Księga Daniela 3:95 – znaczenie i zastosowanie

Dokładne oględziny, których książęta, namiestnicy i inni dostojnicy dokonali po wyjściu mężczyzn z pieca, pomogły ponad wszelką wątpliwość potwierdzić cud. Urzędnicy byli świadkami tego publicznego wydarzenia, więc nikt nie mógł zarzucić im, że sprzyjają mężczyznom, którzy pozostali wierni Bogu. W ten sposób przyczynili się do tego, że moc i łaska Boga stały się jeszcze bardziej widoczne. Było jasne, że „dokonał się niezwykły cud”, i nikt nie mógł temu zaprzeczyć (Dzieje Apostolskie 4:16).

Teraz tekst pokazuje, jak zareagował Nebukadnesar. Wysławił Boga Izraela jako Tego, który potrafi chronić tych, którzy oddają Mu cześć (Księga Daniela 3:28). „Błogosławiony niech będzie Bóg Szadracha, Meszacha i Abed-Nega” — powiedział, oddając cześć Bogu, który okazał swoim sługom zarówno wierną troskę, jak i potężną ochronę. Żaden inny naród ani żaden inny bóg nie mógł dorównać ani wierności, jaką lud Boga Mu okazywał, ani ochronie, jakiej On im udzielał. Król mówił o Bogu z szacunkiem i uważał, że wszyscy powinni czynić tak samo.

Pokazuje to, że Bóg potrafi wzbudzić uwielbienie nawet u tych, którzy wcześniej chętnie występowali przeciwko Niemu. Nebukadnesar przypisał Bogu moc, bo Bóg zdołał ochronić swoich czcicieli przed najpotężniejszymi i najbardziej zawziętymi wrogami. „Nie ma innego boga, który potrafiłby tak wyratować” (Księga Daniela 3:29). Nie mogło tego uczynić nawet złoty posąg, który król kazał wznieść. Skoro Bóg może wybawić tak, jak nie potrafi tego żaden inny bóg, może też żądać posłuszeństwa, którego żaden inny bóg nie ma prawa wymagać.

Król przypisał Bogu również dobroć, bo Bóg zechciał ocalić swoich sług. „Posłał swojego anioła i uratował swoje sługi” (Księga Daniela 3:28). Bel, babiloński bożek, nie potrafił ocalić swoich czcicieli od żaru pieca. Bóg Izraela uratował natomiast swoich sług, gdy wrzucono ich w ogień za to, że odmówili oddawania czci jakiemukolwiek innemu bogu. To wydarzenie uświadomiło też Nebukadnesarowi, że wcześniejsze zwycięstwa nad Izraelem były możliwe wyłącznie z powodu grzechu Izraela. Gdyby naród pozostał wierny swojemu Bogu, tak jak tych trzech mężczyzn, również zostałby ocalony. Była to dla króla ważna lekcja, właśnie w tamtej chwili.

Nebukadnesar pochwalił także wierność tych trzech mężczyzn i opisał ją w sposób, który przynosił im zaszczyt (Księga Daniela 3:28). Sam nie stał się prawdziwym czcicielem Boga, bo nie chciał porzucić wszystkich pozostałych bogów. Mówił o „Bogu Szadracha”, a nie o „moim Bogu”. Przyznał jednak, że słusznie trwali przy swoim Bogu i odmawiali służenia jakiemukolwiek innemu bogu oraz oddawania mu czci. Wielu ludzi nie jest religijnych, a mimo to uznaje, że osoby głęboko wierzące słusznie pozostają wierne swoim przekonaniom. Jeśli ktoś oddał się służbie jedynemu prawdziwemu Bogu, powinien trwać na tej drodze bez względu na cenę.

Ich wierność była szlachetna, bo bardziej cenili przychylność Boga i czyste sumienie niż własne życie. Woleli, by wrzucono ich do rozpalonego pieca, niż mieliby zaprzeć się Boga lub znieważyć Go, oddając komuś innemu to, co należy się wyłącznie Jemu. Ci, którzy przedkładają duszę nad ciało i wolą stracić życie, niż odejść od Boga, zostaną przez Niego pochwaleni, nawet jeśli ludzie ich nie pochwalą. Kto nie uważa, że warto cierpieć za wiarę, nie rozumie jeszcze jej wartości.

Mężczyźni ci otwarcie sprzeciwili się królowi. „Zmienili rozkaz królewski”, czyli odmówili posłuszeństwa, pokazując tym samym, że jego rozkaz i groźba nie mają nad nimi prawowitej władzy. Zmusili w ten sposób króla do ustąpienia i zmiany własnego rozkazu. Nawet królowie muszą przyznać, że gdy ich rozkazy są sprzeczne z Bożymi przykazaniami, należy słuchać Boga, a nie ich.

Działali też z ufnością w Boga. Wierzyli, że Bóg będzie przy nich. Mógł wyprowadzić ich z pieca żywych albo przeprowadzić ich przez ogień do nieba. Ta ufność sprawiła, że nie bali się gniewu króla i nie przejmowali się utratą życia. Niewzruszona wiara w Boga prowadzi do niewzruszonej wierności Bogu.

Publiczne pochwały króla prawdopodobnie pomogły innym Żydom mieszkającym w Babilonie. Sąsiedzi nie mogli już nakłaniać ich do tego, czego odmówili ich rodacy, którym król oddał cześć za ich wierność. Wstydziliby się też robić to, czego odmówili ci mężczyźni, których postępowanie król pochwalił. To, co Bóg uczynił dla tej trójki, pomogło również Żydom zachować wierność swojej wierze podczas niewoli, a nawet uwolnić się od skłonności do bałwochwalstwa, która była jednym z powodów ich uprowadzenia. Gdy to dzieło się dokonało, mogli być pewni, że Bóg wyprowadzi ich także z tego pieca niewoli, tak jak wyprowadził ich braci z tamtego.

Nebukadnesar wydał również królewski rozkaz zakazujący bluźnierczego mówienia o Bogu Izraela (Księga Daniela 3:29). Grzechy i nieszczęścia Izraela dawały Chaldejczykom, czyli Babilończykom, wiele okazji do szydzenia z Boga Izraela, choć nie dawały do tego żadnego uzasadnienia. Być może wcześniej sam Nebukadnesar zachęcał do takiego szyderstwa. Teraz jednak, choć nie nawrócił się naprawdę i nie oddawał Bogu czci, postanowił już nigdy nie mówić przeciwko Niemu ani nie pozwalać na to innym. Każdy, kto mówiłby pogardliwie lub bluźnierczo o Bogu Szadracha, Meszacha i Abed-Nega, miał być potraktowany jak ciężki przestępca. Miano go rozerwać na kawałki, tak jak Samuel rozprawił się z Agagiem, a jego dom zburzyć i zamienić w stertę gruzu.

Cud dokonał się mocą tego Boga na oczach całego ludu Babilonu. To wystarczało, by uzasadnić wydanie rozkazu. Prawo miało też złagodzić cierpienia Żydów w niewoli, chroniąc ich przed ciągłymi obelgami i bluźnierstwami, które w przeciwnym razie musieliby znosić.

Wielkim miłosierdziem dla Kościoła i prawdziwym pożytkiem jest sytuacja, w której jego wrogowie nie zmieniają serca, ale zostają zmuszeni, by przestać występować przeciwko Bogu i Jego ludowi. Skoro pogański król nałożył takie ograniczenie na pysznych bluźnierców, chrześcijańscy władcy powinni postępować podobnie. Właściwie każdy powinien sam przestrzegać tej zasady. Nawet ci, którzy tak mało kochają Boga, że nie troszczą się o to, by mówić o Nim dobrze, nie mają powodu, by mówić przeciwko Niemu, bo nie znajdą żadnego prawdziwego uzasadnienia.

Król nie tylko oczyścił tych trzech mężczyzn z zarzutów. Przywrócił ich również na stanowiska w administracji, a właściwie sprawił, że zaczęło im się powodzić. Powierzył im nawet wyższe i bardziej odpowiedzialne urzędy niż wcześniej. Awansował ich w prowincji babilońskiej, co przyniosło im wielki zaszczyt i dodało otuchy ich rodakom przebywającym tam w niewoli. Władcy postępują mądrze, wybierając i zatrudniając ludzi niezłomnych w wierze, bo ci, którzy są wierni Bogu, najprawdopodobniej będą wierni także im. Władcom zapewne będzie się dobrze wiodło, gdy wybrani przez Boga ludzie staną się ich zaufanymi sługami.