Ewangelia Łukasza 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, czym Chrystus zajmował się przez całe życie: głoszeniem. Nie ustawał w tej pracy i wszędzie czynił dobro (Ewangelia Łukasza 8:1). Działał w uporządkowany sposób, we właściwym czasie i według właściwego planu. Miał przed sobą swoje zadanie i regularnie je wykonywał, tak że jedna dobra praca prowadziła do następnej.

Zwróćmy najpierw uwagę na miejsca, w których głosił. Wędrował z miejsca na miejsce. Nie zatrzymywał się w jednym mieście, lecz wszędzie niósł światło swojej nauki. Odwiedzał każde miasto, aby nikt nie mógł się usprawiedliwiać, mówiąc, że nie usłyszał. Dał w ten sposób przykład swoim uczniom. Oni także mieli wyruszyć między narody, tak jak On przemierzał miasta Izraela. Nie ograniczał się do miast, ale odwiedzał również wsie, by głosić prostym mieszkańcom wsi (Księga Sędziów 5:11).

Zwróćmy też uwagę na to, co głosił. Oznajmiał dobrą nowinę o Królestwie Bożym, które miało teraz pośród nich zaistnieć. Wieść o Królestwie Bożym jest dobrą nowiną i właśnie z nią przyszedł Jezus. Przyniósł ludziom wiadomość, że Bóg gotów jest przyjąć wszystkich, którzy powrócą pod Jego panowanie i dochowają Mu wierności. Dla świata dobrą nowiną była nadzieja, że może się odmienić i powrócić do Boga.

Zwróćmy także uwagę na tych, którzy Mu towarzyszyli. Dwunastu było z Nim nie po to, by głosić, kiedy On był obecny, lecz by uczyć się od Niego, co i jak głosić w przyszłości. Przygotowywali się też do pójścia tam, dokąd On sam nie mógł dotrzeć. Szczęśliwi byli ci słudzy, którzy słuchali Jego mądrości.

Widzimy też, skąd brał środki potrzebne do codziennego życia. Utrzymywał się z życzliwości swoich przyjaciół. Były pewne kobiety, które często wspierały Jego działalność i pomagały Mu ze swoich własnych środków (Ewangelia Łukasza 8:2–3). Niektóre z nich zostały wymienione z imienia, ale było ich znacznie więcej. Były oddane nauce Chrystusa i uważały, że należy ją wspierać. Same otrzymały pomoc i miały nadzieję, że dzięki temu skorzysta z niej wiele innych osób.

Większość tych kobiet została uzdrowiona przez Chrystusa. Były żywym świadectwem Jego mocy i miłosierdzia. Uwolnił je od złych duchów i uleczył z chorób. Niektóre cierpiały na duchu, inne chorowały fizycznie, a On okazał się ich potężnym uzdrowicielem. Jest lekarzem zarówno ciała, jak i duszy, dlatego osoby, które uzdrowił, powinny poważnie zastanowić się, co mogą Mu ofiarować w zamian. Sama świadomość własnej potrzeby powinna skłaniać nas do trwania przy Nim, abyśmy mogli znów szukać Jego pomocy, jeśli powróci cierpienie. Wdzięczność zobowiązuje nas także do służenia Jemu i Jego Ewangelii, przez którą nas zbawił.

Jedną z tych kobiet była Maria Magdalena, z której wypędzono siedem demonów. Ta liczba prawdopodobnie oznacza bardzo wiele demonów, a nie dokładnie siedem. Niektórzy sądzą, że była kobietą, która wcześniej prowadziła bardzo grzeszne życie, i że chodzi o tę samą kobietę, którą w poprzednim rozdziale nazwano grzesznicą (Ewangelia Łukasza 7:37). Doktor Lightfoot zauważa, że w niektórych żydowskich pismach pojawia się określenie, które może oznaczać „Marię splatającą włosy”. Uważa, że mogłoby to pasować do jej wcześniejszego życia, ponieważ splecione włosy mogły kojarzyć się z próżnością i nieskromnym strojem (Pierwszy List do Tymoteusza 2:9). Nawet jeśli wcześniej prowadziła nieskromne życie, po nawróceniu otrzymała miłosierdzie i stała się oddaną naśladowczynią Chrystusa. Najwięksi grzesznicy nie powinni tracić nadziei na przebaczenie, a im bardziej ktoś oddalił się od Boga przed nawróceniem, tym gorliwiej powinien później służyć Chrystusowi.

Możliwe też, że była to kobieta doświadczająca głębokiego smutku i cierpienia. W takim razie mogła być Marią, siostrą Łazarza, kobietą o smutnym usposobieniu, która być może pochodziła z Magdali, a później przeniosła się do Betanii. Ta Maria Magdalena była obecna przy krzyżu Chrystusa i przy Jego grobie. Jeśli nie była Marią, siostrą Łazarza, oznaczałoby to, że albo ta bliska przyjaciółka Chrystusa nie była tam obecna, albo ewangeliści o niej nie wspomnieli. Żadna z tych możliwości nie wydaje się prawdopodobna. Tak rozumuje doktor Lightfoot. Istnieje jednak pewna trudność: Maria Magdalena jest wymieniona wśród kobiet, które poszły za Jezusem z Galilei (Ewangelia Mateusza 27:55–56), podczas gdy Maria, siostra Łazarza, mieszkała w Betanii.

Inną z tych kobiet była Joanna, żona Chuzy, zarządcy spraw Heroda. Niektórzy sądzą, że była już wdową i miała zapewnione dobre warunki życia. Jeśli nadal była żoną Chuzy, można rozsądnie przypuszczać, że choć zajmował wysokie stanowisko na dworze Heroda, przyjął Ewangelię i zgadzał się na to, by żona słuchała Chrystusa i wspierała Jego działalność.

Wiele kobiet służyło Chrystusowi, przeznaczając na to własne środki. Pokazuje to, jak niską pozycję przyjął nasz Zbawiciel, skoro potrzebował takiego wsparcia. Ukazuje też Jego wielką pokorę i życzliwość, bo przyjmował tę pomoc. Choć był bogaty, dla nas stał się ubogi i żył z darów. Nikt nie powinien gardzić pomocą ze strony bliźnich, gdy okoliczności sprawiają, że jej potrzebuje. Powinien o nią poprosić i przyjąć ją z wdzięcznością jako wyraz życzliwości. Chrystus wolał korzystać ze wsparcia znanych sobie przyjaciół dla siebie i swoich uczniów, niż obciążać obcych ludzi w miastach i wsiach, do których przychodził głosić.

Ci, którzy są nauczani Słowa, powinni dzielić się wszelkimi dobrami z tymi, którzy ich nauczają. Osoby, które czynią to chętnie i z radością, czczą Pana swoim majątkiem i sprowadzają błogosławieństwo na to, co ofiarują.