Ewangelia Łukasza 24:26 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa Jezus kieruje do dwóch uczniów idących do Emaus. Są smutni, zawiedzeni i zmieszani, a relacja o pustym grobie jeszcze bardziej ich poruszyła. Pytanie z Ewangelii Łukasza 24:26 nie jest wykładem o cierpieniu jako takim. Pokazuje raczej drogę Mesjasza, która prowadzi przez ból do chwały, i tę drogę zapisaną w Pismach, zaczynając od Mojżesza i proroków, jak pokazuje Ewangelia Łukasza 24:27. Warto zauważyć, że Jezus nazywa ich serca opieszałymi w wierze, a jednak nie odchodzi od nich. Idzie obok, słucha i wyjaśnia, zanim rozpoznają Go w łamaniu chleba przy stole. Ich smutek zostaje wzięty na serio, a zrozumienie rodzi się w bliskości, a nie w samotnym rozważaniu. Ten fragment mówi też o tym, że ból nie musi być ostatnim słowem. Chwała nie wymazuje cierpienia, lecz wpisuje je w większą historię, której uczniowie nie mogli jeszcze ogarnąć z bliska. Jezusowe pytanie nie cofa ich żalu, lecz otwiera go na światło Pisma.

Zdanie Jezusa przy drodze do Emaus łączy dwie rzeczy, które uczniowie rozdzielili: cierpienie Mesjasza i Jego chwałę. Wcześniej opowiedzieli o pustym grobie i świadectwie kobiet, ale sami nie widzieli Jezusa. Jego śmierć wydawała im się więc końcem nadziei. Pytanie „Czy Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swojej chwały?” nie pomniejsza bólu krzyża. Koryguje sposób odczytania wydarzeń: cierpienie nie oznacza, że Boży zamysł zawiódł. Dalszy werset pokazuje, jak Jezus uzasadnia tę myśl: objaśnia uczniom Pisma, wskazując na to, co odnosi się do Niego. „Miał” wyraża tu konieczność widzianą w świetle Pisma i Bożego planu, nie pochwałę cierpienia ani zasadę, że każdy ból prowadzi do doczesnego sukcesu. Chwała oznacza w tym kontekście zwycięstwo Mesjasza, które staje się widoczne w zmartwychwstaniu. Łukasz ukazuje więc nie tyle prostą odpowiedź na pytanie, dlaczego ludzie cierpią, ile korektę konkretnego nieporozumienia uczniów. Krzyż nie unieważnia mesjańskiej misji Jezusa; w opowieści o Jego drodze do chwały okazuje się jej nieodłączną częścią.

Pytanie „Czy Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swojej chwały?” brzmi jak wyrzut, lecz zawiera też wyjaśnienie. Według Ewangelii Łukasza 24:26 cierpienie Mesjasza nie podważa Jego posłannictwa. Staje się drogą, która prowadzi do chwały. Ci uczniowie opowiadali o ukrzyżowanym Nauczycielu jak o człowieku, który zawiódł ich nadzieję. Ich rozczarowanie brało się z wyobrażenia o Mesjaszu bez krzyża. Jezus nie zaczyna od udowadniania swojej tożsamości. Zaczyna od wyjaśnienia Pism, które od Mojżesza po proroków mówiły o Nim (Ewangelia Łukasza 24:27). Dopiero potem, przy stole, łamie chleb i daje im go (Ewangelia Łukasza 24:30). Ten fragment pokazuje, że droga przez cierpienie może prowadzić do chwały, nawet wtedy, gdy z bliska wygląda jak klęska. Spójnik „aby” wiąże krzyż z chwałą jako jej cel. Wers nie mówi jednak, że każdy ból sam z siebie prowadzi do chwały. Mówi o Mesjaszu i o Jego drodze, a Jego słowa nadają sens temu, co uczniowie widzieli tylko z zewnątrz.

Słowa Jezusa padają w drodze do Emaus, gdy dwaj uczniowie opowiadają o pustym grobie, ale nie umieją jeszcze pojąć, co oznacza. Wieść o zmartwychwstaniu już do nich dotarła, a jednak ich serca pozostają ociężałe wobec tego, co zapowiadali prorocy. Jezus nie pomija ich zagubienia. Otwiera Pisma i ukazuje, że cierpienie Mesjasza należy do drogi ku chwale. To nie znaczy, że każde cierpienie samo w sobie jest dobre ani że ból należy przemilczeć. W tym zdaniu chodzi o drogę Jezusa: odrzucenie i śmierć nie unieważniają Bożego zamysłu, a chwała nie omija krzyża. Jest w tym nadzieja, lecz nie łatwa odpowiedź na każde ludzkie nieszczęście. Uczniowie nie rozpoznają jeszcze wędrowca, który idzie obok nich. Zanim poznają Go przy łamaniu chleba, słuchają, jak odczytuje ich historię na nowo w świetle Pisma. Obraz tej drogi pozostaje ważny: wiara może dojrzewać, zanim wszystko stanie się jasne. W Łukaszu chwała Mesjasza nie jest ucieczką od cierpienia, lecz spełnieniem nadziei, której cierpienie nie zdołało zgasić.