Księga Mądrości 8 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Sięga potężnie od krańca do krańca i włada wszystkim z dobrocią.

Ją pokochałem, jej od młodości szukałem: pragnąłem wziąć ją sobie za oblubienicę i stałem się miłośnikiem jej piękna.

Sławi ona swoje szlachetne pochodzenie, ponieważ obcuje z Bogiem i miłuje ją Władca wszechrzeczy,

bo jest wtajemniczona w wiedzę Boga i w Jego dziełach dokonuje wyboru.

Jeśli w życiu bogactwo jest pożądanym dobrem – co jest cenniejsze niż Mądrość, która wszystko sprawia?

Jeśli rozwaga jest twórcza – które ze stworzeń jest bardziej twórcze niż Mądrość?

I jeśli ktoś miłuje sprawiedliwość – to jej dziełem są cnoty: uczy bowiem umiarkowania i roztropności, sprawiedliwości i męstwa, od których nie ma dla ludzi nic lepszego w życiu.

A jeśli ktoś jest żądny wielkiej wiedzy – ona zna przeszłość i wnioskuje o przyszłości, zna zawiłości słów i rozwiązania zagadek, wiedza wyprzedza znaki i cuda, następstwa chwil i czasów.

Postanowiłem więc wziąć ją za towarzyszkę życia, wiedząc, że będzie mi doradczynią w dobrym, a w troskach i w smutku pociechą.

Dzięki niej znajdę chwałę u ludu i cześć u starszych, sam będąc młody.

Znajdą mnie bystrym w sądzie, wzbudzę podziw u możnych.

Gdy będę milczał – będą wyczekiwać, a gdy przemówię – będą uważać; i jeśli będę długo przemawiać – położą rękę na ustach.

Przez nią zdobędę nieśmiertelność, zostawię wieczną pamięć potomnym.

Będę władał ludami, narody będą mi poddane:

usłyszawszy mnie, ulękną się straszliwi władcy. Okażę się dobrym wśród ludu i mężnym na wojnie.

Gdy wejdę do swojego domu, przy niej odpocznę, bo obcowanie z nią nie sprawia przykrości ani współżycie z nią nie przynosi udręki, ale wesołość i radość.

Gdy pomyślałem sobie nad tym i rozważyłem to w sercu, że w zażyłości z Mądrością leży nieśmiertelność,

w przyjaźni z nią szlachetna rozkosz, w dziełach jej rąk nieprzebrane bogactwa, a roztropność we wspólnych z nią ćwiczeniach i sława w posiadaniu jej nauki – krążyłem, szukając, jak wziąć ją do siebie.

Byłem dorodnym dzieckiem i przypadła mi dobra dusza,

a raczej: będąc dobrym, wszedłem do nieskalanego ciała.

Wiedząc jednak, że nie zdobędę jej inaczej, tylko jeśli Bóg udzieli – a i to już było sprawą Mądrości wiedzieć, czyja jest ta łaska – udałem się do Pana i błagałem Go, i mówiłem z całego serca: