Ewangelia Łukasza 8:4 – znaczenie i zastosowanie

Poprzednia część opisywała trud Chrystusa związany z głoszeniem (Ewangelia Łukasza 8:1). Ta zaczyna się od gorliwości ludzi, którzy chcieli Go słuchać (Ewangelia Łukasza 8:4). Jezus wędrował od miasta do miasta, by głosić, więc wielu mogło pozostać w domu i czekać, aż do nich przyjdzie. Niektórzy jednak przybywali do Niego z każdego miasta. Nie czekali, aż do nich dotrze, ani nie uznawali, że usłyszeli już dość, gdy odchodził. Spotykali Go, gdy się zbliżał, i szli za Nim, gdy ruszał dalej.

Mimo to Jezus nie przestał odwiedzać miast tylko dlatego, że niektórzy przychodzili do Niego. Wielu nadal nie miało dość gorliwości, by zanosić Go innym, więc w swoim wielkim miłosierdziu sam do nich przychodził. Daje się znaleźć tym, którzy Go nie szukali (Księga Izajasza 65:1).

Wydaje się, że zgromadził się ogromny tłum, bardzo wielu ludzi. W sieci znalazło się mnóstwo „ryb”, a Jezus był równie gotowy i chętny do nauczania, jak oni do słuchania. W tych wersetach przypowieść o siewcy ukazuje ważne wskazówki i przestrogi dotyczące słuchania słowa, a także wyjaśnienie i zastosowanie tej przypowieści przez Chrystusa. Wcześniej poznaliśmy ją już dwukrotnie w bardziej szczegółowym ujęciu.

Gdy Chrystus opowiedział tę przypowieść, uczniowie chcieli wiedzieć, co ona oznacza (Ewangelia Łukasza 8:9). Zapytali: „Co może znaczyć ta przypowieść?”. Także my powinniśmy gorąco pragnąć zrozumieć w pełni słowo, którego słuchamy, aby nie pozostawać w niewiedzy ani nie mieć niejasnego zrozumienia.

Chrystus uświadomił im również, jak wielkim błogosławieństwem jest możliwość poznania znaczenia Jego słowa, podczas gdy inni nie mają takiej możliwości: „Wam dano” (Ewangelia Łukasza 8:10). Ci, którzy chcą uczyć się od Chrystusa, powinni uważnie pamiętać, jak wielkim przywilejem jest Jego nauczanie. Szczególnym błogosławieństwem jest to, że prowadzi nas ku światłu, gdy inni pozostają w ciemności. Możemy się radować i na zawsze pozostajemy dłużni niezasłużonej łasce, jeśli to, co dla innych jest tylko przypowieścią, która jedynie ich bawi, dla nas staje się jasną prawdą przynoszącą światło, wskazówki i przemianę.

Z samej przypowieści i jej wyjaśnienia warto dostrzec kilka rzeczy. Ludzkie serce jest jak gleba dla Bożego słowa. Może przyjąć ziarno i wydać plon, ale jeśli ziarno nie zostanie w nim zasiane, nie przyniesie niczego wartościowego. Dlatego powinniśmy troszczyć się o to, by ziarno trafiło do gleby. Jaki pożytek z ziarna zawartego w Piśmie, jeśli nigdy nie zostanie zasiane? I jaki pożytek z gleby naszych serc, jeśli nigdy nie zostanie zasiana tym ziarnem?

Powodzenie siewu w dużej mierze zależy od rodzaju gleby. Odpowiedź na ziarno zależy od tego, jaka jest gleba. Boże słowo jest dla nas wonią życia prowadzącą do życia albo wonią śmierci prowadzącą do śmierci, zależnie od tego, jak je przyjmujemy.

Diabeł jest przebiegłym i zawziętym wrogiem. Jego zadaniem jest powstrzymywać nas przed czerpaniem pożytku z Bożego słowa. Wyrywa słowo z serc nieuważnych słuchaczy, aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni (Ewangelia Łukasza 8:12). Po pierwsze, uczy nas to, że bez wiary nie możemy zostać zbawieni. Słowo Ewangelii nie zbawi nas, jeśli nie będzie połączone z wiarą. Po drugie, pokazuje, że diabeł robi wszystko, co może, abyśmy nie uwierzyli. Próbuje powstrzymać nas przed uwierzeniem w to, co czytamy lub słyszymy. Jeśli choć przez chwilę zwrócimy na to uwagę, stara się sprawić, byśmy znów o tym zapomnieli i wypuścili to z pamięci (List do Hebrajczyków 2:1). Jeśli pamiętamy słowo, wzbudza wobec niego uprzedzenia albo odciąga naszą uwagę ku czemuś innemu. Wszystko to ma sprawić, byśmy nie uwierzyli i nie zostali zbawieni, a także byśmy nie uwierzyli i nie radowali się, podczas gdy sam diabeł wierzy i drży.

Tam, gdzie Bożego słowa słucha się bez uwagi, często spotyka się je również z pogardą. W przypowieści ziarno, które padło przy drodze, zostało zdeptane (Ewangelia Łukasza 8:5). Ci, którzy świadomie zamykają uszy na słowo, w istocie depczą je pod nogami. Gardzą przykazaniem Pana.

Ci, na których słowo wywiera pewne wrażenie, ale nie głębokie ani trwałe, ujawnią swoją obłudę w czasie próby, niczym ziarno na skalistym gruncie, które nie ma korzenia (Ewangelia Łukasza 8:13). Przez jakiś czas wierzą, ale tylko krótko. Ich wyznawana wiara wiele obiecuje, lecz gdy przychodzi pokusa, odwracają się od dobrego początku. Łatwo ulegają pokusie, czy przychodzi ona przez pochwały świata, czy przez jego groźby.

Przyjemności tego życia są równie niebezpieczne jak ciernie, które zagłuszają dobre ziarno słowa. Ten element pojawia się właśnie tutaj (Ewangelia Łukasza 8:14), choć nie ma go w pozostałych Ewangeliach. Niektórych nie usidlają troski życia ani nie zwodzi bogactwo, a nawet szczycą się tym, że potrafią się im oprzeć. Mimo to mogą nie wejść do nieba z powodu świadomie wybranej bezczynności oraz zamiłowania do wygody i przyjemności. Nawet dozwolone przyjemności mogą zniszczyć duszę, jeśli korzysta się z nich ponad miarę i kocha zbyt mocno.

Nie wystarczy, że pojawi się owoc. Musi dojrzeć. Jeśli tak się nie stanie, to tak, jakby w ogóle go nie było. To, co Mateusz i Marek nazywają brakiem owocu, Łukasz opisuje tutaj jako niedoprowadzenie owocu do dojrzałości. Dzieło nie jest naprawdę wykonane, jeśli nie trwa aż do końca.

Dobra gleba, która wydaje dobry owoc, to szczere i dobre serce, gotowe przyjąć pouczenie i nakaz (Ewangelia Łukasza 8:15). Jest wolne od grzesznego zepsucia i zdecydowanie zwrócone ku Bogu oraz temu, co należy czynić. To serce prawe, wrażliwe i drżące przed słowem. Takie serce słucha słowa, rozumie je, przyjmuje i zachowuje. Mateusz mówi o rozumieniu, Marek o przyjmowaniu, a Łukasz o zachowywaniu. Gleba nie tylko przyjmuje ziarno, lecz także je zatrzymuje. Żołądek nie tylko przyjmuje pokarm lub lekarstwo, ale też je trawi i zatrzymuje.

Tam, gdzie słowo jest wiernie zachowywane, owoc jest przynoszony dzięki wytrwałości. Łukasz dodaje również tę myśl. Potrzebna jest wytrwałość zarówno w cierpieniu, jak i w oczekiwaniu. Potrzebujemy jej, by znosić trudności i prześladowania, które mogą spotkać nas z powodu słowa. Potrzebujemy jej także, by wytrwać w czynieniu dobra aż do końca.

W świetle tego wszystkiego musimy uważać, jak słuchamy (Ewangelia Łukasza 8:18). Powinniśmy wystrzegać się wszystkiego, co przeszkadza nam czerpać pożytek ze słowa. Podczas słuchania trzeba strzec serca, aby nas nie zwodziło. Nie powinniśmy słuchać bez uwagi ani połowicznie. Powinniśmy też wystrzegać się uprzedzeń wobec słyszanego słowa. A po wysłuchaniu musimy uważnie badać własne usposobienie, by nie utracić tego, co zyskaliśmy.

Następnie Chrystus udziela ważnych wskazówek tym, którzy zostali powołani do głoszenia słowa, a także tym, którzy go słuchają. Ci, którzy otrzymali dar, powinni służyć nim innym.

Kaznodzieje, którym powierzono Ewangelię, oraz wierzący, którzy wzrastali dzięki słowu i są już gotowi pomagać innym, powinni uważać się za zapalone lampy. Kaznodzieje mają szerzyć swoje światło przez poważne, publiczne głoszenie, a chrześcijanie przez życzliwe, zwyczajne rozmowy. Lampy nie należy przecież przykrywać naczyniem ani stawiać pod łóżkiem (Ewangelia Łukasza 8:16). Kaznodzieje i chrześcijanie mają być światłami świata, które niosą słowo życia. Ich światło powinno świecić przed ludźmi. Nie wystarczy, że będą dobrzy, powinni także czynić dobro.

Powinniśmy oczekiwać, że to, co teraz dzieje się w ukryciu i z ukrytych pobudek, wkrótce zostanie ujawnione i stanie się znane (Ewangelia Łukasza 8:17). To, co powierzono Ci w tajemnicy, powinno zostać przez Ciebie podane do wiadomości, ponieważ Twój Mistrz nie dał Ci darów po to, by je zakopać, lecz by z nich korzystać. To, co jest teraz ukryte, powinno zostać ujawnione. Jeśli Ty tego nie wyjawisz, zostanie ujawnione przeciwko Tobie jako dowód niewierności.

Dary, które mamy, pozostaną z nami albo zostaną nam odebrane, zależnie od tego, czy wykorzystujemy je dla chwały Boga i dobra naszych braci i sióstr. „Temu, kto ma, będzie dodane” (Ewangelia Łukasza 8:18). Osoba, która ma dary i dobrze z nich korzysta, otrzyma więcej. Osoba, która zakopuje swój talent, utraci go. W Ewangelii Marka czytamy, że temu, kto nie ma, zostanie odebrane nawet to, co ma, a w Ewangelii Łukasza — nawet to, co mu się wydaje, że ma. Oznacza to, że łaska, która zostaje utracona, była tylko pozorną łaską, a nigdy prawdziwą. Ludziom wydaje się, że mają to, z czego nie korzystają, a sama zewnętrzna religijność zostanie utracona i przepadnie. „Wyszli spośród nas, lecz nie byli z nas” (Pierwszy List Jana 2:19). Zadbajmy o to, by mieć szczerą łaskę, prawdziwy korzeń wiary w swoim wnętrzu. Ci, którzy naprawdę ją mają, otrzymali dobrą cząstkę, której nigdy nie zostaną pozbawieni.

Jest też wielka zachęta dla tych, którzy okazują się wiernymi słuchaczami słowa przez wykonywanie tego, czego ono wymaga. Widać to w szczególnej trosce Chrystusa o uczniów, których postawił nawet wyżej niż najbliższych krewnych (Ewangelia Łukasza 8:19–21). Tę historię poznaliśmy już wcześniej. Zwróćmy najpierw uwagę, jak tłum napierał na Chrystusa. Zgromadziło się tak wielu ludzi, że trudno było się do Niego przedostać, a jednak nie pozwolili, by tłum odciągnął ich od Jego nauczania.

Niektórzy z najbliższych krewnych Jezusa najmniej troszczyli się o to, by słuchać Jego nauczania. Zamiast wejść i zająć miejsce, co mogli zrobić, gdyby przybyli na czas i chcieli Go słuchać, stali na zewnątrz, chcąc Go zobaczyć. Prawdopodobnie z nierozsądnej troski, że nadmiernym mówieniem się wyczerpie, chcieli jedynie Mu przerwać i sprawić, by przestał.

Jezus wolał pozostać przy swojej pracy, niż odejść od niej, by spotkać się z przyjaciółmi. Nie przerywał nauczania, by rozmawiać ze swoją matką i braćmi, ponieważ wykonywanie dzieła Ojca było Jego radością. Chrystus z radością uznaje za swoich najbliższych i najdroższych tych, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je. Są Mu bliżsi nawet niż Jego matka i bracia.