Księga Daniela 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Na końcu poprzedniego rozdziału widzieliśmy Daniela służącego królowi, tutaj zaś zajmuje się czymś ważniejszym. Rozmawia z Bogiem i słucha Go nie tylko we własnej sprawie, lecz także w imieniu całego ludu Bożego, którego był przed Bogiem orędownikiem. Bóg powierzył mu przesłania dla swojego ludu, w tym proroctwa dotyczące czasów Mesjasza.

Zwróćmy najpierw uwagę, kiedy Daniel spędzał ten czas z Bogiem: w pierwszym roku panowania Dariusza Medyjczyka, który właśnie został królem państwa chaldejskiego po tym, jak wraz ze swoim krewnym Cyrusem podbił Babilon. W tym roku dobiegło końca siedemdziesiąt lat niewoli żydowskiej, ale dekret zezwalający na powrót jeszcze nie został wydany. Modlitwa ta wydaje się więc pochodzić z tego samego roku, prawdopodobnie sprzed wydarzenia, gdy Daniela wrzucono do lwiej jamy. Być może pomogła mu również pozostać wiernym w modlitwie, nawet gdy groziła mu za to śmierć, ponieważ niedawno doświadczył, jak modlitwa przynosi pociechę i pomoc.

Zwróćmy następnie uwagę, co skłoniło go do modlitwy. Z ksiąg zrozumiał, że siedemdziesiąt lat wyznaczono na czas spustoszenia Jerozolimy. Czytał proroctwo Jeremiasza, w którym wyraźnie zapowiedziano, że po upływie siedemdziesięciu lat w Babilonie Bóg zwróci się ku swojemu ludowi i spełni daną mu obietnicę (Księga Jeremiasza 29:10). To samo proroctwo mówiło, że cały kraj będzie spustoszony przez siedemdziesiąt lat (Księga Jeremiasza 25:11). Daniel używa tego samego określenia „spustoszenie”, co pokazuje, że miał na myśli właśnie to proroctwo.

Choć sam był wielkim prorokiem i dobrze znał Boże widzenia, nadal uważnie studiował Pismo Święte. Nie uważał, że sięganie do proroctwa Jeremiasza jest poniżej jego godności. Był też wybitnym mężem stanu i najwyższym urzędnikiem jednego z najpotężniejszych władców świata, a mimo to znajdował czas i zapał, by przebywać ze Słowem Bożym. Nawet najwybitniejsi i najlepsi nie powinni uważać, że stoją ponad Biblią.

Zwróćmy też uwagę, z jaką gorliwością Daniel się modlił, gdy zobaczył, że siedemdziesiąt lat dobiega końca. Z dat podanych w Księdze Ezechiela wynika, że lata niewoli liczono dokładnie. Wtedy Daniel postanowił szukać Boga w modlitwie. Boże obietnice nie mają zastępować naszych modlitw, lecz pobudzać nas do nich i dodawać nam otuchy. Gdy widzimy, że zbliża się czas ich spełnienia, powinniśmy tym gorliwiej przedstawiać je Bogu.

Daniel tak właśnie postąpił. Modlił się trzy razy dziennie i z pewnością często wspominał w tych modlitwach o spustoszeniu Jerozolimy. Mimo to nie uważał, że to wystarczy. Wśród codziennych obowiązków wyznaczył sobie szczególny czas, by błagać Boga o Jerozolimę. Bóg powiedział Ezechielowi, że nawet gdyby Daniel i inni stanęli przed Nim, ich wstawiennictwo nie powstrzyma nadchodzącego sądu (Księga Ezechiela 14:14). Teraz jednak Daniel miał nadzieję, że skoro czas kary dobiegał końca, jego modlitwa pomoże zakończyć także samą karę (Księga Izajasza 40:2).

Gdy zaczyna świtać dzień wyzwolenia, lud Boży powinien gorliwiej się modlić. Bóg oczekuje wtedy od niego czegoś szczególnego, ponad codzienne modlitwy. Daniel szukał Boga, zanosząc modlitwy i błagania. Obawiał się, że grzechy ludu mogą sprawić, iż Bóg opóźni wybawienie. A może raczej pragnął, by Bóg przez swoją łaskę przygotował lud na wybawienie, które Jego opatrzność miała wkrótce przynieść.

Zobaczmy teraz, z jaką siłą Daniel modlił się całym sercem. Słowa „zwróciłem twarz ku Panu Bogu, aby Go szukać” oznaczają, że jego myśli były skupione, wiara mocna, a święte pragnienie żarliwe. W modlitwie powinniśmy stawiać Boga przed sobą i sami stawać przed Nim. Powinniśmy kierować do Niego nasze modlitwy i wznosić ku Niemu wzrok. Daniel prawdopodobnie zwracał też twarz ku Jerozolimie, jak miał w zwyczaju, by myśl o jej zniszczeniu jeszcze głębiej poruszyła jego serce.

Zwróćmy także uwagę, jak Daniel uniżył się na ciele podczas tej modlitwy. Chciał wyrazić przed Bogiem głęboki żal z powodu własnych grzechów i grzechów swojego ludu oraz wyznać własną niegodność. Dlatego pościł, przywdział wór pokutny i usiadł w popiele. Chciał mocniej odczuć spustoszenie Jerozolimy, o której odbudowę się modlił, i przypomnieć sobie, że podejmuje szczególne zadanie.