Księga Mądrości 13 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Głupi już z natury są wszyscy ludzie, którzy nie poznali Boga: z widzialnych dóbr nie zdołali poznać Tego, który jest, patrząc na dzieła, nie poznali Twórcy,

lecz ogień, wiatr, szybkie powietrze, gwiazdy dokoła, burzliwą wodę lub światła niebieskie uznali za bóstwa, które rządzą światem.

Jeśli urzeczeni ich pięknem wzięli je za bóstwa – powinni byli poznać, o ile wspanialszy jest ich Władca, bo stworzył je Twórca piękności;

a jeśli ich moc i działanie wprawiły ich w podziw – powinni byli z nich poznać, o ile potężniejszy jest Ten, kto je uczynił.

Bo z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę.

Ci jednak zasługują na mniejszą naganę, bo wprawdzie błądzą, ale szukają Boga i pragną Go znaleźć.

Obracają się wśród Jego dzieł, badają i ulegają pozorom, bo piękne jest to, na co patrzą.

Ale i oni nie są bez winy:

jeśli bowiem zdobyli tyle wiedzy, by móc ogarnąć wszechświat – jakże nie mogli szybciej znaleźć jego Pana?

A nieszczęśni i pokładający ufność w martwych rzeczach są ci, którzy bogami nazywają dzieła ludzkich rąk: złoto i srebro – dzieła sztuki, wyobrażenia zwierząt lub bezużyteczny kamień, dzieło starożytnej ręki.

Oto jakiś cieśla wyciął odpowiednie drzewo, umiejętnie zdjął z niego całą korę i po ładnym obrobieniu sporządził sprzęt przydatny do codziennego użytku.

A odpadków z tej obróbki użył do przygotowania pokarmu i nasycił się.

Wziął spośród nich odpadek już do niczego niezdatny, skręcony kloc, poprzerastany sękami, rzeźbił, bawiąc się pracą dla odpoczynku, i przekształcał, próbując swoich umiejętności. Odtworzył w nim obraz człowieka

lub uczynił coś podobnego do jakiegoś marnego zwierzęcia. Pokrył minią, zabarwił jego powierzchnię czerwienią i zamalował na nim wszelką skazę.

Przygotował mu odpowiednie pomieszczenie: umieścił na ścianie, przytwierdzając gwoździem.

Zatroszczył się więc o niego, żeby czasem nie spadł, wiedząc, że sam sobie nie zdoła pomóc, bo jest tylko obrazem i potrzebuje pomocy.

Ale gdy modli się w sprawie swojego mienia, w sprawie swoich zaślubin i dzieci – nie wstydzi się mówić do bezdusznego. I bezsilnego prosi o zdrowie,

do martwego modli się o życie. Najbardziej bezradnego błaga o pomoc, a o szczęśliwą drogę – niezdolnego posłużyć się nogą.

O zarobek, o pracę, o szczęśliwą rękę, o siłę prosi tego, czyje ręce są jak najbardziej bezsilne.