Księga Mądrości 17 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wielkie są Twoje sądy i niezbadane, dlatego pobłądziły dusze pozbawione wiedzy.

Niegodziwcy, którzy powzięli zamiar ujarzmienia ludu świętego, legli, uwięzieni ciemnością, zniewoleni długą nocą: zbiegowie przed wieczną Opatrznością – zamknięci pod strzechą.

Ci, którzy sądzili, że ukryją się z tajemnymi grzechami pod ciemną zasłoną zapomnienia, zostali pogrążeni w ciemnościach, bardzo zatrwożeni i przerażeni zjawami.

Bo i chroniąca ich kryjówka nie zabezpieczała przed strachem: rozlegały się wokół przerażające odgłosy, ukazywały się ponure zjawy o posępnych twarzach.

I ani żadna siła ognia nie mogła dać światła, ani jasne płomienie gwiazd nie zdołały rozświetlić owej strasznej nocy.

I ukazywały się im tylko przeraźliwe ognie płonące same z siebie, a wystraszeni tym nieznanym zjawiskiem, uważali za gorsze to, na co patrzyli.

Zawiodły kłamliwe sztuczki czarnoksięstwa, spadła haniebna kara za przechwalanie się mądrością.

Ci, którzy przyrzekali uwolnić schorzałą duszę od strachów i niepokojów, sami chorowali na strach wart śmiechu.

Bo nawet gdy nic przeraźliwego ich nie straszyło, przerażeni tupotem bydląt i syczeniem gadów zamierali ze strachu, nie chcąc nawet spojrzeć w powietrze, którego z żadnej strony nie można uniknąć;

bo nieprawość jest tchórzliwa, gdy sama się potępia, i zawsze przysparza trudności, dręczona sumieniem.

Bo strach to nic innego jak zdradziecka odmowa pomocy ze strony rozumowania,

a im mniejsze jest wewnątrz oczekiwanie pomocy, tym bardziej wyolbrzymia nieznaną, dręczącą przyczynę.

A ich w tę noc rzeczywiście bezwładną i wypełzłą z czeluści bezwładnej Otchłani, uśpionych zwyczajnym snem,

raz dręczyły straszliwe zjawy, to znów upadek ducha obezwładniał, bo padł na nich nagły i niespodziewany strach.

I tak padał każdy tam, gdzie kto się znajdował, i był więziony, zamknięty w więzieniu bez krat.

Czy to był rolnik, czy pasterz, czy robotnik pracujący na pustkowiu – zaskoczony ulegał nieodpartej konieczności: wszystkich ich skrępował jeden łańcuch mroku.

I czy to świszczący wiatr, czy wdzięczny śpiew ptaków wśród gęstych gałęzi, szum wartko płynącej wody, czy potężny łoskot spadających skał,

niezauważony bieg brykających zwierząt, groźny ryk straszliwych bestii czy echo odbijające się od górskich rozpadlin – obezwładniały ich, napełniając strachem.

Bo cały świat był zalany światłem i oddawał się pracy bez przeszkody:

tylko nad nimi rozpostarła się uciążliwa noc, obraz mroków, które miały ich ogarnąć. A sami byli dla siebie większym ciężarem niż ciemność.