Księga Mądrości 18 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A dla Twoich świętych była bardzo wielka światłość, gdy słyszano ich głos, a nie widziano postaci – uznawano ich za szczęśliwych mimo tego, co oni wcześniej wycierpieli;

a dziękowano, że nie szkodzą, choć wcześniej doznali krzywd, i błagano o przebaczenie sprzeciwu.

Dałeś przed nimi słup ognisty jako przewodnika na nieznanej drodze, jako nieszkodliwe słońce w zaszczytnej tułaczce.

A tamci zasłużyli, by pozbawiono ich światła i zamknięto w ciemności, bo trzymali w niewoli Twoich synów, przez których świat miał otrzymać niezniszczalne światło Prawa.

Za to, że zamierzali wymordować dzieci świętych – kiedy to jedno Dziecię zostało porzucone i uratowane – za karę zabrałeś im mnóstwo ich dzieci i zgładziłeś ich razem w burzliwej topieli.

Tę noc zapowiedziano wcześniej naszym ojcom, by nabrali otuchy, wiedząc z pewnością, jakim przysięgom zawierzyli.

I Twój lud wyczekiwał ocalenia sprawiedliwych, a zagłady wrogów.

Bo czym ukarałeś przeciwników, tym otoczyłeś chwałą nas, powołanych.

Pobożni synowie dobrych składali w ukryciu ofiary i zgodnie ustanowili Boskie prawo, że święci jednakowo podejmą te same dobra i niebezpieczeństwa, i już zaczęli śpiewać hymny przodków.

Wtórowały im pomieszane krzyki wrogów, rozlegał się żałosny głos zawodzących nad dziećmi.

Podobną karę ponieśli i pan, i niewolnik, człowiek z ludu cierpiał tak samo jak król:

wszyscy naraz z powodu tej samej śmierci mieli niezliczonych umarłych. Żywych nie wystarczyło nawet do grzebania, bo w jednej chwili wyginęło ich najcenniejsze potomstwo.

Ci, którzy wskutek czarów w nic nie wierzyli, po zagładzie pierworodnych uznali, że lud jest synem Bożym.

Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dochodziła do połowy,

wszechmocne Twoje słowo z nieba, z królewskiej stolicy, niosąc jak ostry miecz Twój nieodwołalny rozkaz, runęło jak srogi wojownik pośrodku zatraconej ziemi.

I stanąwszy, napełniło wszystko śmiercią: sięgało nieba i rozchodziło się po ziemi.

I zaraz zaczęły ich dręczyć straszne senne widziadła, i ogarnęła ich nieoczekiwana trwoga.

A każdy, padając gdzie indziej na wpół umarły, wyjawiał przyczynę, dla której umierali:

dręczące ich sny uprzedziły ich o tym, by nie ginęli w nieświadomości, dlaczego strasznie cierpią.

Także na sprawiedliwych przyszła próba śmierci, doszło na pustyni do zagłady wielu, ale ten gniew nie był długotrwały.

Bo szybko wystąpił w obronie Mąż Nienaganny, niosąc broń swojej posługi: modlitwę i przebłagalną ofiarę kadzielną. Stawił czoło gniewowi, położył kres klęsce, okazawszy, że jest Twoim sługą.

Przezwyciężył on gniew nie siłą ciała, nie mocą broni, lecz słowem pokonał Karzącego, przypominając obietnice i przymierza dane ojcom.

Gdy umarli już padali gromadnie na siebie, stanął pośrodku i położył kres zapalczywości, i przeciął jej drogę do żywych.

Bo cały świat był na jego długiej szacie, chwalebne imiona ojców wyryte na czterech rzędach kamieni i na diademie jego głowy Twoja wspaniałość.

Przed nimi to ustąpił, ich przestraszył się Niszczyciel, bo wystarczyła sama próba gniewu.