Ewangelia Łukasza 1:37 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają po tym, jak anioł odpowiedział Maryi na jej pytanie o poczęcie i wskazał na krewną, Elżbietę. W tym pytaniu słychać zderzenie z czymś, czego nie da się przewidzieć ani wyjaśnić własnym rozumem. Anioł nie zbywa tej niepewności, lecz kieruje ją ku Bogu, którego moc nie zna granic ludzkiego doświadczenia. Warto zauważyć, że zdanie z Ewangelii Łukasza 1:37 mówi o tym, co jest możliwe dla Boga, a nie o tym, że każda trudna sprawa potoczy się po naszej myśli. Zdanie odnosi się do konkretnej zapowiedzi, a Elżbieta, która w podeszłym wieku spodziewa się syna, jest jej żywym znakiem. Ten werset nie jest więc ogólną obietnicą wszystkich spełnień, lecz świadectwem, że Boże działanie nie zatrzymuje się przed granicami wieku, rozsądku ani okoliczności. Maryja odpowiada słowami: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa. Jej zgoda nie wynika z pewności, że zrozumie wszystko, lecz z zaufania do Tego, dla którego nic nie jest niemożliwe. W tym jest coś poruszającego: wiara nie czeka na brak trudności, tylko rodzi się w samym napięciu między tym, czego nie rozumiemy, a tym, kogo znamy jako wiernego.

Słowa „Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego” nie są obietnicą, że każde ludzkie pragnienie zostanie spełnione. W Ewangelii Łukasza 1:37 anioł odpowiada nimi na pytanie Maryi, jak może się spełnić zapowiedź, że urodzi Syna, skoro nie zna męża. Wskazuje na działanie Boga, nie na nieograniczoną moc ludzkiej nadziei. Kontekst nadaje temu zdaniu konkretny sens. Elżbieta, uznawana za niepłodną, poczęła w starości, a Maryi zapowiedziano narodziny Syna, którego panowaniu nie będzie końca. Są to wydarzenia związane z Bożymi obietnicami i Jego działaniem; tekst nie mówi, że każda przeszkoda w życiu zniknie ani że każdy plan się powiedzie. Wypowiedź Maryi w następnym wersecie także ma znaczenie: przyjmuje słowo anioła, choć nie przedstawiono jej jako osoby znającej wszystkie szczegóły przyszłości. Wiara nie polega tu na pewności, że wszystko potoczy się według ludzkiego projektu. Jest uznaniem, że ograniczenia człowieka nie wyznaczają granic Bożego działania. Ten werset mówi więc o wierności Boga wobec Jego słowa, nie o gwarancji łatwego życia.

Te słowa padają w rozmowie anioła z Maryją. Wcześniej usłyszała ona, że jej krewna Elżbieta, uchodząca za niepłodną, jest już w szóstym miesiącu ciąży. Słowo „bowiem” łączy obie sprawy: „Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. Anioł nie wyjaśnia mechanizmu cudu. Wskazuje na to, co Bóg już uczynił, i na tym opiera swoje zapewnienie. Zakres tego zdania trzeba widzieć dokładnie. Mówi ono o mocy Boga, a nie o tym, że każde pragnienie spełni się zgodnie z naszym planem. Sposób i czas Bożego działania pozostają w Jego ręku. Ewangelia Łukasza 1:36 pokazuje konkretny przykład: starość i długie oczekiwanie nie wyłączają działania Boga. Można to przyłożyć do sytuacji kobiety, która od wielu lat czeka na dziecko i przestaje wierzyć, że coś jeszcze może się zmienić. Słowa anioła nie usuwają jej bólu ani niepewności. Pokazują jednak, że jej sytuacja nie jest ostatnim słowem. Maryja odpowiada w Ewangelii Łukasza 1:38 zaufaniem, a nie znajomością wyniku. Wiara w tym miejscu oznacza oddanie się Temu, który mówi. Najmocniejsze w tym fragmencie jest to, że opiera się on na tym, co Bóg już uczynił, a nie na tym, co człowiek potrafi sam.

Słowa „Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego” padają w odpowiedzi na konkretne pytanie Maryi: jak może się spełnić zapowiedź narodzin Syna, skoro nie zna męża? Anioł nie obiecuje, że każda ludzka trudność zniknie ani że każde pragnienie zostanie spełnione. Oznajmia działanie Boga i wskazuje na znak: Elżbieta, uznawana za niepłodną, również oczekuje dziecka. W centrum tej sceny jest obietnica dotycząca Jezusa: będzie panował na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Nie chodzi więc jedynie o niezwykłe poczęcie, lecz o początek wydarzeń, przez które Boża obietnica wchodzi w ludzką historię. Wieczność nie pozostaje odległą ideą; zaczyna się pośród zwyczajnego życia, w ciele i czasie. Maryja pyta, a potem odpowiada zgodą. Jej słowa nie usuwają tajemnicy ani nie dają jej kontroli nad tym, co nastąpi. Wskazują raczej na zaufanie wobec Boga, którego działanie przekracza ludzkie możliwości. Ten werset mówi o nadziei zakorzenionej w Bożej wierności, nie o gwarancji łatwego życia. W Łukaszowej opowieści niemożliwe staje się miejscem, w którym zaczyna się spełniać obietnica zbawienia.