Księga Ezdrasza 2:36 – znaczenie i zastosowanie

Oto wykaz kapłanów, którzy powrócili. Była to znacząca grupa, stanowiąca mniej więcej jedną dziesiątą całej społeczności. Łącznie powróciło ponad 42 000 osób (Księga Ezdrasza 2:64), a cztery wymienione tu rody kapłańskie liczyły ponad 4200 osób (Księga Ezdrasza 2:36–39). Udział Boga stanowił więc niejako pełną dziesiątą część — błogosławioną cząstkę.

Trzech spośród wymienionych tu kapłanów pochodziło od przodków, którzy niegdyś stali na czele oddziałów kapłańskich (1 Księga Kronik 24:7; 1 Księga Kronik 24:8; 1 Księga Kronik 24:14). Czwartym był Paszchur (Księga Ezdrasza 2:38). Jeśli chodzi o tego samego Paszchura, którego potomek znęcał się nad Jeremiaszem (Księga Jeremiasza 20:1), to zaskakujące, że tak zły człowiek mógł mieć tak dobry i liczny ród.

Lewitów było znacznie mniej i trudno nie zauważyć, jak nieliczni byli. Śpiewacy i odźwierni razem (Księga Ezdrasza 2:40–42) nie stanowili nawet 350 osób. Kiedyś lewici gorliwiej niż kapłani przystąpili do swojego zadania (2 Księga Kronik 29:34), ale tym razem tak nie było.

W jednym miejscu lub rodzie gorliwość może być szczególnie widoczna w danym czasie, a w innym — w innym okresie. Duch Boży jest wolny jak wiatr, który wieje, dokąd chce, i zmienia kierunek.

Netinejczycy byli prawdopodobnie Gibeonitami. Ich nazwa oznacza „oddani”, ponieważ najpierw Jozue wyznaczył ich do służby przy świątyni (Księga Jozuego 9:27), a później uczynił to ponownie Dawid (Księga Ezdrasza 8:20), po tym jak Saul ich przepędził. Służyli w domu Bożym pod zwierzchnictwem lewitów, wykonując skromne prace, takie jak rąbanie drewna i noszenie wody. Wraz z nimi wymieniono potomków sług Salomona, którzy również byli związani ze służbą świątynną. Nie wiadomo, czy byli Żydami, czy poganami, ale zaliczano ich do netinejczyków (Księga Ezdrasza 2:55, 2:58).

Przynależność do domu Bożego jest zaszczytem, nawet gdy służba polega na wykonywaniu najskromniejszych zadań.

Niektórzy uchodzili za Izraelitów z urodzenia, a niektórzy nawet za kapłanów, lecz nie potrafili tego udowodnić. Byli tacy, którzy nie mogli wykazać, że należą do Izraela (Księga Ezdrasza 2:59–60). Wierzyli, że pochodzą z rodu Jakuba, i pragnęli udać się do Jerozolimy, bo miłowali dom Boży i Jego lud. Zawstydzali tym Izraelitów z pochodzenia, zwłaszcza tych, którzy byli nimi tylko z nazwy i stracili upodobanie do prawdziwego oddawania czci Bogu (Księga Izajasza 48:1).

Inni nie potrafili dowieść, że są kapłanami, choć uważano, że należą do rodu Aarona. To, czego nie zachowuje się starannie na piśmie, z czasem łatwo popada w zapomnienie. Tutaj dowiadujemy się, jak utracili potwierdzające to dokumenty. Jeden z ich przodków poślubił córkę Barzillaja, znamienitego człowieka z czasów Dawida, i szczycił się tym zacnym powiązaniem rodzinnym. Przedkładał honor tej rodziny nad godność wynikającą z kapłańskiego pochodzenia, więc kazał zapisać swoje dzieci w rodzie Barzillaja, a nie Aarona. W ten sposób utracono ich kapłańskie rodowody.

W Babilonii kapłaństwo nie przynosiło żadnych ziemskich korzyści, więc nie zależało im zbytnio na tym, by się z nim wiązać. Ci, którzy sądzą, że ich służba lub więź z osobami pełniącymi służbę obniża ich status, zapominają o słowach: „chlubię się swoją służbą”. Utracili też to, co wiązało się z posiadaniem takiego potwierdzenia. Skoro nie mogli przedstawić dokumentów, nie można było po prostu uznać ich za kapłanów. Odsunięto ich więc, jakby byli nieczyści, i nie dopuszczono do kapłaństwa.

Gdy kapłani odzyskali swoje przywileje i znów mogli utrzymywać się z ołtarza, ci ludzie chętnie zostaliby uznani za kapłanów. Sprzedali jednak swoje pierworództwo za zaszczyt uchodzenia za ludzi wysokiego stanu, dlatego słusznie zostali zdegradowani i nie dopuszczono ich do spożywania pokarmów najświętszych. Chrystus wstydzić się będzie tych, którzy wstydzą się Jego i Jego służby.

To tirszata, czyli namiestnik, nałożył na nich to ograniczenie. Niektórzy sądzą, że chodzi o Zorobabela, ówczesnego namiestnika. Inni uważają, że był nim Nehemiasz, którego również nazywano tym tytułem (Księga Nehemiasza 8:9; 10:1) i który mógł wydać ten nakaz wiele lat później. Zakaz nie był jednak ostateczny. Zawieszono ich tymczasowo, do czasu pojawienia się kapłana z urim i tummim, przez które można było poznać wolę Boga w tej sprawie.

Wydaje się, że na to oczekiwano i tego pragniono, choć nic nie wskazuje na to, by drugi przybytek kiedykolwiek otrzymał ten dar. Mieli za to pełny kanon Starego Testamentu, cenniejszy niż urim. Brak tego szczególnego sposobu objawiania woli Boga miał ich skłaniać do wyczekiwania Mesjasza, wielkiego Bożego rzecznika, którego obrazem były urim i tummim.

Nic też nie wskazuje na to, by w drugim przybytku znajdowała się arka, czy to dawna, czy nowa. Te zewnętrzne znaki stopniowo zanikały, gdy zbliżała się rzeczywistość, którą zapowiadały. Przez proroka Bóg pokazał, że Jego lud nie ucierpi z powodu braku arki (Księga Jeremiasza 3:16–17). W owych dniach, gdy Jerozolima zostanie nazwana tronem Pana, a narody zgromadzą się w niej, nikt nie będzie już wspominał arki przymierza Pana ani o niej myślał, bo bez niej będzie się dobrze działo.