Ewangelia Łukasza 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Istnieje pewna różnica między tym opisem uzdrowienia sługi setnika a relacją Mateusza (Ewangelia Mateusza 8:5 i następne). Tam czytamy, że setnik sam przyszedł do Chrystusa. Tutaj najpierw wysyła do Niego starszych żydowskich (Ewangelia Łukasza 7:3), a później innych przyjaciół (Ewangelia Łukasza 7:6). Często jednak mówi się, że ktoś zrobił coś, co wykonał za niego ktoś inny. To, co robimy za czyimś pośrednictwem, przypisuje się nam samym. Można więc powiedzieć, że setnik działał przez swoich posłańców, tak jak człowiek obejmuje coś w posiadanie za pośrednictwem pełnomocnika. Jest jednak prawdopodobne, że później sam przyszedł, gdy Chrystus powiedział mu, że stanie się tak, jak uwierzył (Ewangelia Mateusza 8:13).

Mówi się, że cud wydarzył się, gdy nasz Pan dokończył wszystkie słowa wypowiedziane do słuchającego Go ludu (Ewangelia Łukasza 7:1). Chrystus nauczał jawnie. Każdy, kto chciał, mógł przyjść i Go słuchać. Sam powiedział, że niczego nie mówił w ukryciu (Ewangelia Jana 18:20). Aby wyraźnie potwierdzić autorytet swojego nauczania, dał też niepodważalny dowód mocy i skuteczności swojego słowa uzdrowienia. Ten, który miał tak pełną władzę nad światem przyrody, że mógł odpędzać choroby, z pewnością ma taką samą władzę w królestwie łaski. Może nakazywać powinności, których niechętnie podejmuje się nasza grzeszna natura, i zobowiązać nas do posłuszeństwa, obwarowując je najsurowszymi karami.

Cud wydarzył się w Kafarnaum, gdzie dokonała się większość potężnych dzieł Chrystusa (Ewangelia Mateusza 11:23). Zwróćmy najpierw uwagę na sługę setnika. Był chory i drogi swojemu panu (Ewangelia Łukasza 7:2). Słudze przynosiło zaszczyt to, że dzięki ciężkiej pracy, wierności i wyraźnej trosce o dobro pana zyskał jego miłość i szacunek. Słudzy powinni starać się zaskarbić sobie życzliwość swoich panów. Dobrze świadczyło to również o panu, który potrafił docenić dobrego sługę. Wielu panów jest dumnych i surowych. Uważają, że okazują wystarczającą dobroć, jeśli nie krzyczą na służbę, nie biją jej ani nie traktują źle. Powinni jednak być życzliwi, łagodni i troszczyć się o dobro oraz wygodę swoich sług.

Po drugie, gdy pan usłyszał o Jezusie, chciał prosić Go o pomoc (Ewangelia Łukasza 7:3). Panowie powinni szczególnie troszczyć się o służbę w chorobie i wtedy jej nie zaniedbywać. Setnik błagał Chrystusa, by przyszedł uzdrowić jego sługę. Teraz możemy przedstawiać nasze potrzeby Chrystusowi w niebie przez wytrwałą i szczerą modlitwę. Powinniśmy tak czynić, gdy w naszym domu pojawia się choroba, bo Chrystus nadal jest wielkim Lekarzem.

Po trzecie, setnik posłał do Chrystusa starszych żydowskich, by przedstawili sprawę i poprosili o pomoc. Uznał, że okazuje Chrystusowi większy szacunek, wysyłając ich zamiast przyjść osobiście, ponieważ był nieobrzezanym poganinem. Zakładał, że Chrystus jako prorok nie zechce przebywać w jego towarzystwie. Posłał więc Żydów, których uważał za darzonych szczególną przychylnością nieba. Nie posłał przypadkowych ludzi, lecz starszych obdarzonych autorytetem, aby godność posłańców oddała cześć Temu, do którego zostali wysłani.

Po czwarte, starsi żydowscy szczerze wstawiali się za setnikiem. Usilnie prosili Chrystusa o pomoc (Ewangelia Łukasza 7:4). Bronili jego sprawy mocniej, niż on sam zapewne by to zrobił, i mówili, że zasługuje na to, by Chrystus mu pomógł. Uważali, że jeśli jakikolwiek poganin był godny takiej łaski, to właśnie on. Setnik powiedział, że nie jest godny, by Chrystus wszedł pod jego dach (Ewangelia Mateusza 8:8), ale starsi uznali go za godnego uzdrowienia. Cześć okazywana przez innych może więc iść w parze z pokornym usposobieniem. Niech pochwałę wypowiada ktoś inny, nie własne usta.

Szczególnie podkreślili, że choć setnik był poganinem, okazywał prawdziwą życzliwość narodowi żydowskiemu i jego kultowi (Ewangelia Łukasza 7:5). Uważali, że powinni usunąć przeszkody, które mogłyby stanąć Chrystusowi na drodze: setnik był poganinem, Rzymianinem i oficerem wojskowym. Zaczęli od tego, że kochał naród żydowski. Niewielu pogan darzyło go taką życzliwością. Być może czytał Stary Testament, co mogło skłonić go do wysokiego poważania narodu żydowskiego jako szczególnie obdarzonego przychylnością nieba. Nawet władcy i zdobywcy powinni żywić przywiązanie do ludów, nad którymi panują.

Po drugie, powiedzieli, że setnik miłował ich kult. Zbudował im synagogę w Kafarnaum, ponieważ dotychczasowa zapewne była zniszczona lub za mała dla mieszkańców, a miasto nie miało środków, by wybudować nową. W ten sposób okazał cześć Bogu Izraela, wiarę w to, że jest On jedynym żywym i prawdziwym Bogiem, oraz pragnienie, by podobnie jak Dariusz mieć udział w modlitwach ludu Bożego (Księga Ezdrasza 6:10). Setnik sfinansował budowę synagogi, a być może zatrudnił przy niej stacjonujących tam żołnierzy, by nie pozostawali bezczynni. Budowanie miejsc kultu jest bardzo dobrym dziełem. Świadczy o miłości do Boga i Jego ludu, a ci, którzy się go podejmują, zasługują na szczególne uznanie.

Jezus Chrystus z wielką gotowością okazał setnikowi życzliwość. Od razu poszedł z wysłannikami, choć ten człowiek był poganinem (Ewangelia Łukasza 7:6). Chrystus jest Zbawicielem nie tylko Żydów, lecz także pogan (List do Rzymian 3:29). Setnik nie uważał się za godnego, by odwiedzić Chrystusa (Ewangelia Łukasza 7:7), a jednak Chrystus uznał go za godnego, by go odwiedzić. Tych, którzy się uniżają, spotyka wywyższenie.

Gdy setnik usłyszał, że Chrystus przychodzi, by zaszczycić go wejściem do jego domu, okazał jeszcze większą pokorę i wiarę. Łaski, którymi żyją ludzie Boży, budzą się, gdy Chrystus się do nich zbliża. Kiedy Chrystus był już niedaleko domu, a setnik się o tym dowiedział, nie przygotował domu na Jego przyjęcie. Zamiast tego wysłał przyjaciół, by spotkali Chrystusa, i ponownie okazali pokorę oraz wiarę. Najpierw setnik wyraził pokorę: „Panie, nie trudź się, bo nie jestem godny takiego zaszczytu. Jestem przecież poganinem”. Świadczyło to o jego niskiej ocenie samego siebie, choć był człowiekiem wpływowym. Pokazywało też, jak wysoko cenił Chrystusa, mimo że w oczach świata Chrystus wydawał się skromny i niepozorny. Setnik umiał oddać cześć Bożemu prorokowi, choć ludzie gardzili Nim i Go odrzucali.

Po drugie, setnik okazał wiarę: „Panie, nie trudź się, bo wiem, że nie ma takiej potrzeby. Możesz uzdrowić mojego sługę, nie wchodząc pod mój dach. Przed Twoją wszechmocą nic nie może się ukryć, nawet myśli. Wypowiedz tylko słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony”. Daleko mu było do przekonania Naamana, że prorok musi przyjść, stanąć przy chorym, poruszyć nad nim ręką, a wtedy nastąpi uzdrowienie (Druga Księga Królewska 5:11).

Setnik objaśnił swoją wiarę, odwołując się do własnej służby. Był pewien, że Chrystus może odpędzić chorobę równie łatwo, jak on może wydać rozkaz żołnierzom. Wierzył, że Jezus może posłać anioła z takim samym autorytetem, z jakim on wysyła żołnierza z poleceniem (Ewangelia Łukasza 7:8). Chrystus sprawuje władzę nad wszystkim, co zostało stworzone, i nad każdym działaniem stworzeń. Może, kiedy zechce, zmienić porządek natury, naprawić to, co zostało uszkodzone w ludzkim ciele, i przywrócić to, co uległo wyniszczeniu, ponieważ dana Mu została wszelka władza.

Nasz Pan Jezus był bardzo zadowolony z wiary setnika. Zdumiewała Go tym bardziej, że człowiek ten był poganinem, spoza Izraela. Wiara setnika oddała cześć Chrystusowi, dlatego Jezus również ją uczcił (Ewangelia Łukasza 7:9). Zwrócił się do tłumu, jakby zdumiony, i powiedział, że nie znalazł tak wielkiej wiary nawet w Izraelu. Chrystus chce, by Jego naśladowcy dostrzegali wielkie przykłady wiary i o nich pamiętali, zwłaszcza gdy taka wiara pojawia się u osób, które na zewnątrz nie wydają się tak blisko związane z Chrystusem. Ich silna wiara powinna zawstydzać nas z powodu naszej słabości i wahania.

Uzdrowienie nastąpiło natychmiast i było całkowite (Ewangelia Łukasza 7:10). Wysłani ludzie wiedzieli, że wykonali swoje zadanie, więc wrócili i zastali sługę zdrowego, bez śladu choroby. Chrystus troszczy się o cierpienie ubogich sług i chętnie im pomaga, bo nie ma względu na osoby. Pogan nie wyklucza ze swojej łaski. Było to także zapowiedzią znacznie większej wiary, jaka później pojawi się wśród pogan, gdy będzie głoszona Ewangelia, większej niż ta, którą będzie można znaleźć wśród Żydów.