Księga Daniela 5:1
Król Baltazar urządził wielką ucztę dla swoich możnowładców w liczbie tysiąca i pił wino w obecności tysiąca osób.
Księga Daniela 5: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 31 | Biblia BibleGuided — Polski
Król Baltazar urządził wielką ucztę dla swoich możnowładców w liczbie tysiąca i pił wino w obecności tysiąca osób.
Gdy zasmakował w winie, Baltazar rozkazał przynieść srebrne i złote naczynia, które jego ojciec, Nabuchodonozor, zabrał ze świątyni w Jerozolimie, aby mogli z nich pić król oraz jego możnowładcy, jego żony i nałożnice.
Przyniesiono więc złote i srebrne naczynia zabrane ze świątyni w Jerozolimie; pili z nich król, jego możnowładcy, jego żony i jego nałożnice.
Pijąc wino, wychwalali bożków złotych i srebrnych, miedzianych i żelaznych, drewnianych i kamiennych.
W tej chwili ukazały się palce ludzkiej ręki i pisały za świecznikiem na wapnie ściany królewskiego pałacu. Król zaś widział piszącą rękę.
Twarz króla zmieniła się, jego myśli napełniły się przerażeniem, jego stawy biodrowe rozluźniły się, a jego kolana uderzały jedno o drugie.
Król zakrzyknął, by wprowadzono wróżbitów, Chaldejczyków i astrologów. Król zwrócił się do mędrców babilońskich i powiedział: Każdy, kto przeczyta to pismo i wyjaśni mi je, ma być ubrany w purpurę i złoty łańcuch na szyję i ma panować w moim kraju jako trzeci.
Przystąpili więc wszyscy królewscy mędrcy, ale nie mogli odczytać pisma ani podać wyjaśnienia królowi.
Wtedy Baltazar bardzo się przeraził i kolor jego twarzy zmienił się, a jego możnowładców ogarnęło zmieszanie.
Królowa weszła do sali uczt na skutek słów króla i możnowładców. Królowa odezwała się i powiedziała: Królu, żyj wiecznie! Nie bój się swoich myśli i niech kolor twojej twarzy się nie zmienia!
Jest w twoim królestwie mężczyzna posiadający ducha świętych bogów: w czasach twojego ojca znaleziono w nim światło rozumu i mądrość podobną do mądrości bogów. Twój ojciec, król Nabuchodonozor, ustanowił go zwierzchnikiem tłumaczy snów, wróżbitów, Chaldejczyków i astrologów,
ponieważ stwierdzono u Daniela, któremu król nadał imię Belteszassar, nadzwyczajnego ducha, wiedzę i rozwagę, umiejętność tłumaczenia snów, wyjaśniania rzeczy zagadkowych i rozwiązywania zawiłych. Każ więc zawołać Daniela, a on ci wskaże znaczenie.
Wtedy przyprowadzono Daniela przed króla. Król odezwał się do Daniela: Czy to ty jesteś Daniel, jeden z uprowadzonych z Judy, których sprowadził z Judy król, mój ojciec?
Słyszałem o tobie, że posiadasz boskiego ducha i że uznano w tobie światło, rozwagę i nadzwyczajną mądrość.
W Księdze Daniela 5:14 Baltazar mówi Danielowi, że słyszał o jego szczególnej mądrości i zdolności rozumienia. To wyjaśnia, dlaczego król zwraca się do niego o …
Przeczytaj pełną analizęPrzyprowadzono do mnie mędrców i wróżbitów, by odczytali to pismo i podali jego znaczenie. Oni jednak nie potrafili podać znaczenia sprawy.
Słyszałem zaś o tobie, że umiesz dawać wyjaśnienia i rozwiązywać zawiłości. Jeśli więc potrafisz odczytać pismo i wyjaśnić jego znaczenie, zostaniesz ubrany w purpurę i złoty łańcuch na szyję i będziesz panował jako trzeci w królestwie.
Wtedy Daniel odezwał się i powiedział wobec króla: Swoje dary zatrzymaj, a podarunki daj innym! Jednak odczytam królowi pismo i wyjaśnię jego znaczenie.
Królu, Najwyższy Bóg dał twojemu ojcu, Nabuchodonozorowi, królestwo, wielkość, chwałę i majestat.
Z powodu udzielonej mu wielkości wszystkie ludy, narody i języki odczuwały bojaźń i drżały przed nim. Zabijał, kogo chciał, i pozostawiał przy życiu, kogo chciał; kogo chciał, wywyższał, a kogo chciał, poniżał.
Gdy jednak jego serce uniosło się pychą, a jego duch utrwalił się w hardości, usunięto go z królewskiego tronu i odebrano mu chwałę.
Wypędzono go spośród ludzi, jego serce upodobniło się do serca zwierząt i przebywał z dzikimi osłami. Karmiono go trawą jak woły, jego ciało zaś zwilżała rosa z nieba, dopóki nie uznał, że Najwyższy Bóg panuje nad królestwem ludzi i że kogo chce, ustanawia nad nimi.
Ty zaś, jego syn Baltazar, nie uniżyłeś swojego serca, mimo że wiedziałeś o tym wszystkim,
lecz uniosłeś się przeciw Panu nieba. Przyniesiono do ciebie naczynia Jego domu, ty zaś, twoi możnowładcy, twoje żony i twoje nałożnice piliście z nich wino. Wychwalałeś bogów srebrnych i złotych, miedzianych, żelaznych, drewnianych i kamiennych, którzy nie widzą, nie słyszą i nie rozumieją. Bogu zaś, w którego mocy jest twój oddech i wszystkie twoje drogi, nie oddałeś czci.
Dlatego posłał On tę rękę, która nakreśliła to pismo.
A oto nakreślone pismo: mene, mene, tekel ufarsin.
Takie zaś jest znaczenie słów: Mene – Bóg obliczył twoje panowanie i ustalił jego kres.
Tekel – zważono cię na wadze i okazałeś się zbyt lekki.
Peres – twoje królestwo uległo podziałowi; oddano je Medom i Persom.
Wtedy na rozkaz Baltazara ubrano Daniela w purpurę, nałożono mu na szyję złoty łańcuch i ogłoszono, że ma rządzić jako trzeci w państwie.
Tej samej nocy król chaldejski Baltazar został zabity.
Dariusz zaś, Med, liczący sześćdziesiąt dwa lata, otrzymał królestwo.
Baltazar wykorzystuje naczynia ze świątyni w Jerozolimie podczas uczty i oddaje cześć bożkom. Daniel wskazuje, że król w ten sposób wystąpił przeciw Bogu, od którego zależą jego życie i wszystkie jego drogi.
Daniel przypomina, że Nabuchodonozor otrzymał władzę od Najwyższego Boga, a jego pycha doprowadziła do upokorzenia. Baltazar znał tę historię, lecz nie wyciągnął z niej wniosków.
Słowa „mene”, „tekel” i „peres” ogłaszają, że panowanie Baltazara zostało policzone i zakończone, a jego królestwo zostanie przekazane Medom i Persom.
Opowiadanie umieszcza wydarzenia u schyłku imperium babilońskiego, w czasie przejęcia władzy przez Medów i Persów, tradycyjnie datowanego na 539 rok przed Chrystusem. Tekst nazywa Nabuchodonozora ojcem Baltazara. W starożytnych narracjach określenie „ojciec” mogło odnosić się także do poprzednika lub przodka; historycznie Baltazar był synem Nabonida i sprawował władzę w Babilonie podczas jego nieobecności. Tożsamość Dariusza Meda, który według opowiadania otrzymał królestwo, pozostaje przedmiotem dyskusji. Rozdział przedstawia historię jako świadectwo, że polityczna potęga nie znajduje się poza Bożą oceną.
Rozdział rozwija się od pewności siebie ku nagłemu odwróceniu sytuacji. Najpierw opisuje ucztę i nadużycie świętych naczyń (wersety 1-4), następnie pojawienie się ręki i bezradność królewskich mędrców (wersety 5-9). Królowa przypomina o Danielu, który staje przed Baltazarem (wersety 10-16). Daniel odrzuca znaczenie nagrody, przywołuje historię Nabuchodonozora i oskarża Baltazara o pychę (wersety 17-24). Wyjaśnienie trzech słów wyznacza punkt kulminacyjny (wersety 25-28), po którym następuje spełnienie zapowiedzi i zmiana władzy (wersety 29-31).
Księga Daniela 5 ukazuje Boga jako Najwyższego, który daje i odbiera władzę oraz zna miarę ludzkiego panowania. Wina Baltazara polega nie tylko na uczcie czy pijaństwie, lecz także na świadomym lekceważeniu Boga i profanacji naczyń poświęconych Jego świątyni. Daniel podkreśla, że życie króla i wszystkie jego drogi pozostają w Bożej mocy. Rozdział przestrzega przed pychą i oddawaniem czci dziełom ludzkich rąk, a zarazem przedstawia proroka jako wiernego świadka, który nie łagodzi prawdy dla własnej korzyści.
Opowieść zawiera silne obrazy lęku, upokorzenia i nagłej utraty władzy. Można dostrzec w niej napięcie związane z konfrontacją z konsekwencjami własnych czynów, ale jej sensu nie należy sprowadzać do psychologicznej recepty. Tekst nie daje podstaw do diagnozowania Baltazara ani do uznawania, że każdy kryzys lub strach jest karą za osobistą winę. Może skłaniać do namysłu nad odpowiedzialnością, pychą i tym, jak korzysta się z władzy, z zachowaniem szacunku dla różnych doświadczeń czytających.
Rozdział zachęca do uczciwego przyjrzenia się temu, jak traktowane są rzeczy święte, powierzona władza i osoby zależne od decyzji innych. Przypomina też, że znajomość wcześniejszych ostrzeżeń nabiera znaczenia dopiero wtedy, gdy prowadzi do pokory i odpowiedzialnego działania. Postawa Daniela pokazuje, że prawdę można wypowiedzieć jasno, bez podporządkowywania jej obietnicy nagrody.
Daniel wyjaśnia je jako wyrok nad królestwem Baltazara: Bóg policzył dni jego panowania i wyznaczył mu kres, król został zważony i uznany za zbyt lekkiego, a jego państwo zostanie podzielone i oddane Medom oraz Persom.
Baltazar kazał przynieść naczynia zabrane ze świątyni w Jerozolimie, a następnie używał ich podczas uczty, wychwalając bożków. Daniel mówi, że król wystąpił przeciw Panu nieba i nie oddał czci Bogu, w którego mocy było jego życie.
Daniel oświadczył, że król może zachować dary i przekazać je komuś innemu. Mimo to wyjaśnił napis, pokazując, że jego świadectwo nie zależy od obiecanych zaszczytów.
Nie. Opowiada o szczególnym sądzie nad Nabuchodonozorem i Baltazarem. Nie daje podstaw, by każde cierpienie, chorobę lub kryzys uznawać za karę za osobistą winę.
Scena ręki zapisującej wyrok na ścianie jest pełna grozy: Baltazar traci pewność siebie, a całe zgromadzenie ogarnia niepokój. Daniel nie wykorzystuje lęku króla, by zyskać przewagę; mówi prawdę spokojnie i bez targowania się o nagrodę. Rozdział pozostawia miejsce zarówno na powagę winy, jak i na uznanie, jak ciężkie może być spotkanie z konsekwencjami.
Rozdział łączy opowiadanie o upadku władcy z interpretacją krótkiej inskrypcji. Daniel odczytuje „mene”, „tekel” i „peres” jako kolejne elementy wyroku: policzenie dni, ocenę króla i przekazanie królestwa. Wzmianka o Nabuchodonozorze tworzy argument: Baltazar znał przykład władcy upokorzonego z powodu pychy, lecz nie zmienił swojego postępowania. Historyczne utożsamienie Dariusza Meda pozostaje dyskutowane.
Baltazar ma władzę, doradców i dostęp do bogactwa, ale nie potrafi sprawić, by jego mędrcy odczytali napis ani odwrócić nadchodzącej zmiany. Daniel pokazuje inną miarę działania: nie daje się kupić obietnicą awansu i jasno nazywa problem. Rozdział zestawia odpowiedzialne korzystanie z wpływów z przekonaniem, że sama pozycja zapewni bezpieczeństwo.
W centrum rozdziału znajduje się Bóg, który zna kres królestw i podtrzymuje oddech każdego człowieka. Przedmioty świątynne użyte do uwielbiania bożków stają się znakiem odwróconej czci, a zapis na ścianie ujawnia, że ludzkie panowanie nie jest ostateczne. Wierność Daniela wskazuje na życie zakorzenione w prawdzie, a nie w przemijających zaszczytach.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.