Ewangelia Jana 9:38 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 9:38 zapisuje krótką odpowiedź, w której słychać zarazem ulgę i drżenie. Zanim padły te słowa, mężczyzna został wyrzucony precz przez tych, którzy nie chcieli go słuchać. Po takim odrzuceniu trudno uwierzyć, że ktoś jeszcze może go szukać. Ewangelia mówi jednak, że Jezus usłyszał o tym wyrzuceniu i to On odnalazł tego człowieka. Tekst podaje, że mężczyzna odpowiedział: „Wierzę, Panie!”, a potem oddał Mu pokłon. Nie opisuje, jak długo trwała droga od wyrzucenia do tych słów ani jak przebiegało jego wewnętrzne poruszenie. Łączy jednak oba gesty spójnikiem „i”, jakby wyznanie i pokłon wyrastały z jednego spotkania. Wiara pojawia się tu jako odpowiedź na to, że ktoś go zauważył, a nie jako warunek, który trzeba najpierw spełnić.

„Wierzę, Panie!” — odpowiada człowiek, który jeszcze przed chwilą pytał, kim jest Jezus. To wyznanie nie jest więc początkiem rozmowy, lecz jej rozstrzygającym momentem: Jezus objawia, że jest Synem Człowieczym, a uzdrowiony rozpoznaje w Nim kogoś więcej niż sprawcę odzyskanego wzroku. Ważny jest także kontekst jego wyznania. Faryzeusze uznali go za niezdolnego do pouczania i wyrzucili precz; Jezus zaś odnalazł go i sam zwrócił się do niego z pytaniem o wiarę. Pokłon stanowi odpowiedź całej osoby: słowa „Wierzę” łączą się z uznaniem autorytetu Jezusa. Tekst nie opisuje tu jedynie wdzięczności za uzdrowienie, lecz wskazuje na rozpoznanie tego, kim jest Jezus. Jana 9:38 łączy zatem dwa rodzaje widzenia, nie utożsamiając ich. Człowiek odzyskał wzrok fizyczny, ale jego pokłon ujawnia także duchowe rozeznanie. W dalszej wypowiedzi Jezus zestawia tych, którzy nie widzą, a przejrzeli, z tymi, którzy twierdzą, że widzą. Historia odwraca więc miarę pewności: głębsze widzenie nie polega na przekonaniu o własnej nieomylności, lecz na rozpoznaniu Jezusa i odpowiedzi na Jego objawienie.

Ten krótki fragment zamyka długą rozmowę, która zaczęła się od błota i uzdrowienia. Człowiek, który przed chwilą przejrzał, został wyrzucony i stracił pewność tego, co dotąd miał. Zanim padło wyznanie, Jezus sam go odnalazł i zapytał wprost. Uzdrowiony nie odpowiedział wykładem ani długim wywodem. Powiedział: „Wierzę, Panie!”. To zdanie jest krótkie, a jednak mieści w sobie wszystko, co miał do zaoferowania. Następnie czytamy, że oddał Mu pokłon, czyli okazał uznanie komuś większemu od siebie. Wiara jest tu spotkaniem z osobą, która przed chwilą zapytała o jego serce. Człowiek wiedział niewiele, ale wiedział, kto stoi przed nim. Ten wątek wybrzmiewa w Ewangelii Jana 9:39-41, gdzie Jezus mówi o widzeniu i ślepocie. Ci, którzy mówili „Widzimy”, zostali ze swoim grzechem. Ten, który wcześniej nic nie widział, zobaczył najważniejsze. W tej krótkiej odpowiedzi widać więc, że prawdziwe widzenie zaczyna się od oddania się Temu, którego się rozpoznaje.

„Wierzę, Panie!” — mówi człowiek, który wcześniej pytał, kim jest Syn Człowieczy. Jezus objawił mu, że to właśnie Ten, którego widzi i który z nim rozmawia. Odpowiedź nie pada więc w próżni: rodzi się ze spotkania. Zaraz potem człowiek oddaje Jezusowi pokłon, a jego wyznanie staje się postawą całego życia, nie tylko zgodą na pewne słowa. Ta scena domyka drogę, która zaczęła się od pytania uczniów o winę za ślepotę od urodzenia. Jezus nie pozwala sprowadzić człowieka do jego cierpienia ani uczynić z niego dowodu przeciw niemu lub jego rodzicom. Później, wyrzucony przez innych, zostaje odnaleziony przez Jezusa. Właśnie tam, w utracie uznania ze strony ludzi, otrzymuje możliwość rozpoznania Tego, który jest przy nim. Pokłon nie usuwa z opowieści odrzucenia ani nie wyjaśnia każdego cierpienia. Pokazuje jednak, komu ten człowiek powierza swoje rozpoznanie. W Ewangelii Jana widzenie nie polega jedynie na dostrzeganiu, lecz także na przyjęciu prawdy o Jezusie. Jego „wierzę” pozostaje krótkie, a jednak obejmuje zarówno rozpoznanie, jak i zaufanie.