Ewangelia Łukasza 24:1
W pierwszy dzień tygodnia poszły o świcie do grobu, niosąc przygotowane wonności.
Ewangelia Łukasza 24: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 53 | Biblia BibleGuided — Polski
W pierwszy dzień tygodnia poszły o świcie do grobu, niosąc przygotowane wonności.
Zastały kamień odsunięty od grobu.
A gdy weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa.
Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach.
Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci powiedzieli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?
Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, będąc jeszcze w Galilei:
W Ewangelii Łukasza 24:6 dwaj mężczyźni w lśniących szatach wyjaśniają kobietom, że Jezus nie leży już w grobie: zmartwychwstał, tak jak wcześniej zapowiedział w Galilei. …
Przeczytaj pełną analizęSyn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie.
Wtedy przypomniały sobie Jego słowa
i wróciły od grobu, oznajmiły to wszystko Jedenastu i wszystkim pozostałym.
A były to: Maria Magdalena, Joanna i Maria, matka Jakuba; i inne z nimi opowiadały to Apostołom.
Ewangelia Łukasza 24:10 wymienia kobiety, które opowiedziały Apostołom o pustym grobie i słowach usłyszanych przy nim: Marię Magdalenę, Joannę, Marię, matkę Jakuba, oraz inne kobiety. …
Przeczytaj pełną analizęLecz te słowa wydały im się pustą gadaniną i nie dali im wiary.
Jednak Piotr wybrał się i pobiegł do grobu; gdy się schylił, zobaczył same tylko płótna. I wrócił do siebie, dziwiąc się temu, co się stało.
Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.
Rozmawiali oni ze sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło.
Gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sobą, sam Jezus zbliżył się i szedł z nimi.
Lecz ich oczy były jakby na uwięzi, tak że Go nie poznali.
On zaś zapytał ich: Co to za rozmowy prowadzicie ze sobą w drodze? Zatrzymali się smutni.
A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało.
Zapytał ich: Co takiego? Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu;
jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali.
A my się spodziewaliśmy, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, odkąd się to stało.
Ponadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu,
Ewangelia Łukasza 24:22 opisuje, jak uczniowie relacjonują Jezusowi, że kobiety odwiedziły grób o świcie i przeraziły ich swoją wiadomością. Zastały odsunięty kamień i nie znalazły …
Przeczytaj pełną analizęa gdy nie znalazły Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, że On żyje.
Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli.
Na to On powiedział do nich: O nierozumni, jak opieszałe są wasze serca w wierzeniu we wszystko, co powiedzieli prorocy!
Czy Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swojej chwały?
Ewangelia Łukasza 24:26 wyjaśnia, że cierpienie Mesjasza nie przekreślało Jego misji, lecz prowadziło do chwały. Jezus mówił te słowa uczniom, którzy nie rozumieli jeszcze znaczenia …
Przeczytaj pełną analizęI zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wyjaśniał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Tak zbliżyli się do wsi, do której zmierzali, a On dawał do zrozumienia, jakby miał iść dalej.
Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, bo zbliża się wieczór i dzień już się nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi.
Gdy zajął z nimi miejsce przy stole, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im.
Wtedy otworzyły im się oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu.
I mówili nawzajem do siebie: Czy serce nie płonęło w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i wyjaśniał nam Pisma?
W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi,
którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.
Ewangelia Łukasza 24:34 oznacza, że zebrani w Jerozolimie uczniowie potwierdzili wieść o zmartwychwstaniu Jezusa: ukazał się On Szymonowi. Słowa te wyrażają radość i umacniają świadectwo …
Przeczytaj pełną analizęOni również opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i powiedział do nich: Pokój wam!
Zatrwożonym i wylękłym wydawało się, że widzą ducha.
Lecz On powiedział do nich: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach?
Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam.
W Ewangelii Łukasza 24:39 Jezus pokazuje uczniom, że po zmartwychwstaniu nie jest duchem, lecz żyje cieleśnie: mogą zobaczyć i dotknąć Jego rąk oraz nóg. Mówi …
Przeczytaj pełną analizęPrzy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi.
Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i byli pełni zdumienia, powiedział do nich: Macie tu coś do jedzenia?
Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby.
Wziął i jadł w ich obecności.
Potem powiedział do nich: To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co jest napisane o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.
Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma,
i powiedział do nich: Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie,
w Jego imię będzie głoszone nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy.
Wy jesteście świadkami tego.
Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka.
Potem wyprowadził ich ku Betanii i po podniesieniu rąk błogosławił ich.
Pusty grób, słowa aniołów, świadectwo kobiet i spotkania z Jezusem prowadzą uczniów od zaskoczenia i niedowierzania ku rozpoznaniu, że Jezus naprawdę zmartwychwstał.
Jezus wyjaśnia uczniom, że Jego cierpienie i wejście do chwały należą do Bożego planu opisanego w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.
W drodze do Emaus Jezus słucha uczniów, rozmawia z nimi i objaśnia Pisma. Rozpoznają Go przy łamaniu chleba, a później mówią o tym, jak ich serca płonęły, gdy Go słuchali.
Rozdział rozgrywa się po ukrzyżowaniu Jezusa, w Jerozolimie i jej okolicach. Kobiety przychodzą do grobu w pierwszy dzień tygodnia, a dwaj uczniowie wyruszają do Emaus, oddalonego od Jerozolimy o sześćdziesiąt stadiów. W ówczesnym świecie świadectwo kobiet bywało traktowane z nieufnością, co pomaga zrozumieć reakcję uczniów na ich relację. Rozdział przedstawia także zwyczaje związane z gościnnością i wspólnym posiłkiem oraz ukazuje świątynię jerozolimską jako miejsce, w którym uczniowie wielbią Boga po powrocie do miasta.
Rozdział składa się z czterech powiązanych scen. Najpierw kobiety odkrywają pusty grób, a Piotr sprawdza ich relację (wersety 1-12). Następnie Jezus spotyka dwóch uczniów w drodze do Emaus, wyjaśnia im Pisma i zostaje rozpoznany przy łamaniu chleba (wersety 13-35). W kolejnej scenie ukazuje się zebranym uczniom, pokazuje im ręce i nogi oraz objaśnia znaczenie swojej śmierci i zmartwychwstania (wersety 36-49). Rozdział kończy się błogosławieństwem Jezusa, Jego wniebowstąpieniem i powrotem uczniów do Jerozolimy (wersety 50-53). Powracające motywy drogi, Pism, rozpoznania i świadectwa łączą te sceny.
Ewangelia Łukasza 24 przedstawia zmartwychwstanie Jezusa jako wydarzenie rzeczywiste i wypełnienie Pism. Jezus nie odrzuca świadectwa proroków, lecz pokazuje, jak prowadzi ono przez cierpienie Mesjasza ku chwale. Rozpoznanie Go przy łamaniu chleba i potwierdzenie, że ma ciało, podkreślają zarówno Jego obecność, jak i cielesny charakter zmartwychwstania. Zmartwychwstanie staje się podstawą misji uczniów: w imię Jezusa mają głosić nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom. Zapowiedź obietnicy Ojca wskazuje, że nie podejmują tej misji wyłącznie własnymi siłami.
Rozdział pokazuje różne ludzkie reakcje na stratę i niepewność: smutek uczniów, lęk kobiet, bezradność wobec pustego grobu oraz trudność w uwierzeniu w dobrą wiadomość. Jezus spotyka uczniów w tych okolicznościach, słucha ich, wyjaśnia wydarzenia i przynosi pokój. Ta opowieść może być źródłem nadziei dla osób przeżywających żałobę lub duchowe zagubienie, ale nie wymaga ukrywania bólu ani natychmiastowego poczucia ulgi. Jej duchowe przesłanie nie zastępuje wsparcia bliskich, duszpasterza ani pomocy specjalisty, gdy jest potrzebna.
Rozdział zachęca wspólnoty do uważnego słuchania osób, które przynoszą trudne do przyjęcia świadectwo, oraz do wspólnego odczytywania wydarzeń w świetle Pisma Świętego. Pokazuje też znaczenie gościnności, obecności przy drugim człowieku i dzielenia się chlebem. Uczniowie nie zatrzymują dla siebie wiadomości o zmartwychwstaniu: wracają do wspólnoty i przekazują to, co sami przeżyli. Ich przykład łączy uważne poznawanie Pisma, wspólnotę i odpowiedzialne świadectwo.
Przyszły o świcie pierwszego dnia tygodnia, niosąc przygotowane wonności, aby dopełnić czynności związanych z ciałem Jezusa.
Jezus przyłączył się do dwóch uczniów, choć Go nie rozpoznali. Wyjaśnił im Pisma, a oni poznali Go przy łamaniu chleba.
Pokazał uczniom ręce i nogi, zachęcił ich, by przekonali się, że nie jest duchem, a następnie zjadł przy nich kawałek pieczonej ryby.
Powierzył im świadectwo o sobie i głoszenie w Jego imię nawrócenia oraz odpuszczenia grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy.
Z wielką radością wrócili do Jerozolimy i stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.
Uczniowie nie od razu potrafią przyjąć to, co się wydarzyło. Widać ich smutek, lęk i zagubienie, a Jezus nie pomija tych uczuć: idzie z nimi, słucha ich i przynosi pokój. Rozdział daje nadzieję, nie nakazując, by żałoba czy niepewność zniknęły natychmiast.
Łukasz buduje świadectwo zmartwychwstania przez kolejne relacje i spotkania: pusty grób, doświadczenie uczniów z Emaus oraz ukazanie się zgromadzonej wspólnocie. Jezus interpretuje wydarzenia przez Prawo, Proroków i Psalmy. W centrum znajduje się ciągłość między Pismami a cierpieniem, zmartwychwstaniem i misją Mesjasza.
Uczniowie z Emaus nie zostają sami ze swoim rozczarowaniem: rozmawiają, przyjmują towarzystwo nieznajomego i zapraszają Go do wspólnego stołu. Gdy rozpoznają Jezusa, wracają do wspólnoty i dzielą się swoim świadectwem. Rozdział podkreśla praktyczną wartość obecności, gościnności i przekazywania dalej tego, co zostało poznane.
Zakończenie Ewangelii Łukasza prowadzi od pustego grobu do uwielbienia Boga. Zmartwychwstały Jezus łączy cierpienie z nadzieją chwały, a rozstając się z uczniami, błogosławi ich i powierza im misję. Wniebowstąpienie nie zamyka opowieści, lecz kieruje wzrok ku świadectwu niesionemu narodom i ku obietnicy Ojca.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.