Księga Daniela 9 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W pierwszym roku Dariusza z rodu Medów, syna Artakserksesa, sprawującego władzę nad królestwem chaldejskim,

w pierwszym roku jego panowania, ja, Daniel, dociekałem w Pismach liczby lat, które Pan objawił prorokowi Jeremiaszowi, że ma się dopełnić siedemdziesiąt lat spustoszenia Jerozolimy.

Zwróciłem więc twarz do Pana Boga, oddając się modlitwie i błaganiu w postach, pokucie i popiele.

I modliłem się do Pana, mojego Boga, wyznawałem i mówiłem: O Panie, mój Boże, wielki i straszliwy, który wiernie dochowujesz przymierza tym, którzy Ciebie kochają i przestrzegają Twoich przykazań.

Zgrzeszyliśmy, zbłądziliśmy, popełniliśmy nieprawość i zbuntowaliśmy się, odstąpiliśmy od Twoich przykazań.

Nie byliśmy posłuszni Twoim sługom, prorokom, którzy przemawiali w Twoim imieniu do naszych królów, do naszych przywódców, do naszych przodków i do całego narodu kraju.

U Ciebie, Panie, sprawiedliwość, a u nas wstyd na twarzach, jak to jest dziś u nas – mieszkańców Judy i Jerozolimy, i całego Izraela, u bliskich i dalekich, we wszystkich krajach, dokąd ich wypędziłeś z powodu niewierności, jaką Ci okazali.

Panie! Wstyd na twarzach u nas, u naszych królów, u naszych przywódców i u naszych ojców, bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie.

Pan, nasz Bóg, jest zaś miłosierny i okazuje łaskawość, mimo że zbuntowaliśmy się przeciw Niemu

i nie słuchaliśmy głosu Pana, naszego Boga, by postępować według Jego wskazań, które nam dał przez swoje sługi, proroków.

Cały Izrael przekroczył Twoje Prawo i pobłądził, nie słuchając Twojego głosu. Spadło na nas przekleństwo poparte przysięgą, które zostało zapisane w Prawie Mojżesza, sługi Bożego; bo zgrzeszyliśmy przeciw Niemu.

Spełnił więc swoje słowo, które wypowiedział przeciw nam i naszym władcom, którzy panowali nad nami, że sprowadzi na nas wielkie nieszczęście, jakiego nie było pod całym niebem, a jakie spadło na Jerozolimę.

Tak jak zostało napisane w Prawie Mojżesza, przyszło na nas całe to nieszczęście; nie przebłagaliśmy Pana, naszego Boga, odwracając się od naszych występków i nabywając znajomości Twojej prawdy.

Pan czuwał więc nad nieszczęściem i sprowadził je na nas, bo Pan, nasz Bóg, jest sprawiedliwy we wszystkich swoich poczynaniach, my zaś nie usłuchaliśmy Jego głosu.

A teraz, Panie, nasz Boże, który wyprowadziłeś swój naród z ziemi egipskiej mocną ręką, zyskując sobie imię, jak to jest dziś: zgrzeszyliśmy i popełniliśmy nieprawość.

Panie, według Twojego miłosierdzia, niech ustanie Twój zapalczywy gniew nad Twoim miastem, Jerozolimą, nad Twoją świętą górą. Bo z powodu naszych grzechów i przewinień naszych przodków Jerozolima i Twój naród stały się przedmiotem szyderstwa u wszystkich wokół nas.

Teraz zaś, nasz Boże, wysłuchaj modlitwy Twojego sługi i jego błagań i rozjaśnij swoje oblicze nad świątynią, która leży zniszczona – ze względu na Ciebie, Panie!

Nakłoń, mój Boże, swojego ucha i wysłuchaj! Otwórz swoje oczy i zobacz nasze spustoszenie i miasto, nad którym wzywano Twojego imienia. Bo zanosimy swoje modlitwy do Ciebie, opierając się nie na naszej sprawiedliwości, ale ufni w Twoje wielkie miłosierdzie.

Usłysz, Panie! Odpuść, Panie! Panie, miej na uwadze i działaj niezwłocznie, przez wzgląd na siebie samego, mój Boże! Bo Twojego imienia wzywano nad Twoim miastem i nad Twoim narodem.

Gdy jeszcze mówiłem i modliłem się, wyznając swoje grzechy, swojego narodu, Izraela, i składając przed Panem, moim Bogiem, swoje błagania za świętą górę mojego Boga,

gdy więc jeszcze wymawiałem słowa modlitwy, mąż Gabriel, którego spostrzegłem wcześniej, przybył do mnie, lecąc pospiesznie około czasu wieczornej ofiary.

Przybył, rozmawiał ze mną i powiedział: Danielu, wyszedłem teraz, by dać ci całkowite zrozumienie.

Gdy zacząłeś swoje błagalne modlitwy, wypowiedziano słowo, ja zaś przybyłem, by ci je oznajmić. Bo Ty jesteś mężem umiłowanym. Przeniknij więc słowo i zrozum widzenie:

Ustalono siedemdziesiąt tygodni nad twoim narodem i twoim świętym miastem, by położyć kres nieprawości, grzech obłożyć pieczęcią i odpokutować występek, a wprowadzić wieczną sprawiedliwość, przypieczętować widzenie i proroka i namaścić to, co najświętsze.

Ty zaś wiedz i rozumiej: Od chwili, kiedy wypowiedziano słowo, że nastąpi powrót i zostanie odbudowana Jerozolima, do Władcy-Pomazańca – siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; zostaną odbudowane dziedziniec i wał, jednak w czasach pełnych ucisku.

A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec zostanie zgładzony i nie będzie dla niego... Miasto zaś i świątynia zginie wraz z wodzem, który nadejdzie. Jego koniec nastąpi wśród powodzi, i do końca wojny potrwają zamierzone spustoszenia.

Utrwali on przymierze dla wielu przez jeden tydzień. A około połowy tygodnia ustanie ofiara krwawa i ofiara z pokarmów. Na skrzydle zaś świątyni będzie ohyda ziejąca pustką i przetrwa aż do końca, do czasu ustalonego na spustoszenie.