Ewangelia Jana 9:4 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają tuż po pytaniu uczniów o to, kto zawinił, że niewidomy człowiek urodził się bez wzroku. Jezus nie wdaje się w spór o winę. Mówi o pracy, która ma swój czas, i o dniu, który się kończy: „Musimy pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać” (Ewangelia Jana 9:4). Ten tekst brzmi bardzo ludzko. Dzień ma granice i właśnie dlatego nadaje kształt temu, co się w nim dzieje. Jezus mówi o działaniu w liczbie mnogiej, jako o czymś wspólnym z uczniami. Dzieło nie zostaje tu przedstawione jako ciężar spadający na samotnego człowieka, lecz jako posłannictwo wpisane w relację z Tym, który posyła. Noc nie jest karą ani oskarżeniem. Jest po prostu końcem czasu, w którym można coś zrobić. Wielu ludzi zna napięcie, w którym myśl o przemijającym czasie zamienia się w pośpiech albo w lęk, że wszystko zostało zaniedbane. Ograniczony dzień może jednak nadać pracy prostotę i ważność, a nie tylko presję. Gdy działanie jest odpowiedzią na posłanie, a nie długiem do spłacenia przed zmrokiem, może nieść pokój. Słowa o nocy uczą, że czas jest darem, a nie tylko wyścigiem.

W Ewangelii Jana 9:4 Jezus mówi o działaniu Ojca w chwili, gdy spotyka człowieka niewidomego od urodzenia. Uczniowie pytają o winę, lecz Jezus odrzuca ich założenie: jego ślepota nie jest dowodem grzechu jego ani rodziców. Werset o „dziełach” należy więc czytać w tym kontekście, a nie jako nakaz nieustannej aktywności. „Musimy pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał” wskazuje na misję Jezusa, posłanego przez Ojca. W następnym wersecie Jezus nazywa siebie światłością świata, a uzdrowienie niewidomego staje się widzialnym znakiem Bożego działania. Jego czyn nie jest jedynie przykładem dobroczynności: objawia, kim jest Jezus i jak działa Bóg. Obraz dnia i nadchodzącej nocy nadaje tej misji pilność. W Ewangelii Jana zapowiada ograniczony czas ziemskiej działalności Jezusa i nadchodzącą godzinę, w której nie będzie mógł działać w dotychczasowy sposób. Nie wynika z tego, że każdy człowiek ma nieustannie pracować ani że cierpienie można wyjaśnić jako okazję do działania. Sednem wersetu jest posłuszne wypełnianie misji Ojca przez Jezusa, zanim nadejdzie czas, który ją zakończy.

Te słowa padają tuż po pytaniu uczniów o winę. Jezus nie szuka winnego przy niewidomym człowieku. Wskazuje zadanie, które jest przed Nim i przed Jego uczniami: „Musimy pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać” (Ewangelia Jana 9:4). Ten obraz nie ma wzbudzać paniki, lecz pomagać ustalać priorytety. Dzień nie jest tu tylko godziną na zegarze, lecz czasem powierzonym do wypełnienia posłannictwa. Jezus mówi „musimy”, więc zadanie obejmuje także tych, którzy idą za Nim. Można to zobaczyć w zwykłej sprawie. Ktoś odkłada rozmowę z chorym sąsiadem, bo „zawsze będzie okazja”. Słowa z Jana przypominają, że okazje mają swój kres. Chodzi o rozpoznanie tego, co konkretnie powierzono na dziś. W wersecie 5 Jezus dodaje: „Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata”. Dzień i światło splatają się w jednym obrazie. Zaraz potem niewidomy odzyskuje wzrok, co pokazuje, że dzieło Boże objawia się w konkretnym człowieku. Najmocniej brzmi tu to, że dzieło Boże nie czeka na idealne warunki. Dzieje się w dniu, który właśnie trwa.

W Ewangelii Jana 9:4 Jezus mówi o dziełach Tego, który Go posłał, gdy spotyka człowieka niewidomego od urodzenia. Uczniowie pytają o winę, lecz Jezus kieruje uwagę ku temu, co może się przez niego objawić. Zaraz potem nazywa siebie światłością świata. Jego słowa o dniu i nadchodzącej nocy wyrastają więc z konkretnej chwili: obecności i działania Boga pośród ludzkiego cierpienia. „Musimy pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień”. To zdanie wyraża posłuszeństwo misji, a nie pochwałę nieustannej aktywności. Jezus nie obiecuje, że każdy otrzyma czas bez ograniczeń ani że cierpienie szybko ustąpi. W tej scenie dzień oznacza sposobność, by odpowiedzieć na Boże posłanie, zanim nadejdzie czas, gdy działanie nie będzie już możliwe. Dla człowieka wiary może to znaczyć zwyczajną, wierną obecność: zauważenie kogoś pomijanego, niesienie pomocy bez osądzania jego losu. Takie dobro nie usuwa całej ciemności. Niesie jednak światło, które w tej opowieści ma źródło w Jezusie. Pilność Jego słów nie jest pośpiechem ze strachu, lecz powagą chwili, w której miłość może stać się czynem.