Księga Mądrości 12 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Bo we wszystkim jest Twoje nieśmiertelne tchnienie.

Dlatego nieznacznie karzesz upadających i upominasz, przypominając, w czym grzeszą, by wyzbywszy się złości, uwierzyli w Ciebie, Panie.

Bo i dawnych mieszkańców Twojej świętej ziemi

znienawidziłeś za ich tak obrzydliwe postępki: czarnoksięstwa, niegodziwe obrzędy,

bezlitosne zabijanie dzieci, krwiożercze – z ludzkich ciał i krwi – uczty wtajemniczonych spośród bractwa,

i rodziców mordujących niewinne istoty. Chciałeś ich zgładzić ręką naszych przodków,

by godnych osadników – dzieci Boże – otrzymała ta ziemia, u Ciebie cenniejsza niż wszystkie inne.

Ale i ich jako ludzi oszczędzałeś! Zesłałeś na nich szerszenie wyprzedzające Twoje wojsko, by ich niszczyły stopniowo.

Mogłeś wydać bezbożnych sprawiedliwym w bitwie lub zgładzić ich wszystkich naraz przez okrutne bestie czy też bezlitosnym wyrokiem.

Lecz karząc powoli, dawałeś miejsce nawróceniu, chociaż dobrze wiedziałeś, że ich pochodzenie jest nikczemne, a ich złość jest wrodzona i ich usposobienie nie odmieni się na wieki,

bo to było plemię od początku przeklęte. I nie z obawy przed kimś pozostawiałeś ich grzechy bez kary.

Któż Ci bowiem powie: Co to uczyniłeś? Albo kto się oprze Twojemu wyrokowi? Któż Ciebie pozwie za zgładzenie narodów, które Ty uczyniłeś? Albo któż powstanie przeciw Tobie jako obrońca ludzi niegodziwych?

Ani bowiem nie ma oprócz Ciebie boga, który ma wszystko pod opieką, abyś miał dowodzić, że nie sądzisz niesprawiedliwie,

ani król czy władca nie będzie mógł się z Tobą spierać o tych, których ukarałeś.

Ty jesteś sprawiedliwy i rządzisz wszystkim sprawiedliwie: skazać kogoś, kto nie zasłużył na karę, uważasz za niegodne Twojej potęgi.

Podstawą Twojej sprawiedliwości jest Twoja potęga, Twoja wszechwładza sprawia, że wszystko oszczędzasz.

Przejawiasz swoją moc, gdy nie wierzy się w pełnię Twojej potęgi, i karzesz zuchwalstwo świadomych.

Władasz potęgą, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką rozwagą, bo do Ciebie należy moc, gdy zechcesz.

Tym postępowaniem nauczyłeś swój lud, że sprawiedliwy powinien być dobry dla ludzi. I wlałeś swoim synom wielką nadzieję, że po występkach dajesz nawrócenie.

Jeśli bowiem wrogów swoich dzieci, chociaż winnych śmierci, karałeś z taką rozwagą i pobłażaniem, dając czas i miejsce, by się od zła odwrócili,

z jakże wielką czułością sądziłeś swoich synów, których przodkom dawałeś przysięgi i przymierza, pełne wspaniałych obietnic.

Kiedy nas karcisz – naszych wrogów chłoszczesz tysiąckrotnie, byśmy pamiętali o Twojej dobroci, gdy sądzimy, i oczekiwali miłosierdzia, gdy przyjdzie na nas sąd.

Dlatego i tych, którzy w swojej głupocie żyli bezbożnie, ukarałeś przez ich własne niegodziwości.

Bo też zabłąkali się zbyt daleko na drogach błędu, biorąc za bogów najlichsze z najpodlejszych zwierząt, zwiedzeni jak nierozsądne dzieci.

Więc też jak nierozumnym dzieciom zesłałeś im karę na ośmieszenie.

Ale ci, których ośmieszające kary nie nawróciły, doświadczą sądu godnego Boga.

Bo pokarani właśnie tym, co mieli za bogów i na co sami w udręce się oburzali, dostrzegli Tego, którego przedtem nie chcieli znać, i uznali za prawdziwego Boga. I dlatego przyszła na nich ostateczna kara.