Księga Mądrości 16 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Słusznie więc zostali ukarani podobnymi stworzeniami i udręczeni mnóstwem zwierząt,

ludowi swemu zamiast tej kary wyświadczyłeś dobro: niezwykłą potrawę dla pożądliwego smaku przygotowałeś im na pokarm – przepiórki.

Tak, by tamci, chociaż pragnęli pokarmu, z powodu obrzydliwości nasłanych stworzeń porzucili nawet naturalną chęć jedzenia, a ci, na krótko dotknięci brakiem, by mieli pokarm, i to niezwykły.

Trzeba bowiem było, by na owych ciemięzców przyszła nieuchronna bieda, a tym, by tylko zostało ukazane, jaka chłosta dręczyła ich wrogów.

Bo i wtedy, gdy ich dosięgła straszna wściekłość gadów i ginęli od ukąszeń wijących się węży, gniew Twój nie trwał aż do końca.

Dla pouczenia spadła na nich krótka trwoga, ale dla przypomnienia nakazu Twego prawa mieli znak zbawienia.

A kto się zwrócił do niego, znajdował ocalenie nie w tym, na co patrzył, ale w Tobie, Zbawicielu wszystkich.

I tak przekonałeś naszych wrogów, że to Ty wybawiasz od wszelkiego zła.

Zabijały ich ukąszenia szarańczy i much i nie znaleźli lekarstwa, by ratować życie, bo zasłużyli, żeby zostali przez nie ukarani.

Synów zaś Twoich nie pokonały nawet zęby jadowitych węży, bo litość Twoja wybiegła im na drogę i ich uzdrowiła.

Dla przypomnienia bowiem Twoich słów byli kąsani i zaraz mieli ratunek, by nie popadli w głębokie zapomnienie i nie stali się niegodni Twojej dobroci.

Nie zioła ich uzdrowiły ani okłady, lecz słowo Twe, Panie, które wszystko uzdrawia.

Bo Ty masz władzę nad życiem i śmiercią: Ty wprowadzasz w bramy Otchłani i Ty wyprowadzasz.

A człowiek wprawdzie zabije w swojej złości, lecz nie przywróci ducha, który uszedł, ani nie uwolni wziętej duszy.

Nie można ujść Twojej ręki.

Bezbożni, którzy nie chcieli znać Ciebie, doznali chłosty od Twego mocnego ramienia, dręczeni niezwykłymi deszczami, gradami, okrutnymi nawałnicami i niszczeni ogniem.

A co najdziwniejsze, ogień wzmagał się w wodzie, która wszystko gasi, bo świat ujmuje się za sprawiedliwymi.

Czasem bowiem ogień przygasał, by nie spłonęły zwierzęta nasłane na bezbożnych i by, patrząc, pojęli, że sąd Boży ich dosięgnął:

czasem zaś nawet pośród wody płonął ponad możliwości ognia, by wyniszczyć płody znieprawionej ziemi.

Lud zaś swój żywiłeś pokarmem anielskim i dałeś im bez ich wysiłków gotowy chleb z nieba, zdolny dać wszelką rozkosz i zaspokoić wszelki smak.

Twój dar dawał poznać Twą dobroć dla dzieci, a posłuszny pragnieniom jedzącego zamieniał się w to, czego kto zapragnął.

Śnieg i lód wytrzymywały ogień i nie topniały, by pojęli, że nieprzyjacielskie plony zniszczył ogień, płonąc wśród gradu i błyskając wśród ulewy,

i że potem, by sprawiedliwi mogli się pożywić, zapomniał on nawet swojej własnej mocy.

Przyroda bowiem, poddana Tobie, Stwórco, sroży się jako kara przeciw niegodziwym, a jako dobroć łagodnieje dla tych, którzy Tobie zaufali.

Dlatego i wtedy, podlegając wszelkim zmianom, służyła darowi Twemu, żywiącemu wszystkich, według woli tych, którzy byli w potrzebie,

by Twoi umiłowani synowie pojęli, Panie, że nie urodzaj plonów żywi człowieka, lecz słowo Twoje utrzymuje ufających Tobie.

Bo to, czego ogień nie zniszczył, topniało szybko pod ciepłem nikłego promyka słonecznego,

by wiedziano, że w dziękowaniu Tobie trzeba wyprzedzać słońce i stawać wobec Ciebie o świcie.

Nadzieja bowiem niewdzięcznika stopnieje jak zimowy lód i rozpłynie się jak nieużyteczna woda.