Ewangelia Łukasza 7:34 – znaczenie i zastosowanie

Słowa o Synu Człowieczym, który przychodzi, jedząc i pijąc, mają w sobie coś bardzo zwyczajnego. Jezus nie trzyma się z dala od świata, lecz siada przy stole, gdzie rozmawia się o zmęczeniu, o drobnych radościach i o tym, co wciąż boli. Jego krytycy widzą w tej bliskości zagrożenie dla swojego porządku. Nazywając Go żarłokiem i pijakiem, mówią tak naprawdę o tym, jak blisko chce być do ludzi, których uważają za niegodnych. Kontekst tej wypowiedzi, zapisany w Ewangelii Łukasza 7:31-35, pokazuje, że trudno przyjąć zarówno surowość Jana Chrzciciela, jak i łaskawość Jezusa. Obie drogi są odrzucane, a oskarżenie wyrasta z serca, które nie potrafi się ucieszyć, gdy Bóg schodzi do zwyczajnych spotkań. Celnicy i grzesznicy nie słyszą tu wyroku. Słyszą natomiast, że ktoś nie odwraca się od ich życia. Ten obraz pozostaje jak cicha obietnica, że Bóg nie jest daleko od codziennych posiłków, rozmów i łez. Słowa krytyków mówią więcej o ich lęku przed bliskością niż o Synu Człowieczym, który tej bliskości nie żałuje.

Wers 34 pokazuje, jak łatwo odrzucić czyjeś świadectwo, zmieniając każdą różnicę w zarzut. Jan Chrzciciel żył surowo, więc oskarżano go o opętanie; Jezus jadł i pił, więc nazwano Go żarłokiem i pijakiem. Nie chodziło zatem o spójne kryterium pobożności. Wcześniejszy obraz dzieci, które nie chcą odpowiedzieć ani na muzykę, ani na lament, odsłania postawę ludzi niezdolnych przyjąć wezwania w żadnej postaci. Określenie „przyjaciel celników i grzeszników” również mówi więcej o oskarżycielach niż o Jezusie. Używają go jako obelgi, lecz wskazuje ono zarazem na Jego bliskość wobec osób odrzucanych przez religijne otoczenie. W następnym epizodzie Jezus przyjmuje zaproszenie faryzeusza na posiłek, a w jego domu spotyka się z kobietą uznaną za grzeszną. Łukasz ukazuje więc, że Jezus nie zachowuje dystansu wobec takich osób. Werset nie przedstawia jednak samej wspólnoty stołu jako aprobaty dla każdego postępowania. Podważa raczej osąd, który zamiast rozpoznać Boże działanie, dyskwalifikuje zarówno surowego proroka, jak i Jezusa bliskiego grzesznikom. Według puenty, mądrość zostaje potwierdzona przez tych, którzy ją przyjmują.

Ewangelia Łukasza 7:34 opisuje zarzuty skierowane wobec Jezusa, które dotyczą zwykłego sposobu bycia wśród ludzi. Słowa „Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije” brzmią zupełnie zwyczajnie. Mówią o posiłkach, stole i codziennym życiu. Krytycy jednak przekształcają tę zwyczajność w oskarżenie: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. Werset nie tłumaczy, dlaczego Jezus siadał przy stole z ludźmi uznanymi za niegodnych. Pokazuje natomiast reakcję tych, którzy Go oceniali. Ich słowa mówią więcej o ich nastawieniu niż o faktycznym zachowaniu Jezusa. W kontekście wcześniejszych wersetów, Ewangelii Łukasza 7:31-33, widać, że nie przyjęli ani wezwania do żałoby, ani do radości. Krytykowali każdą formę, w jakiej przychodził Boży posłaniec. Najbardziej uderzające jest to, że bliskość z ludźmi odrzuconymi przez religijne środowisko stała się dla krytyków dowodem winy. Słowo „przyszedł” wskazuje na ruch ku ludziom, a nie na oczekiwanie, aż sami dojdą do właściwego progu. Stół, przy którym siadano razem, był dla krytyków granicą, a dla Jezusa miejscem spotkania. Zdanie nie podaje gotowej instrukcji wobec innych. Ujawnia jednak kierunek, w jakim szła Jego służba: ku ludziom, których inni woleli omijać.

W Ewangelii Łukasza 7:34 Jezus odsłania osąd, który nie umie przyjąć Bożego działania, gdy przychodzi w nieoczekiwanej postaci. Jan Chrzciciel żył surowo, a jego odmienność uznano za znak opętania. Jezus jadał i pił z ludźmi, których odrzucano, więc nazwano Go „żarłokiem i pijakiem”. Dwie różne drogi spotkały się z podobnym zamknięciem. Nie sam posiłek jest tu przedmiotem sporu. Jezus zasiada przy stole także z celnikami i grzesznikami, nie usuwając ich poza zasięg Bożej bliskości. W dalszej scenie rozdziału przyjmuje kobietę, która przychodzi do domu faryzeusza z płaczem i olejkiem. Jego obecność pośród ludzi napiętnowanych nie jest pochwałą każdego czynu; ukazuje, że nikt nie zostaje sprowadzony do etykiety, którą nadaje mu otoczenie. Przy stole widać, jak łatwo troskę o czystość własnego osądu pomylić z wiernością Bogu. Słowa „przyjaciel celników i grzeszników” miały oskarżać, a odsłaniają bliskość, która nie cofa się przed cudzym wstydem. Jezus nie pozwala, by cudza reputacja wyznaczała granice Jego miłosierdzia.