Księga Mądrości 14 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Inny znowu, żeglując i chcąc przepłynąć groźne fale, wzywa na pomoc drewno, bardziej kruche niż unoszący go statek.

Ten bowiem wymyśliła wprawdzie chęć zysków, a twórcza mądrość sporządziła,

ale steruje nim Opatrzność Twa, Ojcze! Bo i na morzu wytyczyłeś drogę, wśród fal bezpieczną ścieżkę,

wskazując, że zewsząd możesz wybawić, by i niedoświadczony mógł wsiąść na okręt.

Chcesz, by dzieła Twej mądrości nie leżały odłogiem, więc nawet najlichszemu drewnu ludzie zawierzają życie i po przebyciu burzliwych fal ratują się na tratwie.

Bo i na początku, gdy ginęli wyniośli olbrzymi, nadzieja świata schroniła się w arce i prowadzona Twą ręką zostawiła światu zaczątki przyszłych pokoleń.

Błogosławione drzewo, przez które dokonuje się sprawiedliwość,

ale tamto, ręką obrobione – przeklęte: i ono, i jego twórca! On za to, że je wykonał, ono zaś za to, że choć nietrwałe, dostało miano boga.

Jednakowo znienawidzeni przez Boga są i bezbożnik, i jego bezbożność,

i dzieło wraz z twórcą zostanie ukarane.

Dlatego i na pogańskie bożki przyjdzie nawiedzenie, bo stały się obrzydliwością pośród stworzeń Bożych, zgorszeniem dla ludzkich dusz i potrzaskiem dla nóg głupich ludzi.

Wymyślenie bożków to źródło wiarołomstwa, wynalezienie ich to zatrata życia.

Nie było ich na początku i nie będą istniały na wieki:

pojawiły się na świecie przez ludzką głupotę, dlatego przeznaczony jest im rychły koniec.

Ojciec, pogrążony w przedwczesnym żalu, sporządził obraz dziecka zabranego w młodym wieku i odtąd jako boga czcił człowieka, który niegdyś zmarł, a dla poddanych ustanowił wtajemniczenia i obrzędy;

a z biegiem czasu ten zakorzeniony bezbożny obyczaj zaczęto zachowywać jako prawo.

I na rozkaz władców czczono posągi: nie mogąc z powodu odległego miejsca zamieszkania czcić ich osobiście, ludzie na odległość odtwarzali postać, sporządzając okazały wizerunek czczonego króla, by nieobecnemu gorliwie schlebiać, tak jak obecnemu.

Nawet tych, którzy go nie znali, do wzmożenia kultu skłaniało dążenie twórcy do sławy.

Ten bowiem, chcąc się może przypodobać władcy, dzięki swojej sztuce nadał wizerunkowi wielkie piękno,

a tłum, zachwycony pięknym wykonaniem, uznał za bóstwo tego, którego dopiero co czczono jako człowieka.

I dla żyjących sidłem stało się to, że ludzie, ulegając nieszczęściu lub władzy, nadali nieprzekazywalne Imię kamieniom i drewnom.

I nie dość, że zbłądzili co do poznania Boga, to ponadto, żyjąc w wielkim zamęcie niewiedzy, tak wielkie zło nazywają pokojem.

Bo gdy odprawiają dzieciobójcze obrzędy czy tajemne misteria albo szaleńcze pochody z dziwnymi śpiewami –

nie zachowują w czystości ani życia, ani małżeństw, lecz jeden drugiego podstępnie zabija lub zadręcza cudzołóstwem.

Wszędzie wmieszały się krew i morderstwo, kradzież i podstęp, zniszczenie, zdrada, gwałt, krzywoprzysięstwo,

ucisk dobrych, zapominanie o dobrodziejstwach, znieprawienie dusz, grzechy przeciwne naturze, rozprzężenie w małżeństwach, cudzołóstwo i bezwstyd.

Kult bożków, niegodnych nazwania – to początek, przyczyna i kres wszelkiego zła.

Albo szaleją w zabawie, albo fałszywie prorokują, albo niegodziwie żyją, albo pochopnie przysięgają:

zawierzyli bezdusznym bożkom i po krzywoprzysięstwie nie boją się nieszczęścia.

Ale przyjdzie na nich słuszna kara za jedno i drugie: za to, że źle myśleli o Bogu, trzymając się bożków, i za to, że gardząc uczciwością, przewrotnie przysięgali na kłamstwo.

Bo nie potęga bóstw wzywanych w przysiędze, lecz kara należna grzesznikom przychodzi zawsze po przestępstwie bezbożnych.