Księga Daniela 8 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W trzecim roku panowania króla Baltazara miałem widzenie, ja, Daniel, po tym, co ujrzałem poprzednio.

Gdy patrzyłem podczas widzenia, zobaczyłem siebie w Suzie, w warowni, która leży w kraju Elam. Patrzyłem w widzeniu i znalazłem się nad rzeką Ulaj.

Podniosłem oczy i spojrzałem, a oto jeden baran stał nad rzeką; miał on dwa rogi, oba wysokie, jeden wyższy niż drugi, a wyższy wyrósł później.

Ujrzałem barana bodącego rogami ku zachodowi, północy i południu. Żadne ze zwierząt nie mogło mu sprostać ani nikt nie mógł uwolnić się z jego mocy. On zaś czynił, co chciał, i stawał się wielki.

Ja zaś patrzyłem uważnie i oto od zachodu szedł kozioł po całej powierzchni ziemi, nie dotykając jej. Kozioł ten miał okazały róg między oczami.

Podszedł on aż do barana o dwóch rogach, którego widziałem, stojąc nad rzeką, i rzucił się na niego z całą swoją złością.

Zobaczyłem, jak on, zbliżywszy się do barana, rozzłościł się na niego i uderzył barana, i złamał oba jego rogi. Baran nie miał siły, by mu stawić czoła. Powalił więc on go na ziemię i podeptał nogami, a nie było nikogo, kto by wyrwał barana z jego mocy.

Kozioł urósł niezmiernie, ale gdy był w pełni sił, wielki róg złamał się, a na jego miejscu wyrosły cztery inne – ku czterem stronom świata.

Z jednego z nich wyrósł inny, mały róg, i wzrastał nadmiernie ku południowi, ku wschodowi i ku wspaniałemu krajowi.

Wzniósł się on aż do wojska niebieskiego i strącił na ziemię część wojska oraz gwiazd i podeptał je.

Wielkością dosięgał on niemal Władcy wojska, odebrał Mu wieczną ofiarę, obalił miejsce Jego przybytku

i Jego wojsko. Jako codzienną ofiarę składał występek i prawdę rzucił na ziemię; działał zaś skutecznie.

I usłyszałem, że gdy jeden ze świętych mówił, a drugi święty zapytał tego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie: wieczna ofiara, zgubna nieprawość, przybytek i podeptane zastępy?

On zaś powiedział do niego: Jeszcze przez dwa tysiące trzysta wieczorów i poranków, następnie świątynia odzyska swoje prawa.

Gdy ja, Daniel, oglądałem widzenie i rozważałem jego znaczenie, oto stanął przede mną ktoś o wyglądzie mężczyzny,

i usłyszałem głos ludzki nad rzeką Ulaj, który wołał tymi słowami: Gabrielu, wyjaśnij mu widzenie!

Podszedł więc on do miejsca, gdzie stałem, a gdy przybył, przeraziłem się i padłem na twarz. I powiedział do mnie: Wiedz, człowieku, że widzenie odnosi się do czasów ostatecznych.

Gdy on ze mną rozmawiał, padłem oszołomiony twarzą ku ziemi, wtedy dotknął mnie, postawił mnie na nogi

i powiedział: Oto oznajmię ci, co ma nastąpić przy końcu gniewu, bo widzenie dotyczy końca czasów.

Baran, którego widziałeś z dwoma rogami, oznacza królów Medów i Persów.

Kozioł zaś – króla Jawanu, a wielki róg między jego oczami – pierwszego króla.

Róg zaś, który się złamał, i cztery rogi, które wyrosły na jego miejsce, to cztery królestwa, które powstaną z jego narodu, będą jednak pozbawione jego mocy.

A przy końcu ich panowania, gdy występni dopełnią swojej miary, powstanie król o okrutnym obliczu, zdolny rozumieć rzeczy tajemne.

Jego moc będzie potężna, ale nie dzięki własnej sile. Będzie zamierzał rzeczy dziwne i dozna powodzenia w swoich poczynaniach; obróci wniwecz potężnych i naród świętych.

Przy jego przebiegłości także knowanie będzie skuteczne w jego ręku. Stanie się on wyniosły w sercu i niespodziewanie zgotuje zagładę wielu. Powstanie przeciw Najwyższemu Księciu, lecz bez udziału ręki ludzkiej zostanie skruszony.

Widzenie zaś o wieczorach i rankach, jakie opowiedziano tobie, jest prawdziwe. Ty jednak widzenie okryj milczeniem, bo dotyczy ono dni odległych.

Wtedy mnie, Daniela, ogarnęła niemoc i chorowałem przez wiele dni. Następnie wstałem i załatwiałem sprawy królewskie; byłem jednak poruszony widzeniem, ponieważ nie mogłem go zrozumieć.