Księga Mądrości 15 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Ty zaś, Boże nasz, jesteś łaskawy i wierny, cierpliwy i miłosierny w rządach nad wszystkim.

Nawet gdy zgrzeszymy, jesteśmy Twoimi, skoro uznajemy Twoją moc; ale nie będziemy grzeszyć, bo wiemy, że zostaliśmy uznani za Twoich.

Znać Ciebie – oto doskonała sprawiedliwość; pojąć Twoją moc – oto źródło nieśmiertelności.

Nie zwiódł nas ani nikczemny ludzki wymysł, ani bezużyteczne dzieło malarzy – wizerunek poplamiony różnymi barwami,

których widok rozbudza namiętność głupich, tak że pożądają bezdusznej postaci z martwego obrazu.

Kochają się w złych rzeczach, takich nadziei też są warci ich twórcy, miłośnicy i czciciele.

Bo i garncarz, mozolnie ugniatając miękką ziemię, lepi wszelkie naczynia do naszego użytku. I z tej samej gliny ulepił zarówno naczynia służące do celów szlachetnych, jak i do przeciwnych – wszystkie podobnie. Jaki zaś będzie użytek jednego lub drugiego – ro

W nikczemnym trudzie lepi z tej samej gliny marne bóstwo ten, kto niedawno powstał z ziemi i pójdzie niebawem do tej, z której został wzięty, wezwany do spłacenia długu duszy.

Ale on nie troszczy się o to, że niebawem umrze, ani o to, że ma krótkie życie, lecz rywalizuje z tymi, którzy obrabiają złoto, odlewają srebro, naśladuje tych, którzy rzeźbią w brązie, i chlubi się, że lepi bałamuctwa.

Jego serce jak popiół, jego nadzieja marniejsza niż ziemia i życie nędzniejsze niż glina.

Bo nie poznał Tego, który go ulepił, tchnął w niego działającą duszę i napełnił żywotnym duchem.

Uważał, że nasze życie jest zabawą, a nasze istnienie zyskownym targiem, bo mówi, że trzeba ze wszystkiego czerpać zyski, nawet z nieprawości.

Ten wie lepiej niż inni, że grzeszy, gdy z ziemskiej materii tworzy kruche naczynia i rzeźby.

Bardzo niemądrzy i biedniejsi od dziecięcej duszy są wszyscy wrogowie Twego ludu i jego ciemięzcy.

Wzięli bowiem za bóstwa wszelkie pogańskie posągi, które nie mają ani zdolności widzenia, by spojrzeć, ani nozdrzy, aby odetchnąć powietrzem, ani uszu, by słyszeć, ani palców u rąk, żeby dotknąć, a ich nogi nie nadają się do chodzenia.

Człowiek je bowiem uczynił, ulepił je ktoś, kto sam trzyma ducha w dzierżawie. Żaden człowiek nie zdoła ulepić bożka, choćby podobnego do siebie,

ale sam śmiertelny tworzy martwą rzecz nikczemnymi rękami. I sam jest potężniejszy od swoich świętości: on bowiem żył, a tamte – nigdy.

Czczą nawet i najwstrętniejsze zwierzęta, które przez swoją głupotę są gorsze od innych.

W ich zwierzęcym wyglądzie nie znajdzie się upragnionego piękna, a utraciły one i uznanie, i błogosławieństwo Boże.