Księga Daniela 5:30 – znaczenie i zastosowanie

Oto śmierć króla. Miał wszelkie powody, by drżeć, bo miał wpaść w ręce króla grozy — samej śmierci (Księga Daniela 5:30). Tej samej nocy, gdy jego serce weseliło się winem, napastnicy wdarli się do miasta i ruszyli prosto do pałacu. Tam znaleźli króla i zadali mu śmiertelną ranę. Nie mógł znaleźć miejsca na tyle ukrytego, by zapewniło mu schronienie, ani na tyle bezpiecznego, by ocaliło mu życie.

Starożytni pisarze podają, że Cyrus zaskoczył Babilon dzięki dwóm dezerterom, którzy wskazali mu najlepszą drogę do miasta. Zapowiedziano już, że dla dworu będzie to czas paniki (Księga Jeremiasza 51:11; Księga Jeremiasza 51:39). Śmierć spada nagle, niczym pułapka, na tych, których serca zaprzątają obżarstwo i pijaństwo.

Potem królestwo przeszło w inne ręce. Przechodzimy teraz od głowy ze złota do piersi i ramion ze srebra. Dariusz Medyjczyk objął królestwo razem z Cyrusem i za jego zgodą, ponieważ to Cyrus je podbił (Księga Daniela 5:31). Wspólnie prowadzili wojny i podboje, więc wspólnie sprawowali też władzę (Księga Daniela 6:28).

Tekst podaje wiek Dariusza: miał sześćdziesiąt dwa lata. Z tego powodu Cyrus, jego bratanek, przyznał mu pierwszeństwo. Niektórzy sądzą też, że skoro w ostatnim roku niewoli Dariusz miał sześćdziesiąt dwa lata, musiał urodzić się w ósmym roku niewoli, w tym samym roku, w którym uprowadzono Jojakina i dostojników (Druga Księga Królewska 24:13–15). Właśnie w chwili, gdy zadano najśmiertelniejszy cios, przyszedł na świat książę, który później pomści Jerozolimę na Babilonie i uleczy zadaną jej ranę. Pokazuje to, jak głębokie są Boże zamysły wobec Jego ludu i jak życzliwe są Jego plany względem niego.