Księga Daniela 14 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Król Astiages połączył się ze swoimi przodkami, a panowanie objął Pers Cyrus.

Daniel był zaufanym króla i przewyższał znaczeniem wszystkich jego przyjaciół.

Babilończycy zaś czcili bożka imieniem Bel; składano mu codziennie dwanaście miar najczystszej mąki, czterdzieści owiec i sześć stągwi wina.

Czcił go też król i udawał się codziennie, by oddawać mu pokłon. Daniel zaś czcił swojego Boga.

Król powiedział do niego: Dlaczego nie oddajesz pokłonu Belowi? On zaś odpowiedział: Bo nie oddaję czci bożkom uczynionym rękami, lecz Bogu żyjącemu, który stworzył niebo i ziemię oraz sprawuje władzę nad wszystkimi istotami.

Król więc powiedział mu: Uważasz, że Bel nie jest bogiem żyjącym? Czy nie wiesz, ile zjada i wypija codziennie?

Daniel odpowiedział z uśmiechem: Nie łudź się, królu! Jest on w środku z gliny, a na wierzchu z miedzi i nigdy nie jadł ani nie pił.

Rozgniewany król wezwał swoich kapłanów i powiedział do nich: Jeśli mi nie powiecie, kto zjada te ofiary, umrzecie. Jeśli zaś udowodnicie, że Bel je zjada, umrze Daniel, bo zbluźnił Belowi.

Wtedy Daniel powiedział do króla: Niech się stanie, jak powiedziałeś. Kapłanów zaś było siedemdziesięciu, nie licząc kobiet i dzieci.

Król udał się więc z Danielem do świątyni Bela.

Kapłani Bela powiedzieli: Oto my odchodzimy, ty zaś, królu, przygotuj pożywienie, zmieszaj wino i postaw. Następnie zamknij drzwi i opieczętuj swoim sygnetem. Gdy przyjdziesz rano i nie stwierdzisz, że Bel spożył wszystko, umrzemy my, w przeciwnym zaś razie niech umrze Daniel, który nas oczernił.

Nie niepokoili się oni, ponieważ zrobili pod stołem ofiarnym tajemne wejście, którym stale wchodzili i zjadali wszystko.

Gdy więc oni wyszli, król przygotował pożywienie dla Bela.

A Daniel polecił sługom przynieść popiół i rozsypać po całej świątyni w obecności tylko samego króla. Gdy wyszli, zamknęli drzwi i zapieczętowali królewskim sygnetem, i oddalili się.

Kapłani zaś przyszli jak zwykle nocą wraz z żonami i swoimi dziećmi, zjedli wszystko i wypili.

Król wstał o świcie i Daniel wraz z nim.

Król powiedział: Danielu, czy pieczęcie są nienaruszone? On zaś odpowiedział: Są nienaruszone, królu!

Gdy tylko otworzono drzwi, król spojrzał na stół ofiarny i zawołał bardzo głośno: Jesteś wielki, Belu, i nie ma w tobie najmniejszej zdrady.

Daniel jednak uśmiechnął się i powstrzymał króla od wejścia do wnętrza, mówiąc: Spójrz tylko na posadzkę i zobacz, czyje to są ślady?

Król zaś powiedział: Widzę ślady mężczyzn, kobiet i dzieci.

Wtedy rozgniewany król kazał pochwycić kapłanów, ich żony i dzieci, i pokazali mu tajemne wejście, przez które wchodzili i spożywali to, co było na stole.

Król więc kazał ich zabić, Bela zaś wydał Danielowi, który go zniszczył wraz z jego świątynią.

Był wielki wąż i czcili go Babilończycy.

Król zaś powiedział do Daniela: Nie możesz już powiedzieć, że to nie jest bóg żyjący; i oddawał mu pokłon.

Daniel odpowiedział: Panu, mojemu Bogu, będę oddawał pokłon, bo On jest Bogiem żywym. Ty zaś, królu, daj mi upoważnienie, a zabiję węża bez pomocy miecza i pałki.

I król powiedział: Daję ci je.

Daniel wziął więc smołę, łój i włosie i ugniótł z nich placki, wrzucając do paszczy węża. Po zjedzeniu ich wąż pękł, on zaś powiedział: Zobaczcie, co czciliście.

Gdy usłyszeli o tym Babilończycy, ogarnęło ich wielkie oburzenie i zgromadzili się przeciw królowi, mówiąc: Król stał się Żydem. Bela pozwolił rozbić, węża zabić, a kapłanów pomordować.

Gdy poszli do króla, powiedzieli: Wydaj nam Daniela, w przeciwnym razie zabijemy ciebie i twoich domowników.

Król spostrzegł, że bardzo nastają na niego, i z konieczności wydał im Daniela.

Ci zaś wrzucili go do jamy lwów, gdzie przebywał przez sześć dni.

W jamie było zaś siedem lwów i dawano im dwa ciała ludzkie i dwie owce dziennie. Wówczas jednak nie dano im nic, by pożarły Daniela.

W Judei zaś był prorok Habakuk. Przygotował on polewkę i rozdrobił chleb w naczyniu, i poszedł na pole, by zanieść to żniwiarzom.

Anioł Pański odezwał się do Habakuka: Zanieś posiłek, jaki masz, Danielowi do Babilonu, do jamy lwów.

Habakuk odpowiedział: Panie, nigdy nie widziałem Babilonu ani nie znam jamy lwów.

Anioł ujął go więc za wierzch głowy i, niosąc za włosy jego głowy, przeniósł go do Babilonu na skraj jamy z prędkością wiatru.

Habakuk zawołał: Danielu, Danielu! Weź posiłek, który ci Bóg przysyła.

Daniel zaś powiedział: Boże, pamiętałeś o mnie i nie opuściłeś tych, którzy Cię kochają.

Gdy zaś Daniel wstał, jadł. Anioł Boży przeniósł natychmiast Habakuka w poprzednie miejsce.

A król przyszedł siódmego dnia, by opłakiwać Daniela. Przyszedł więc do jamy i zobaczył Daniela siedzącego.

Wtedy zawołał donośnym głosem: Wielki jesteś, Panie, Boże Daniela, i nie ma żadnego boga oprócz Ciebie!

Polecił go wydobyć, tych zaś, którzy chcieli jego zguby, kazał wrzucić do jaskini. Zostali oni natychmiast pożarci w jego obecności.