Ewangelia Łukasza: omówienie i przewodnik do studium

Tradycja chrześcijańska przypisuje tę Ewangelię Łukaszowi, współpracownikowi Pawła i autorowi Dziejów Apostolskich. Sam tekst przedstawia autora jako osobę, która zbadała wcześniejsze przekazy i uporządkowała opowiadanie dla Teofila. Dokładna data powstania i tożsamość autora są przedmiotem dyskusji; wielu badaczy umieszcza powstanie dzieła w drugiej połowie I wieku. Akcja rozgrywa się w realiach Judei i Galilei pod panowaniem rzymskim, za czasów Heroda Wielkiego i późniejszych rzymskich władz. Ewangelia łączy historię Jezusa z nadzieją Izraela, a zarazem ukazuje otwarcie zbawienia na wszystkie narody.

Ewangelia liczy 24 rozdziały. Rozdziały 1–2 opisują zapowiedzi narodzin Jana i Jezusa oraz wydarzenia z dzieciństwa Jezusa. Rozdziały 3–4 przedstawiają Jana Chrzciciela, chrzest Jezusa i początek Jego działalności. Rozdziały 5–9:50 skupiają się głównie na nauczaniu i znakach Jezusa w Galilei oraz na formowaniu uczniów. Od Ewangelii Łukasza 9:51 rozpoczyna się droga Jezusa do Jerozolimy, obejmująca znaczną część księgi i liczne przypowieści. Rozdziały 19:28–21 opisują działalność Jezusa w Jerozolimie, a rozdziały 22–23 przedstawiają Jego mękę i śmierć. Rozdział 24 opowiada o pustym grobie, spotkaniach ze zmartwychwstałym Jezusem i Jego wniebowstąpieniu.

Ewangelia Łukasza ukazuje ludzi doświadczających lęku, żałoby, choroby, wykluczenia i niepewności, a zarazem spotykających się z miłosierdziem i nadzieją. Nie obiecuje, że cierpienie szybko zniknie ani że każda trudność ma łatwe rozwiązanie. Może pomóc w refleksji nad godnością człowieka, przebaczeniem i nadzieją, ale nie zastępuje pomocy duszpasterza, bliskich ani specjalisty, gdy jest potrzebna.