Ewangelia Łukasza 7:1
Gdy Jezus dokończył wszystkich tych wypowiedzi do ludu, który się przysłuchiwał, wszedł do Kafarnaum.
Ewangelia Łukasza 7: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 50 | Biblia BibleGuided — Polski
Gdy Jezus dokończył wszystkich tych wypowiedzi do ludu, który się przysłuchiwał, wszedł do Kafarnaum.
Sługa pewnego setnika, szczególnie przez niego ceniony, chorował i był bliski śmierci.
Gdy setnik usłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszyznę żydowską z prośbą, żeby przyszedł i uzdrowił mu sługę.
Ci przybyli do Jezusa i usilnie prosili Go: Jest godny, żebyś mu to wyświadczył – mówili –
bo kocha nasz naród i sam zbudował nam synagogę.
Jezus więc wybrał się z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał do Niego przyjaciół z prośbą: Panie, nie trudź się, bo nie jestem godny, abyś wszedł pod mój dach.
I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony.
Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: Idź! – a idzie; drugiemu: Chodź! – a przychodzi; a mojemu słudze: Zrób to! – a robi.
Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i zwracając się do tłumu, który szedł za Nim, powiedział: Mówię wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu.
A gdy wysłani wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.
Wkrótce potem udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a szli z Nim Jego uczniowie i wielki tłum.
Gdy zbliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono zmarłego – jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta.
Na jej widok Pan ulitował się nad nią i powiedział do niej: Nie płacz!
Potem podszedł, dotknął mar – a ci, którzy je nieśli, zatrzymali się – i powiedział: Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!
Zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce.
A wszystkich ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg łaskawie nawiedził swój lud.
I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.
O tym wszystkim donieśli Janowi jego uczniowie. Wtedy Jan przywołał do siebie dwóch spośród swoich uczniów
i posłał ich do Pana z pytaniem: Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też mamy oczekiwać innego?
Gdy ci ludzie przybyli do Jezusa, powiedzieli: Jan Chrzciciel przysyła nas do Ciebie z pytaniem: Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też mamy oczekiwać innego?
Ewangelia Łukasza 7:20 opisuje, jak uczniowie Jana Chrzciciela pytają Jezusa, czy jest obiecanym Mesjaszem. Jan chce uzyskać jasną odpowiedź, a Jezus odpowiada, wskazując na swoje …
Przeczytaj pełną analizęW tym właśnie czasie wielu uzdrowił z chorób, dolegliwości i uwolnił od złych duchów; oraz wielu niewidomych obdarzył wzrokiem.
Odpowiedział im więc: Idźcie i donieście Janowi to, co widzieliście i słyszeliście: niewidomi odzyskują wzrok, kulawi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia i głusi słyszą; umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię.
A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi.
Gdy wysłannicy Jana odeszli, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: Co wyszliście oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?
Ale co wyszliście zobaczyć? Człowieka ubranego w miękkie szaty? Oto w pałacach królewskich przebywają ci, którzy noszą okazałe stroje i żyją w luksusach.
Ale co wyszliście zobaczyć? Proroka? Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka.
On jest tym, o którym napisano: Oto posyłam mojego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę.
Jezus wyjaśnia, że Jan Chrzciciel jest wysłańcem zapowiedzianym w Piśmie, posłanym przed Mesjaszem, by przygotować ludzi na Jego przyjście. Słowa te potwierdzają szczególną rolę Jana …
Przeczytaj pełną analizęMówię wam: Wśród narodzonych z kobiet nie ma większego od Jana. Lecz najmniejszy w królestwie Bożym jest większy niż on.
I cały lud, który Go słuchał, nawet celnicy przyznawali słuszność Bogu, przyjmując chrzest Janowy.
Faryzeusze zaś i uczeni w Prawie udaremnili zamiar Boży wobec siebie, nie przyjmując chrztu od niego.
Z kim więc mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni?
Są podobni do dzieci, które przebywają na rynku i głośno dogadują jedne drugim: Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; lamentowaliśmy, a wy nie płakaliście.
Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: Zły duch go opętał.
Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników.
W Ewangelii Łukasza 7:34 Jezus pokazuje, że część ludzi odrzucała zarówno surowy styl życia Jana Chrzciciela, jak i Jego własną obecność przy wspólnym stole. Nazywając …
Przeczytaj pełną analizęA jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność.
Ewangelia Łukasza 7:35 oznacza, że mądrość Boża okazuje się słuszna w życiu tych, którzy ją przyjmują. Jezus przeciwstawia ich ludziom odrzucającym zarówno Jana Chrzciciela, jak …
Przeczytaj pełną analizęJeden z faryzeuszy zaprosił Go do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce przy stole.
A oto kobieta, która prowadziła w mieście grzeszne życie, dowiedziawszy się, że jest gościem w domu faryzeusza, przyniosła alabastrowy flakonik olejku,
i stanąwszy z tyłu u Jego nóg, płacząc, zaczęła oblewać łzami Jego nogi i wycierać je włosami swojej głowy. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem.
Widząc to, faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, kim i jaka jest ta kobieta, która Go dotyka, że jest grzesznicą.
Na to Jezus powiedział do niego: Szymonie, mam ci coś powiedzieć. On powiedział: Powiedz, Nauczycielu!
Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był mu winien pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt.
W Ewangelii Łukasza 7:41 Jezus opowiada Szymonowi o dwóch dłużnikach: jeden ma znacznie większy dług niż drugi. Ten obraz przygotowuje pytanie o przebaczenie i miłość. …
Przeczytaj pełną analizęGdy nie mieli z czego oddać, darował obu. Który więc z nich będzie go bardziej kochał?
W Ewangelii Łukasza 7:42 Jezus opowiada o dwóch dłużnikach, którym wierzyciel darował należność. Większą wdzięczność i miłość okazuje ten, komu darowano więcej. Obraz ten pomaga …
Przeczytaj pełną analizęSzymon odpowiedział: Sądzę, że ten, któremu więcej darował. On powiedział mu: Słusznie osądziłeś.
W Ewangelii Łukasza 7:43 Szymon poprawnie wskazuje, że większą miłość okaże dłużnik, któremu darowano większy dług. Jezus wykorzystuje tę odpowiedź, by pokazać, że kobieta okazuje …
Przeczytaj pełną analizęPotem zwrócił się do kobiety i powiedział Szymonowi: Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twojego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś oblała Mi stopy łzami i otarła je swoimi włosami.
Nie dałeś Mi pocałunku; a ona, odkąd wszedłem, nie przestaje całować moich nóg.
W Ewangelii Łukasza 7:45 Jezus wskazuje Szymonowi na różnicę między jego chłodnym przyjęciem a czułym gestem kobiety, która całuje Jego stopy. Jej zachowanie wyraża miłość …
Przeczytaj pełną analizęGłowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś namaściła moje nogi olejkiem.
W Ewangelii Łukasza 7:46 Jezus wskazuje Szymonowi na różnicę w ich zachowaniu: gospodarz nie namaścił Mu głowy oliwą, a kobieta namaściła Jego nogi olejkiem. Jej …
Przeczytaj pełną analizęDlatego mówię ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje.
Do niej zaś powiedział: Twoje grzechy są odpuszczone.
Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: Kim On jest, że nawet grzechy odpuszcza?
On zaś powiedział do kobiety: Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!
W Ewangelii Łukasza 7:50 Jezus zapewnia kobietę, że wiara w Niego przyniosła jej ocalenie, a następnie odprawia ją w pokoju. Wcześniej oznajmia jej odpuszczenie grzechów. …
Przeczytaj pełną analizęSetnik wierzy, że Jezus może uzdrowić jego sługę samym słowem. Jezus podkreśla niezwykłość tej wiary, choć setnik nie należy do Izraela.
Jezus dostrzega ból wdowy z Nain i przywraca jej syna do życia. Jego działanie ukazuje Bożą troskę wobec osób dotkniętych stratą.
W odpowiedzi na pytanie Jana Chrzciciela Jezus wskazuje na uzdrowienia, uwolnienia i głoszenie Ewangelii ubogim. Jego czyny pozwalają rozpoznać, że zapowiadane Boże działanie jest obecne.
Jezus chwali Jana, a zarazem ukazuje różne reakcje ludzi na Boże wezwanie. Niektórzy uznają słuszność Bożej drogi, inni odrzucają zarówno surowy styl Jana, jak i otwartość Jezusa na grzeszników.
W domu Szymona Jezus przyjmuje kobietę, którą gospodarz ocenia przez pryzmat jej przeszłości. Przypowieść o dwóch dłużnikach pokazuje, że miłość wypływa z doświadczenia przebaczenia, a Jezus potwierdza odpuszczenie jej grzechów i wiąże jej wiarę z ocaleniem oraz pokojem.
Akcja rozdziału rozgrywa się w Galilei i okolicznych miejscowościach, między innymi w Kafarnaum i Nain. Setnik był rzymskim dowódcą wojskowym, a jego życzliwe relacje z miejscową społecznością żydowską wyróżniają go w opowieści. Wdowa, która straciła jedynego syna, znajdowała się w szczególnie trudnej sytuacji rodzinnej i społecznej. W czasie posiłku zwyczajowo okazywano gościom gościnność, między innymi przez podanie wody do obmycia stóp i namaszczenie głowy oliwą. Gesty kobiety kontrastują z brakiem tych znaków gościnności ze strony Szymona.
Rozdział składa się z pięciu powiązanych scen. Najpierw pojawia się uzdrowienie sługi setnika (wersety 1–10), po którym następuje wskrzeszenie syna wdowy w Nain (11–17). Kolejna część przedstawia pytanie Jana Chrzciciela i odpowiedź Jezusa opartą na znakach Jego misji (18–23), a następnie pochwałę Jana i przypowieść o kapryśnych dzieciach (24–35). Finałem jest uczta w domu Szymona: opowieść o kobiecie, przypowieść o dłużnikach i ogłoszenie przebaczenia (36–50). Powracają tu motywy wiary, Bożego miłosierdzia, rozpoznawania działania Jezusa i odwracania ludzkich ocen.
Rozdział ukazuje Jezusa jako tego, który działa z Bożym autorytetem, przynosi uzdrowienie i życie oraz głosi dobrą nowinę ubogim. Wiara setnika podkreśla, że zaufanie Jezusowi nie jest ograniczone do jednej grupy. W spotkaniu z wdową współczucie Jezusa staje się konkretnym działaniem, a w domu Szymona Jego autorytet obejmuje także odpuszczanie grzechów. Scena z kobietą łączy przebaczenie z miłością i wdzięcznością: jej miłość wyraża odpowiedź na otrzymane miłosierdzie, a nie cenę, za którą można je kupić. Słowa o Janie i królestwie Bożym wskazują zarazem na przełom dokonujący się w misji Jezusa.
Rozdział obejmuje doświadczenia, które mogą poruszać emocjonalnie: zagrożenie życia bliskiej osoby, żałobę, wątpliwości i wstyd związany z przeszłością. Opowieści przedstawiają Jezusa jako uważnego na cierpienie i gotowego przyjąć osoby odrzucane przez innych. Mogą dawać język nadziei i godności, ale nie zastępują wsparcia bliskich, duszpasterza ani specjalisty, gdy jest ono potrzebne.
Rozdział zachęca do patrzenia na ludzi z większym współczuciem niż osądem, do okazywania troski w konkretnych czynach i do zaufania Jezusowi także wtedy, gdy sytuacja wydaje się beznadziejna. Przypomina również, że wdzięczność i miłość mogą wyrastać z przyjętego przebaczenia, a nie z prób udowadniania własnej wartości. W codziennych relacjach można naśladować tę postawę, okazując gościnność, szacunek i uważność osobom, które łatwo ocenić lub pominąć.
Setnik ufał, że Jezus ma władzę uzdrowić jego sługę nawet na odległość, jednym słowem. Jezus podkreślił tę wiarę, choć setnik nie należał do Izraela.
Wskazał na to, co wysłannicy mogli zobaczyć i usłyszeć: chorzy odzyskiwali zdrowie, niewidomi wzrok, a ubogim głoszono Ewangelię. Te znaki odpowiadały na pytanie Jana o misję Jezusa.
Jezus łączy jej miłość z doświadczeniem odpuszczenia grzechów, a jej wiarę z ocaleniem i pokojem. Scena ukazuje miłość jako odpowiedź na miłosierdzie, nie jako zapłatę, która kupuje przebaczenie.
Szymon skupił się na reputacji kobiety i uznał, że jej dotyk jest powodem do odrzucenia. Jezus dostrzegł jej gesty miłości, zestawił je z brakiem gościnności ze strony gospodarza i ogłosił jej przebaczenie.
W tym rozdziale ból wdowy nie zostaje zlekceważony, a kobieta obciążona dawną opinią nie zostaje sprowadzona do swojej przeszłości. Jezus widzi zarówno żałobę, jak i pragnienie miłości oraz przebaczenia. Te sceny niosą czułość i nadzieję, nie obiecując, że każda strata zostanie odwrócona w taki sam sposób.
Łukasz zestawia kilka sposobów rozpoznawania Jezusa: wiarę setnika, reakcję tłumu po wydarzeniu w Nain, pytanie Jana i osąd Szymona. Odpowiedź Jezusa wysłannikom Jana odwołuje się do widzialnych znaków Jego działalności, a przypowieść o dłużnikach objaśnia różnicę między przyjęciem przebaczenia a ocenianiem innych.
W rozdziale widać praktyczne oblicze troski: setnik zabiega o dobro sługi, Jezus zatrzymuje się przy pogrążonej w żałobie matce, a kobieta okazuje gościnność, której zabrakło ze strony gospodarza. Te sceny podważają powierzchowne oceny i pokazują wartość uważności, szacunku oraz konkretnej pomocy.
Ewangelia przedstawia Boże nawiedzenie jako bliskość, która przynosi życie, nadzieję i przebaczenie. Wiara setnika, pytanie Jana i miłość kobiety ukazują różne ludzkie odpowiedzi na tajemnicę działania Jezusa. Pokój, o którym mówi Jezus na końcu rozdziału, wypływa z wiary i przyjętego miłosierdzia.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.