Ewangelia Łukasza 8 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Następnie wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu

oraz kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i od słabości: Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów;

Joanna, żona Chuzy, zarządcy u Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im usługiwały ze swojego mienia.

Gdy zebrał się wielki tłum i z miast przychodzili do Niego, powiedział w przypowieściach:

Siewca wyszedł siać ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki powietrzne wydziobały je.

Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci.

Inne znowu padło między ciernie, a ciernie wyrosły razem z nim i zagłuszyły je.

Inne w końcu padło na żyzną ziemię i gdy wzrosło, wydało stokrotny plon. Przy tych słowach wołał: Kto ma uszy do słuchania, niech słucha!

Wtedy Jego uczniowie pytali Go, co oznacza ta przypowieść.

On powiedział: Wam dano poznać tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, aby patrząc, nie widzieli i słuchając, nie rozumieli.

Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże.

Tymi na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni.

Na skałę pada u tych, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują.

Ewangelia Łukasza 8:13 wyjaśnia, że niektórzy przyjmują słowo Boże z radością, lecz ich wiara nie zapuszcza korzeni. Trwa tylko przez pewien czas, a w obliczu …

To, co padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą i przez troski, bogactwa i przyjemności życia bywają zagłuszeni i nie wydają owocu.

W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy po wysłuchaniu słowa szlachetnym i dobrym sercem zatrzymują je i wydają owoc przez swoją wytrwałość.

Ewangelia Łukasza 8:15 uczy, że słowo Boże przynosi owoc w życiu tych, którzy je przyjmują otwartym sercem, zachowują i wytrwale według niego żyją. Nie chodzi …

Nikt nie zapala lampy i nie przykrywa jej garnkiem ani nie stawia pod łóżkiem; lecz stawia na świeczniku, aby ci, którzy wchodzą, widzieli światło.

Nie ma bowiem nic ukrytego, co nie miałoby być ujawnione, ani nic tajemnego, co nie byłoby poznane i nie wyszło na jaw.

Uważajcie więc, jak słuchacie. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, temu zabiorą i to, co mu się wydaje, że ma.

Wtedy przyszli do Niego Jego Matka i bracia, lecz z powodu tłumu nie mogli dostać się do Niego.

Oznajmiono Mu: Twoja Matka i bracia stoją na zewnątrz i chcą się widzieć z Tobą.

Lecz On im odpowiedział: Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je.

Pewnego dnia wsiadł ze swoimi uczniami do łodzi i powiedział do nich: Przeprawmy się na drugą stronę jeziora! I odbili od brzegu.

A gdy płynęli, zasnął. Wtedy gwałtowny wicher spadł na jezioro, tak że fale ich zalewały i byli w niebezpieczeństwie.

Podeszli więc do Niego i obudzili Go, wołając: Mistrzu, Mistrzu, giniemy! Lecz On wstał, rozkazał wichrowi i wzburzonej fali: uspokoiły się i nastał cisza.

A do nich powiedział: Gdzie jest wasza wiara? Oni zaś, przestraszeni i pełni podziwu, mówili nawzajem do siebie: Kim właściwie On jest, że nawet wichrom i wodzie rozkazuje, a są Mu posłuszne?

I przypłynęli do kraju Gergezeńczyków, który leży naprzeciw Galilei.

Gdy wyszedł na ląd, wybiegł Mu naprzeciw pewien człowiek, który był opętany przez złe duchy. Już od dłuższego czasu nie nosił ubrania i nie mieszkał w domu, lecz w grobach.

Gdy zobaczył Jezusa, z krzykiem upadł przed Nim i zawołał: Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Błagam Cię, nie dręcz mnie!

Rozkazywał bowiem duchowi nieczystemu, by wyszedł z tego człowieka. Bo już wiele razy porywał go, a choć wiązano go łańcuchami i trzymano w pętach, on rwał więzy, a zły duch pędził go na miejsca pustynne.

A Jezus zapytał go: Jak ci na imię? On odpowiedział: Legion, bo wiele złych duchów weszło w niego.

Te prosiły Jezusa, żeby im nie kazał odejść do Czeluści.

A była tam duża trzoda świń pasących się na górze. Złe duchy prosiły Go więc, żeby im pozwolił wejść w nie. I pozwolił im.

Wtedy złe duchy wyszły z człowieka i weszły w świnie, a trzoda ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora i utonęła.

Na widok tego, co zaszło, pasterze uciekli i rozpowiedzieli to w mieście i po zagrodach.

Ludzie wyszli zobaczyć, co się stało. Przyszli do Jezusa i zastali człowieka, z którego wyszły złe duchy, ubranego i przy zdrowych zmysłach, siedzącego u nóg Jezusa. Ogarnął ich strach.

A ci, którzy wiedzieli, opowiedzieli im, w jaki sposób opętany został uzdrowiony.

Wtedy cała okoliczna ludność Gergezeńczyków prosiła Go, żeby odszedł od nich, ponieważ byli przejęci wielkim strachem. On więc wsiadł do łodzi i odpłynął z powrotem.

Człowiek zaś, z którego wyszły złe duchy, prosił Go, żeby mógł zostać przy Nim. Lecz Jezus odprawił go słowami:

Wracaj do domu i opowiadaj wszystko, co Bóg uczynił z tobą. Poszedł więc i głosił po całym mieście wszystko, co Jezus mu uczynił.

Gdy Jezus powrócił, tłum przyjął Go z radością, bo wszyscy Go wyczekiwali.

A oto przyszedł człowiek o imieniu Jair, który był przełożonym synagogi. Upadł Jezusowi do nóg i prosił Go, żeby zaszedł do jego domu.

Miał bowiem córkę jedynaczkę, która miała około dwunastu lat i była bliska śmierci. Gdy Jezus tam szedł, tłumy napierały na Niego.

A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi; całe swoje mienie wydała na lekarzy, a żaden nie mógł jej uleczyć.

Podeszła z tyłu i dotknęła frędzli Jego płaszcza, a natychmiast ustał jej upływ krwi.

Lecz Jezus zapytał: Kto Mnie dotknął? Gdy wszyscy się wypierali, Piotr powiedział: Mistrzu, to tłumy zewsząd Cię otaczają i ściskają.

Lecz Jezus powiedział: Ktoś Mnie dotknął, bo poznałem, że moc wyszła ode Mnie.

Wtedy kobieta, widząc, że się nie ukryje, zbliżyła się drżąca i po upadnięciu przed Nim opowiedziała wobec całego ludu, dlaczego Go dotknęła i jak natychmiast została uleczona.

Jezus powiedział do niej: Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!

Ewangelia Łukasza 8:48 pokazuje, że Jezus zwraca się do uzdrowionej kobiety z czułością i uznaje jej wiarę: „Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!”. …

Gdy On jeszcze mówił, przyszedł ktoś z domu przełożonego synagogi i oznajmił: Twoja córka umarła, nie trudź już Nauczyciela!

Lecz Jezus, słysząc to, powiedział: Nie bój się; wierz tylko, a będzie ocalona.