Księga Ezdrasza 2:1
A oto mieszkańcy tego okręgu, którzy przybyli z niewoli na obczyźnie; uprowadził ich do Babilonii Nabuchodonozor, król babiloński, lecz powrócili oni do Jerozolimy i Judy – każdy do swojego miasta.
Księga Ezdrasza 2: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 70 | Biblia BibleGuided — Polski
A oto mieszkańcy tego okręgu, którzy przybyli z niewoli na obczyźnie; uprowadził ich do Babilonii Nabuchodonozor, król babiloński, lecz powrócili oni do Jerozolimy i Judy – każdy do swojego miasta.
Przyszli oni z Zorobabelem, Jozuem, Nehemiaszem, Serajaszem, Reelajaszem, Nachamanim, Mardocheuszem, Bilszanem, Misparem, Bigwajem, Rechumem, Baaną. Liczba mężczyzn ludu izraelskiego:
synów Pareosza – dwa tysiące stu siedemdziesięciu dwu;
synów Szefatiasza – trzystu siedemdziesięciu dwu:
synów Aracha – siedemset siedemdziesięciu pięciu;
synów Pachat-Moaba z linii synów Jozuego i Joaba – dwa tysiące osiemset dwunastu;
synów Elama – tysiąc dwieście pięćdziesięciu czterech;
synów Zattu – dziewięćset czterdziestu pięciu;
synów Zacheusza – siedemset sześćdziesięciu;
synów Baniego – sześćset czterdziestu dwu;
Księga Ezdrasza 2:10 podaje, że wśród powracających z niewoli babilońskiej było 642 mężczyzn zaliczanych do potomków Baniego. Werset jest częścią spisu ludzi wracających do Judy …
Przeczytaj pełną analizęsynów Bebaja – sześćset dwudziestu trzech;
W Księdze Ezdrasza 2:11 wymieniono 623 potomków Bebaja wśród Izraelitów wracających z niewoli babilońskiej do Jerozolimy i Judy. Ten zapis pokazuje, że odbudowa wspólnoty opierała …
Przeczytaj pełną analizęsynów Azgada – tysiąc dwieście dwudziestu dwu;
Księga Ezdrasza 2:12 podaje, że z rodu Azgada do Jerozolimy wróciło 1222 mężczyzn. To część wykazu osób, które po niewoli babilońskiej powróciły do Judy, by …
Przeczytaj pełną analizęsynów Adonikama – sześćset sześćdziesięciu sześciu;
Księga Ezdrasza 2:13 podaje, że wśród Izraelitów wracających z niewoli babilońskiej było 666 potomków Adonikama. To część spisu rodzin, które przybyły do Jerozolimy i Judy, …
Przeczytaj pełną analizęsynów Bigwaja – dwa tysiące pięćdziesięciu sześciu;
synów Adina – czterystu pięćdziesięciu czterech;
synów Atera z linii Ezechaisza – dziewięćdziesięciu ośmiu; synów Azzura – czterystu trzydziestu dwu; synów Hodiasza – stu jeden;
synów Besaja – trzystu dwudziestu trzech;
synów Charifa – stu dwunastu;
synów Chaszuma – dwustu dwudziestu trzech;
synów Gibbara – dziewięćdziesięciu pięciu;
mężczyzn z Betlejem – stu dwudziestu trzech;
mężczyzn z Netofy – pięćdziesięciu sześciu;
mężczyzn z Anatot – stu dwudziestu ośmiu;
mężczyzn z Bet-Azmawet – czterdziestu dwu;
mężczyzn z Kiriat-Jearim, Kefiry i Beerot – siedemset czterdziestu trzech;
mężczyzn z Rama i Geba – sześćset dwudziestu jeden;
mężczyzn z Mikmas – stu dwudziestu dwu;
mężczyzn z Betel i Aj – dwustu dwudziestu trzech;
synów Nebo – pięćdziesięciu dwu;
synów Magbisza – stu pięćdziesięciu sześciu;
synów drugiego Elama – tysiąc dwustu pięćdziesięciu czterech;
synów Charima – trzystu dwudziestu;
mężczyzn z Lod, Chadid i Ono – siedemset dwudziestu pięciu;
mężczyzn z Jerycha – trzystu czterdziestu pięciu;
synów Senai – trzy tysiące sześciuset trzydziestu.
Kapłani: synów Jedajasza z domu Jozuego – dziewięćset siedemdziesięciu trzech;
synów Immera – tysiąc pięćdziesięciu dwu;
synów Paszchura – tysiąc dwustu czterdziestu siedmiu;
synów Charima – tysiąc siedemnastu.
Lewici: synów Jozuego z linii Kadmiela, Binnuja, Hodawiasza – siedemdziesięciu czterech. –
Śpiewacy: synów Asafa – stu dwudziestu ośmiu.
Odźwierni: synów Szalluma, synów Atera, synów Talmona, synów Akkuba, synów Chatity, synów Szobaja – wszystkich razem stu trzydziestu dziewięciu.
Niewolnicy świątyni: synowie Sichy, synowie Chasufy, synowie Tabbaota,
synowie Kerosa, synowie Sii, synowie Padona,
synowie Lebany, synowie Chagaby, synowie Akkuba,
synowie Chagaba, synowie Szamlaja, synowie Chanana,
synowie Giddela, synowie Gachara, synowie Reajasza,
synowie Resina, synowie Nekody, synowie Gazzama,
synowie Uzzy, synowie Paseacha, synowie Besaja,
synowie Asny, synowie Meunitów, synowie Nefisytów,
Powracający zostają przedstawieni jako lud związany z konkretnymi rodzinami i miastami. Spis pokazuje, że powrót obejmował nie tylko podróż, lecz także odbudowę życia wspólnotowego w ojczyźnie.
Długie wykazy imion, rodów i miejscowości zachowują pamięć o ludziach, którzy uczestniczyli w powrocie. Wspólnotę tworzą zarówno więzi rodzinne, jak i przynależność do określonych miast.
Kapłani, lewici, śpiewacy, odźwierni i niewolnicy świątyni zostają wymienieni osobno. Rozdział ukazuje różnorodne role potrzebne do odtworzenia życia religijnego wspólnoty.
Niektóre osoby nie mogły wykazać swojego pochodzenia, a część rodzin kapłańskich nie została dopuszczona do kapłaństwa ani do spożywania najświętszych pokarmów. Tekst odzwierciedla znaczenie rodowodu i zasad kultowych w ówczesnej wspólnocie.
Rozdział opisuje powrót z wygnania babilońskiego do Judy i Jerozolimy. Nabuchodonozor jest wskazany jako król, który uprowadził lud do Babilonii, natomiast powracający przybywają pod przewodnictwem Zorobabela i Jozuego. Wykazy rodów, miast i osób pełniących funkcje świątynne ukazują, jak wspólnota porządkowała swoją tożsamość i życie po powrocie. Wzmianki o namiestniku, skarbcu oraz darach dla świątyni osadzają tę odbudowę w realiach administracyjnych i religijnych epoki.
Rozdział ma formę uporządkowanego spisu. Zaczyna się od informacji o powrocie i jego przywódcach (wersety 1-2), po czym wymienia rody oraz mieszkańców miast (wersety 3-35). Następnie przedstawia grupy związane ze świątynią i jej służbą (wersety 36-58), osoby o niepotwierdzonym pochodzeniu (wersety 59-63), podsumowanie liczebności i dobytku wyprawy (wersety 64-67), a na końcu dary na odbudowę oraz osiedlenie się powracających (wersety 68-70). Powtarzające się formuły i liczby nadają tekstowi charakter ewidencyjny.
Rozdział pokazuje odnowę ludu jako proces obejmujący pamięć, wspólnotę, miejsce zamieszkania i przywracanie kultu. Wymienione rody i zadania przypominają, że odbudowa nie była dziełem jednej osoby, lecz wielu grup. Dary składane według możliwości wspierają wspólne dzieło. Tekst zachowuje również napięcie związane z niepewnym pochodzeniem części osób i ograniczeniem dostępu niektórych do funkcji kapłańskich. Opisuje historyczne zasady wspólnoty, nie ustanawiając sam przez się ogólnej reguły dotyczącej wartości ludzi.
To przede wszystkim spis i zapis historyczny, a nie tekst terapeutyczny. Jego obraz powrotu może jednak pomóc dostrzec znaczenie przynależności, pamięci o korzeniach i odbudowy wspólnego życia po okresie przymusowego rozproszenia. Nie należy zakładać, że doświadczenie wygnania lub utraty miejsca jest dla wszystkich takie samo.
Rozdział przypomina, że odbudowa wspólnoty wymaga pamięci o ludziach, troski o różne role i odpowiedzialnego dzielenia się zasobami. Warto zauważać wkład wielu osób, także tych, których praca pozostaje mniej widoczna, oraz podchodzić z wrażliwością do kwestii pochodzenia i przynależności.
Spis dokumentuje, kto wrócił z wygnania, skąd pochodziły poszczególne grupy i jakie funkcje pełniły. Podkreśla też, że odnowa wspólnoty obejmowała konkretne rodziny, miasta i zadania.
Zorobabel i Jozue należeli do przywódców powracających. Jozue był związany z kapłaństwem, a Zorobabel pełnił ważną rolę w kierowaniu wspólnotą.
Według rozdziału nie udało się potwierdzić ich rodowodu kapłańskiego. Namiestnik wstrzymał ich udział w kapłaństwie i spożywaniu najświętszych pokarmów do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy przez kapłana.
Dary pokazują, że część naczelników rodów wsparła odbudowę domu Bożego stosownie do swoich możliwości. Tekst wymienia złoto, srebro i szaty kapłańskie.
Nie. Kapłani, lewici i część ludu osiedlili się w Jerozolimie, a pozostałe grupy oraz reszta Izraela zamieszkały w swoich miastach.
Za długą listą nazwisk kryją się ludzie wracający po doświadczeniu przymusowego oddalenia. Rozdział zachowuje pamięć o ich rodzinach i miejscach, a jego spokojny ton pozwala zauważyć, że odbudowa zaczyna się także od uznania, kto wrócił i do czego należy.
Tekst łączy wykazy genealogiczne, geograficzne i funkcjonalne. Osobno przedstawia rody, mieszkańców miast oraz grupy związane ze świątynią, a następnie podaje podsumowanie wyprawy. Wzmianka o niepotwierdzonym pochodzeniu kapłanów pokazuje znaczenie rodowodu dla pełnienia funkcji kultowych w tej wspólnocie.
Powrót wymagał czegoś więcej niż dotarcia do celu: ludzie musieli odnaleźć swoje miasta, odtworzyć wspólne obowiązki i wesprzeć odbudowę. Rozdział zauważa zarówno przywódców i darczyńców, jak i osoby wykonujące konkretne zadania w życiu wspólnoty.
W tym rozdziale odnowa ma wymiar wspólnotowy i zakorzeniony w konkretnym miejscu. Pamięć o rodach, osiedlenie się i troska o dom Boży składają się na długi proces powrotu. Wierność może obejmować zarówno wielkie przedsięwzięcia, jak i wierne podjęcie własnej roli.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.