Księga Daniela 13 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W Babilonie mieszkał pewien mężczyzna imieniem Joakim.

Wziął on za żonę Zuzannę, córkę Chilkiasza; była ona bardzo piękna i bogobojna.

Jej rodzice byli sprawiedliwi i wychowali swoją córkę zgodnie z Prawem Mojżesza.

Joakim zaś był bardzo bogaty i miał ogród przylegający do swojego domu. Przychodziło do niego wielu Żydów, ponieważ cieszył się większym poważaniem niż inni.

W tym roku wybrano spośród ludu dwóch starców na sędziów. Należeli oni do tych, o których powiedział Pan: Nieprawość wyszła spośród sędziów-starców z Babilonu, którzy uchodzili tylko za przywódców narodu.

Ludzie ci często bywali w domu Joakima, a wszyscy ci, którzy prowadzili spór sądowy, przychodzili do nich.

Gdy zaś około południa ludzie odchodzili, Zuzanna udawała się na spacer po ogrodzie swojego męża.

Obaj starcy widywali ją codziennie, gdy udawała się na spacer, i zaczęli jej pożądać.

Stracili rozsądek i odwrócili swoje oczy, zaniedbując spoglądanie ku Niebu i zapominając o sprawiedliwych sądach.

Obaj zostali opanowani przez to pożądanie, ale ukrywali przed sobą nawzajem tę udrękę;

wstydzili się bowiem przyznać do swojego pragnienia, by z nią obcować.

Tak więc codziennie usilnie starali się ją zobaczyć.

Pewnego razu jeden powiedział do drugiego: Wracajmy do domu, bo już pora obiadu. Rozeszli się więc, każdy w swoją stronę.

Obaj jednak zawrócili z drogi i spotkali się w tym samym miejscu. Dopytując się nawzajem o przyczynę powrotu, przyznali się do swojej żądzy. Wtedy wspólnie omówili porę, kiedy będą mogli spotkać Zuzannę samą.

Czekali więc na sposobność. Pewnego dnia Zuzanna wyszła, jak w poprzednich dniach, jedynie w towarzystwie dwóch dziewcząt, chcąc się wykąpać w ogrodzie; był bowiem upał.

Nie było tam nikogo poza dwoma starcami, którzy przyglądali się jej z ukrycia.

Powiedziała do dziewcząt: Przynieście mi olejek i wonności, a drzwi ogrodu zamknijcie, żebym mogła się wykąpać.

Zrobiły, jak powiedziała, i po zamknięciu drzwi ogrodu wyszły bocznymi drzwiami, by przynieść to, co im rozkazano. Nie zauważyły zaś starców, ponieważ się ukryli.

Gdy tylko dziewczęta odeszły, obaj starcy wstali i podbiegli do niej

mówiąc: Oto drzwi ogrodu są zamknięte i nikt nas nie widzi, my zaś pożądamy ciebie. Dlatego zgódź się obcować z nami!

W przeciwnym razie zaświadczymy przeciw tobie, że był z tobą młodzieniec i dlatego odesłałaś od siebie dziewczęta.

Zuzanna westchnęła i powiedziała: Ze wszystkich stron jestem w trudnym położeniu. Jeżeli to zrobię, zasługuję na śmierć; jeżeli zaś nie zrobię, nie ujdę waszych rąk.

Wolę jednak niewinna wpaść w wasze ręce, niż zgrzeszyć wobec Pana.

Zuzanna zawołała więc bardzo głośno; dwaj starcy także krzyknęli przeciw niej.

Jeden z nich pobiegł otworzyć drzwi ogrodu.

Gdy domownicy usłyszeli krzyk w ogrodzie, pobiegli przez boczne drzwi, żeby zobaczyć, co się jej stało.

Gdy starcy opowiedzieli swoje, słudzy bardzo się zmieszali; nigdy bowiem nie mówiono takich rzeczy o Zuzannie.

Następnego dnia, gdy lud zebrał się u jej męża Joakima, przybyli dwaj starcy pełni niegodziwych zamiarów przeciw Zuzannie, by wydać ją na śmierć.

Powiedzieli więc do ludu: Poślijcie po Zuzannę, córkę Chilkiasza, która jest żoną Joakima. Zawołano ją.

Przyszła więc ze swoimi rodzicami, dziećmi i wszystkimi swoimi krewnymi.

Zuzanna zaś była delikatna i bardzo piękna.

Ponieważ była zasłonięta, przeniewiercy kazali jej zdjąć zasłonę, by nasycić się jej pięknem.

Wszyscy jej bliscy oraz ci, którzy ją widzieli, płakali.

Dwaj sędziowie wstali i położyli ręce na jej głowie.

Ona zaś, płacząc, spoglądała ku niebu, bo jej serce było pełne ufności w Panu.

Starcy powiedzieli: Gdy spacerowaliśmy sami w ogrodzie, ona wyszła wraz z dwoma dziewczętami, zamknęła drzwi ogrodu i odesłała dziewczęta.

Przyszedł zaś do niej młodzieniec, który był ukryty, i położył się z nią.

Znajdując się na skraju ogrodu i widząc nieprawość, podbiegliśmy do nich.

Widzieliśmy ich razem, ale jego nie mogliśmy schwytać, bo był silniejszy od nas i po otwarciu drzwi rzucił się do ucieczki.

Gdy zaś schwytaliśmy ją, pytając, kim był młodzieniec,

nie chciała nam powiedzieć. Takie jest nasze oskarżenie. Zgromadzenie uwierzyło im jako starszym ludu i sędziom. Skazano ją na karę śmierci.

Wtedy Zuzanna zawołała donośnym głosem: Wiekuisty Boże, który poznajesz to, co jest ukryte, i wiesz wszystko, zanim się stanie.

Ty wiesz, że złożyli fałszywe oskarżenie przeciw mnie. Oto umieram, chociaż nie zrobiłam nic z tego, o co ci złośliwie mnie obwiniają.

A Pan wysłuchał jej głosu.

Gdy prowadzono ją na stracenie, Bóg wzbudził świętego ducha w młodzieńcu imieniem Daniel.

Zawołał on donośnym głosem: Jestem czysty od jej krwi!

Cały lud zwrócił się zaś do niego, mówiąc: Co oznacza to słowo, które wypowiedziałeś?

On zaś wstał wśród nich i powiedział: Czy tak bardzo jesteście nierozumni, synowie Izraela, że skazujecie córkę izraelską bez dochodzenia i pewności?

Wróćcie do sądu, bo ci ją fałszywie obwinili.

Cały lud szybko powrócił. Starsi zaś powiedzieli: Usiądź tu wśród nas i wyjaśnij nam, bo tobie Bóg dał przywilej starszeństwa.