można było policzyć tego mnóstwa.

I opuścili Niniwę, idąc trzy dni w kierunku równiny Bektilet. Pod Bektilet rozbili obóz blisko góry leżącej po lewej stronie Górnej Cylicji.

Potem Holofernes zabrał wszystkie swoje siły zbrojne, piechotę, konnicę i swoje rydwany, i odszedł stamtąd w okolice górskie.

Rozgromił Fud i Lud i złupił wszystkich synów Rassisa i tych Izmaelitów, którzy mieszkali na skraju pustyni na południe od Cheleonu.

Przeprawił się przez Eufrat, przeszedł przez Mezopotamię, zburzył wszystkie obronne miasta nad potokiem Abronas i dotarł aż do morza.

Potem zdobył ziemię Cylicji, rozgromił wszystkich, którzy mu się przeciwstawili, i doszedł aż do południowych granic Jafetu, naprzeciwko Arabii.

Otoczył wszystkich Madianitów, spalił ich namioty i zagarnął ich stada owiec.

Z kolei zeszedł na równinę Damaszku podczas zbiorów pszenicy, spalił wszystkie ich pola, owce i bydło wydał na zniszczenie, złupił ich miasta, spustoszył ich ziemię, a wszystkich ich młodzieńców wyciął ostrzem miecza.

Strach i lęk przed nim padł na mieszkańców wybrzeża, którzy byli w Tyrze, Sydonie, i na mieszkańców Sur, Okiny, i na wszystkich mieszkańców Jamnii. I mieszkańcy Aszdodu, Aszkelonu i Gazy bardzo się przelękli.