Księga Daniela 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Król Nabuchodonozor wykonał złoty posąg o wysokości sześćdziesięciu łokci i szerokości sześciu łokci i kazał go ustawić na równinie Dura w prowincji babilońskiej.

Następnie król Nabuchodonozor polecił satrapom, namiestnikom, rządcom, radcom, skarbnikom, sędziom, prawnikom i wszystkim zarządcom prowincji zebrać się i uczestniczyć w poświęceniu posągu wzniesionego przez króla Nabuchodonozora.

Zebrali się więc satrapowie, namiestnicy, rządcy, radcy, skarbnicy, sędziowie, prawnicy i wszyscy zarządcy prowincji na poświęcenie posągu wzniesionego przez króla Nabuchodonozora i ustawili się przed posągiem, który wzniósł król Nabuchodonozor.

Herold zaś donośnie ogłaszał: Rozkaz dla was, narody, ludy, języki;

w chwili, gdy usłyszycie dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych, upadniecie na twarz i oddacie pokłon złotemu posągowi, który wzniósł król Nabuchodonozor.

Kto by nie upadł na twarz i nie oddał pokłonu, zostanie natychmiast wrzucony do rozpalonego pieca.

W chwili więc, gdy zabrzmiał dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych, wszystkie narody, ludy, języki padły na twarz, oddając pokłon złotemu posągowi, który wzniósł król Nabuchodonozor.

Niektórzy Chaldejczycy przyszli jednocześnie, by oskarżyć Żydów.

Zwrócili się do króla Nabuchodonozora i powiedzieli: Królu, żyj wiecznie!

Wydałeś, królu, rozporządzenie, by każdy, gdy usłyszy dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych, upadł na twarz i oddał pokłon złotemu posągowi.

Kto by zaś nie upadł na twarz i nie oddał pokłonu, miał być wrzucony do rozpalonego pieca.

Są tutaj jednak mężczyźni żydowscy, których uczyniłeś zwierzchnikami miasta babilońskiego, Szadrak, Meszak i Abed-Nego; ci mężczyźni nie liczą się z tobą, królu. Nie oddają czci twojemu bogu ani nie oddają pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłeś.

Nabuchodonozor zapłonął gniewem i rozkazał przyprowadzić Szadraka, Meszaka i Abed-Nega. Sprowadzono więc tych mężczyzn przed króla.

Nabuchodonozor zwrócił się do nich i powiedział: Czy jest prawdą, Szadraku, Meszaku i Abed-Nego, że nie czcicie mojego boga ani nie oddajecie pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłem?

Czy teraz jesteście gotowi – w chwili, gdy usłyszycie dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych – upaść na twarz i oddać pokłon posągowi, który uczyniłem? Jeżeli zaś nie oddacie pokłonu, zostaniecie natychmiast wrzuceni do rozpalonego pieca. Który zaś bóg mógłby was wyrwać z moich rąk?

Szadrak, Meszak i Abed-Nego odpowiedzieli, zwracając się do króla Nabuchodonozora: Nie musimy tobie, królu, odpowiadać w tej sprawie.

Jeżeli nasz Bóg, któremu służymy, zechce nas wybawić z rozpalonego pieca, może nas uratować z twojej ręki, królu!

W Księdze Daniela 3:17 Szadrak, Meszak i Abed-Nego mówią, że Bóg ma moc wybawić ich z rozpalonego pieca i władzy króla. Nie twierdzą jednak, że …

Jeśli zaś nie, wiedz, królu, że nie będziemy czcić twojego boga ani oddawać pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłeś.

Na to Nabuchodonozor wpadł w gniew, a wyraz jego twarzy zmienił się w stosunku do Szadraka, Meszaka i Abed-Nega. Wydał rozkaz, by rozpalono piec siedem razy bardziej, niż było trzeba.

Najsilniejszym mężczyznom ze swojego wojska polecił zaś związać Szadraka, Meszaka i Abed-Nega i wrzucić ich do rozpalonego pieca.

Związano więc tych mężczyzn w ich płaszczach, obuwiu, tiarach i ubraniach i wrzucono do rozpalonego pieca.

Ponieważ rozkaz króla był stanowczy, a piec nadmiernie rozpalony, płomień ognia zabił tych mężczyzn, którzy wrzucili Szadraka, Meszaka i Abed-Nega.

Trzej zaś mężczyźni, Szadrak, Meszak i Abed-Nego, wpadli związani do środka rozpalonego pieca.

I chodzili wśród płomieni, wysławiając Boga i błogosławiąc Pana.

Azariasz zaś, gdy wstał, tak się modlił, a otworzywszy swoje usta, mówił w środku ognia:

Błogosławiony jesteś, Panie, Boże naszych przodków, i pełen chwały; Twoje imię jest błogosławione na wieki.

Bo jesteś sprawiedliwy we wszystkim, co nam uczyniłeś, a wszystkie Twoje czyny są pełne prawdy, Twoje drogi zaś proste i wszystkie wyroki pełne słuszności.

Bo wydałeś prawdziwe wyroki we wszystkim, co sprowadziłeś na nas i na Jerozolimę, święte miasto naszych przodków. Bo według sprawiedliwego wyroku sprowadziłeś to wszystko na nas z powodu naszych grzechów.

Tak, zgrzeszyliśmy i popełniliśmy nieprawości, opuszczając Ciebie. Okazaliśmy się przewrotni we wszystkim, a Twoich przykazań nie słuchaliśmy.

Nie zachowaliśmy ani nie wypełnialiśmy tego, co nam nakazałeś, by się nam dobrze powodziło.

Wszystko, co na nas sprowadziłeś, i wszystko, co nam uczyniłeś, uczyniłeś według sprawiedliwego sądu.

Wydałeś nas w ręce naszych niegodziwych nieprzyjaciół, najgorszych spośród odstępców, i niesprawiedliwemu królowi, najbardziej przewrotnemu na ziemi.

Teraz zaś nie mamy odwagi otworzyć swoich ust. Wstyd i hańba okryły Twoje sługi i tych, którzy oddają Ci cześć.

Nie opuszczaj nas na zawsze – przez wzgląd na Twoje święte imię nie zrywaj Twojego przymierza.

Nie odwracaj od nas swojego miłosierdzia, przez wzgląd na Twojego przyjaciela, Abrahama, Twojego sługę, Izaaka, i Twojego świętego – Izraela.

Im to obiecałeś rozmnożyć potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek nad brzegiem morza.

Panie, oto jesteśmy najmniejsi spośród wszystkich narodów. Oto jesteśmy dziś poniżeni na całej ziemi z powodu naszych grzechów.

Nie ma obecnie władcy, proroka ani wodza, ani całopalenia, ani ofiar, ani darów pokarmowych, ani kadzielnych. Nie ma gdzie ofiarować Tobie pierwocin i doznać Twojego miłosierdzia.

Niech jednak dusza strapiona i duch uniżony znajdą u Ciebie upodobanie. Jak całopalenia z baranów i cielców, i z tysięcy tłustych owiec,

tak niech będzie dziś nasza ofiara przed Tobą i niech Ci się podoba! Ponieważ ci, którzy pokładają ufność w Tobie, nie mogą doznać wstydu.

Teraz zaś idziemy za Tobą z całego serca, odczuwamy lęk przed Tobą i szukamy Twojego oblicza.

Nie zawstydzaj nas, lecz postępuj z nami według swojej łagodności i według swojego wielkiego miłosierdzia.

Wybaw nas przez swoje cuda i uczyń swoje imię sławne, Panie!

Wszyscy ci, którzy wyrządzają krzywdę Twoim sługom, niech doznają hańby! Niech ich wstyd okryje, pozbawi wszelkiej siły i mocy, a ich potęga niech zostanie skruszona!

Niech poznają, że tylko Ty jesteś Panem Bogiem, pełnym chwały na całej ziemi.

Słudzy królewscy, którzy ich wrzucili, nie ustawali w rozpalaniu pieca naftą, smołą, pakułami i chrustem,

tak że płomień wznosił się czterdzieści dziewięć łokci ponad piec

i rozprzestrzeniając się, spalił tych Chaldejczyków, którzy znaleźli się koło pieca.

Jednak anioł Pański zstąpił do pieca wraz z Azariaszem i jego towarzyszami i usunął płomień ognia z pieca,

sprowadzając do środka pieca jakby orzeźwiający powiew wiatru, tak że ogień nie dosięgnął ich wcale, nie sprawił im bólu ani nie wyrządził krzywdy.