Ewangelia Jana 9:36 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wiersz brzmi jak pytanie zadane przez kogoś, kto niedawno został wyrzucony z miejsca, które znał. Uzdrowiony niewidomy obronił przed religijnymi przywódcami prawdę o tym, co się stało, i w zamian usłyszał pogardę oraz został wykluczony. Trudno o większą samotność niż ta, gdy ludzie blisko spraw Bożych odwracają się od kogoś, kto mówi prawdę. W tej chwili padają słowa: „A kto to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?” Nie ma w nich jeszcze wyznania. Słychać w nich szczerą tęsknotę. Mężczyzna nie udaje, że rozumie więcej, niż rozumie, i pyta wprost. Taka prostota bywa najuczciwszym sposobem stania przy Bogu, gdy w środku panuje zamęt, a serce jest zmęczone. Warto zauważyć, że w Ewangelii Jana 9:35 nie ma mowy o zabieganiu człowieka o spotkanie. To Jezus usłyszał o wykluczeniu i sam go odnalazł, zanim padło pytanie. Pytanie rodzi się więc w przestrzeni, którą ktoś wcześniej otworzył, a nie z samego wysiłku szukającego. Szczera niewiedza, wypowiedziana przed Jezusem, nie zamyka drogi do wiary. Może stać się miejscem, w którym człowiek zaczyna poznawać Tego, kto go szuka (Ewangelia Jana 9:36).

Pytanie uzdrowionego człowieka jest proste, ale nie obojętne: „A kto to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?”. Nie prosi o kolejne potwierdzenie, że Jezus potrafi działać. Wcześniej bronił Go przed zarzutem, że nie może być od Boga, a za swoje świadectwo został wyrzucony. Teraz chce wiedzieć, kim jest Ten, któremu miałby zawierzyć. Kluczowe rozróżnienie dotyczy znaku i osoby: uzdrowienie otworzyło mu oczy, lecz samo w sobie nie wyjaśnia jeszcze pełnej tożsamości Jezusa. Wiara nie sprowadza się tu do uznania niezwykłego wydarzenia. Potrzebuje rozpoznania, komu człowiek ufa. Jezus odpowiada, wskazując na siebie jako na Syna Człowieczego: jest Nim Ten, którego uzdrowiony widzi i który do niego mówi (Ewangelia Jana 9:37). W tej rozmowie „Panie” brzmi jak zwrot pełen szacunku, ale odpowiedź uzdrowionego pokazuje, że spotkanie prowadzi dalej: od pytania o tożsamość do wyznania wiary i pokłonu. Kontrast z przywódcami, którzy odrzucili jego świadectwo, nie oznacza, że każdy cierpiący musi dojść do takiego samego rozstrzygnięcia. Opowieść ukazuje raczej, że wzrok fizyczny i duchowe rozpoznanie nie są tym samym.

W Ewangelii Jana 9:36 uzdrowiony człowiek nie udaje, że wszystko rozumie. Chwilę wcześniej został wyrzucony po ostrej rozmowie z tymi, którzy go pouczali. Teraz słyszy od Jezusa pytanie o wiarę i odpowiada prosto: „A kto to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?” Nie prosi o wykład ani o dowód. Chce wiedzieć, kim jest Ten, do którego ma się zwrócić. Samo słowo „Panie” pokazuje, że już widzi w rozmówcy kogoś więcej niż zwykłego nauczyciela, choć jeszcze nie zna Jego tożsamości. Jezus nie odsyła go do dalszych rozważań. Odpowiedź przychodzi z bliskości, bo Jezus wskazuje na Tego, którego człowiek widzi i który do niego mówi. Szczere pytanie nie zostaje tu bez odpowiedzi. Prowadzi do wyznania wiary i pokłonu, o których czytamy w Ewangelii Jana 9:38.

Po wyrzuceniu go precz, człowiek niewidomy od urodzenia nie zostaje sam. Jezus odnajduje go i pyta o wiarę w Syna Człowieczego. Odpowiedź mężczyzny jest pytaniem: „A kto to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?” Nie udaje, że już rozumie. Prosi o poznanie Tego, któremu mógłby zaufać. W tej chwili wiara nie jest jeszcze wyznaniem pewności. Jest otwartością na spotkanie i gotowością, by usłyszeć odpowiedź. Mężczyzna nie zna jeszcze tożsamości Jezusa, lecz zwraca się do Niego z ufnością. To ważne: pytanie nie zamyka drogi do wiary, lecz staje się jej częścią. Jezus odpowiada, że to właśnie On jest Tym, którego mężczyzna widzi i który z nim rozmawia. W dalszej scenie mężczyzna wyznaje wiarę i oddaje Jezusowi pokłon. Jego droga prowadzi więc od pytania ku rozpoznaniu, ale tekst nie przedstawia tego jako osiągnięcia zdobytego własną przenikliwością. Decydujące jest spotkanie z Jezusem, który przychodzi do odrzuconego człowieka. W pytaniu „abym w Niego uwierzył” pobrzmiewa nadzieja: poznanie może otworzyć się tam, gdzie człowiek jeszcze nie widzi całej drogi.