Ewangelia Jana 9:37 – znaczenie i zastosowanie

Człowiek, o którym mowa w Ewangelii Jana 9:37, został właśnie wyrzucony. Ci, którzy go pouczali, uznali, że nie wolno mu mówić, i odsunęli go od siebie. Po takim odrzuceniu samotność bywa cięższa niż sama krzywda, bo zostaje w niej pytanie, czy w ogóle jest dla kogoś miejsce. Jezus nie zaczyna od długiego wykładu. Odpowiada krótko i wskazuje na obecność: „Jest Nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie”. Te słowa łączą Boga z konkretnym człowiekiem, który stoi przed Nim po tym, jak został odepchnięty przez innych. Wzrok i głos są tu ważniejsze od długiego tłumaczenia, bo ten, kto przed chwilą był sam, może rozpoznać rozmówcę po jego słowach i zobaczyć jego twarz. Warto zauważyć, że fragment nie obiecuje, iż każdy odrzucony od razu wszystko zrozumie. Pokazuje natomiast spotkanie, w którym ktoś został odnaleziony po tym, jak go wykluczono. To właśnie nadaje tym słowom ciepło, które nie znika razem z trudnym doświadczeniem.

„Jest Nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie” — odpowiedź Jezusa w Ewangelii Jana 9:37 łączy rozpoznanie z relacją. Człowiek nie otrzymuje jedynie informacji o tym, kim jest Jezus. Stoi przed Nim: widzi Go i słyszy Jego głos. Wcześniejsze pytanie „A kto to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?” pokazuje, że wiara nie zaczyna się tu od pełnej wiedzy, lecz od spotkania, w którym Jezus sam odsłania swoją tożsamość. Ważny jest kontekst sporu o wzrok. Człowiek, który od urodzenia nie widział, odzyskał wzrok, a następnie został odrzucony przez tych, którzy uważali się za pewnych własnego rozeznania. Jezus odnajduje go i odpowiada na jego pytanie. Fizyczne widzenie nie gwarantuje więc rozpoznania prawdy; w tej scenie głębsza ślepota polega na zamknięciu się na działanie Boga. Werset nie przedstawia wiary jako samego przyjęcia abstrakcyjnej tezy. Jej treścią jest Jezus, a jej podstawą — Jego własne objawienie. Następny werset pokazuje odpowiedź człowieka: wyznaje wiarę i oddaje Jezusowi pokłon. Widzenie staje się zatem obrazem rozpoznania, które prowadzi do zaufania i czci.

Ten człowiek przeszedł wiele. Od urodzenia nie widział, potem został wypytywany przez ludzi, którzy twierdzili, że wiedzą lepiej, i w końcu został wyrzucony. Jezus nie zostawił go w tym odrzuceniu. Odnalazł go i zapytał o wiarę. W Ewangelii Jana 9:37 słowa „Jest Nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie” łączą dwa zmysły. Wzrok wskazuje na obecność, a głos pozwala ją usłyszeć i przyjąć. Wiara rodzi się tu ze spotkania z Osobą, która stoi blisko i mówi do konkretnego człowieka. Pojęcie Syna Człowieczego zyskuje tu twarz. Człowiek nie musi najpierw wszystkiego pojąć, by ją rozpoznać. Ten człowiek nie wiedział, kim jest Jego rozmówca. Jego zrozumienie rośnie podczas samej rozmowy. Tekst opisuje konkretne spotkanie, a z niego nie wynika gotowy schemat dla każdej drogi do wiary. Dalej, w Ewangelii Jana 9:38, człowiek odpowiada: „Wierzę, Panie!” i oddaje Mu pokłon. Jego odpowiedź wyrasta z tego, co zobaczył i usłyszał. Dla człowieka, który został wyrzucony, najważniejsze okazuje się to, że Ktoś go odnalazł. Tak wygląda spotkanie, które nie pozostawia człowieka w samotności. Jezus, który zobaczył niewidomego od urodzenia i odnalazł go po wyrzuceniu, objawia siebie jako Tego, kogo można zobaczyć i usłyszeć. Ostatnie słowo należy do Osoby, która sama się objawia temu, kogo wcześniej wyrzucono.

W Ewangelii Jana 9:37 Jezus odpowiada człowiekowi, który pytał, kim jest Syn Człowieczy: „Jest Nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie”. Objawienie przychodzi tu blisko, w spotkaniu. Jezus nie pozostaje dla uzdrowionego niewidomego odległą prawdą do rozważenia. Jest kimś, kogo może zobaczyć i usłyszeć. Ta chwila ma szczególną wagę, bo wcześniej człowiek został wyrzucony przez tych, którzy uznali go za niegodnego pouczania. Jezus odnajduje go po tym odrzuceniu i sam nawiązuje rozmowę. Wzrok odzyskany w ciele staje się częścią większej drogi ku rozpoznaniu Tego, który stoi przed nim. Odpowiedź człowieka — „Wierzę, Panie!” — i oddany Jezusowi pokłon pokazują, że rozpoznanie prowadzi do zaufania. W tym rozdziale pewność faryzeuszów, że widzą, zostaje zestawiona z otwartością uzdrowionego. Nie chodzi o prosty osąd, że każde niezrozumienie jest winą. Jezus odsłania raczej, jak niebezpieczne może być zamknięcie się w przekonaniu o własnym świetle. Werset zatrzymuje uwagę przy obecności: wiara rodzi się, gdy prawda nie jest już tylko słyszana, lecz staje naprzeciw człowieka i mówi do niego.