Księga Mądrości 7 – znaczenie, tematy i zastosowanie

I ja jestem człowiekiem śmiertelnym, podobnym do wszystkich, potomkiem prarodzica powstałego z ziemi. W łonie matki zostałem ukształtowany jako ciało,

w ciągu dziesięciu miesięcy, okrzepły we krwi, z męskiego nasienia i rozkoszy połączonej ze snem.

I ja, gdy się urodziłem, odetchnąłem wspólnym powietrzem i wypadłem na tę samą ziemię, tak samo wydając pierwszy głos z płaczem, podobny do wszystkich.

W pieluszkach i wśród trosk mnie wychowano.

Bo żaden z królów nie miał innego początku narodzin:

jedno dla wszystkich wejście w życie i to samo wyjście.

Dlatego się modliłem i dano mi zrozumienie, przyzywałem i przyszedł na mnie duch Mądrości.

Przedłożyłem ją nad berła i trony i w porównaniu z nią miałem bogactwa za nic.

Nie porównałem z nią drogich kamieni, bo całe złoto wobec niej jest garścią piasku, a srebro przy niej ma wartość błota.

Umiłowałem ją bardziej niż zdrowie i piękno i wolałem mieć ją niż światło, bo bijący od niej blask nie zna snu.

A wraz z nią przyszły mi wszystkie dobra i niezliczone bogactwa w jej ręku.

Ucieszyłem się ze wszystkich, bo prowadziła je Mądrość, a nie wiedziałem, że ona jest ich rodzicielką.

Rzetelnie poznałem, bez zazdrości przekazuję i nie chowam dla siebie jej bogactwa.

Jest bowiem dla ludzi niewyczerpanym skarbem: ci, którzy go zdobyli, zjednali sobie przyjaźń Bożą, podtrzymani darami, które biorą początek z karności.

Oby mi Bóg dał słowo odpowiednie do myśli i myślenie godne tego, co mi dano! On jest bowiem i przewodnikiem Mądrości, i tym, który nadaje kierunek mędrcom.

W Jego ręku i my, i nasze słowa, wszelka roztropność i umiejętność działania.

On mi dał bezbłędną znajomość rzeczy: poznać budowę świata i siły żywiołów,

początek i kres, i środek czasów, zmiany przesileń i następstwa pór,

roczne obroty i układy gwiazd,

naturę zwierząt i popędy bestii, moce duchów i ludzkie myślenie, różnorodność roślin i siły korzeni.

Poznałem i to, co zakryte, i to, co jest jawne, bo pouczyła mnie Mądrość – sprawczyni wszystkiego!

Jest bowiem w niej duch rozumny, święty, jedyny, wieloraki, subtelny, szybki, przenikliwy, nieskalany, jasny, niepodlegający cierpieniu, miłujący dobro, bystry,

niepowstrzymany, dobroczynny, ludzki, trwały, niezawodny, beztroski, wszechmogący i widzący wszystko, przenikający wszelkie duchy rozumne, czyste i najsubtelniejsze.

Mądrość bowiem jest ruchliwsza od wszelkiego ruchu i przechodzi przez wszystko, i przenika dzięki swojej czystości.

Jest bowiem tchnieniem mocy Bożej i najczystszym wypływem chwały Wszechmocnego, dlatego nic skażonego do niej nie przylgnie.

Jest odblaskiem wiecznej światłości, zwierciadłem bez skazy działania Boga, obrazem Jego dobroci.

Jest jedna, a wszystko może, pozostając sobą, wszystko odnawia, a przez pokolenia zstępując w święte dusze, wzbudza przyjaciół Bożych i proroków.

Bóg bowiem miłuje tylko tego, kto przebywa z Mądrością.

Bo ona jest piękniejsza niż słońce i wszelki gwiazdozbiór. Porównana ze światłością – uzyska pierwszeństwo,

bo po tamtej nastaje noc, a Mądrości zło nie pokona.