Księga Ezdrasza 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Warto najpierw zauważyć, że spisano rodziny powracające z niewoli oraz liczbę osób w każdej z nich. Miało to być dla nich wyrazem uznania i częścią nagrody za wiarę, odwagę, zaufanie Bogu oraz miłość do ojczystej ziemi. Spis miał też zachęcić innych, by naśladowali ich dobry przykład. Bóg uczci tych, którzy oddają Mu cześć. Imiona wszystkich prawdziwych Izraelitów, którzy przyjmują ratunek oferowany przez Chrystusa, znajdą się w o wiele świętszym spisie — w księdze życia Baranka.

Spis powracających rodzin był też pomocny dla kolejnych pokoleń. Pokazywał im, skąd pochodzą i kto jest z nimi spokrewniony. Nazwano ich mieszkańcami prowincji, ponieważ Juda, niegdyś potężne królestwo panujące nad innymi ziemiami, sama stała się prowincją. Musiała przyjmować prawa i rozkazy króla perskiego oraz odpowiadać przed nim. Grzech poniża i osłabia naród, a sprawiedliwość go wywyższa.

To, że stali się w ten sposób sługami, tak jak patriarchowie, którzy żyli jako przybysze w ziemi obiecanej im przez Boga, przypominało im o lepszej ojczyźnie, czyli niebiańskiej (List do Hebrajczyków 11:16). To królestwo nie może zostać zachwiane ani nigdy nie stanie się prowincją. Czytamy też, że każdy z nich przybył do swojego miasta, czyli do miasta mu przydzielonego. Przydział ten zapewne nawiązywał do podziału ziemi dokonanego za Jozuego i powracający, na ile mogli, osiedlali się zgodnie z nim. Wygląda na to, że podczas ich nieobecności nikt nie zajął ich miast — przynajmniej nikt, kto mógłby się im przeciwstawić.

Najpierw wymieniono przywódców (Księga Ezdrasza 2:2). Zorobabel, ich główny władca, i Jeszua, ich główny kapłan, byli dla nich jak Mojżesz i Aaron. Wspomniano tu także Nehemiasza i Mordechaja. Niektórzy uważają, że nie byli to ci sami ludzie, których spotykamy później w Księdze Nehemiasza i Księdze Estery. Prawdopodobnie jednak chodzi o te same osoby, które później wróciły na dwór, by służyć swojemu narodowi. Niektóre rodziny nazwano od imion ich przodków, inne zaś od miejsc, w których wcześniej mieszkały. Podobnie wiele naszych nazwisk pochodzi od imion ludzi albo nazw miejscowości.

Liczby członków kilku rodzin nieco różnią się od tych podanych w powtórzonym spisie w Księdze Nehemiasza, w rozdziale 7. Być może niektórzy, którzy początkowo zadeklarowali, że pójdą, później się wycofali i w końcu nie wyruszyli. Zmniejszyłoby to liczbę osób w ich rodzinach. Inni zaś najpierw zostali, ale później zmienili zdanie i wyruszyli, przez co liczba wzrosła.

Dwie rodziny nazwano potomkami Elama — jedną w Księdze Ezdrasza 2:7, a drugą w Księdze Ezdrasza 2:31. Co dziwne, w obu przypadkach ich liczba wynosi 1254. Potomków Adonikama, którego imię znaczy „wysoki pan”, było 666, tyle samo, ile wynosi liczba bestii nazwana liczbą człowieka (Księga Objawienia 13:18). Hugh Broughton uważał, że może chodzić o tego człowieka. Mieszkańców Betlejem, wymienionych w Księdze Ezdrasza 2:21, było zaledwie 123, choć było to miasto Dawida. Betlejem było małe wśród rodów Judy, a jednak właśnie stamtąd miał pochodzić Mesjasz (Księga Micheasza 5:2).

Anatot było niegdyś znanym miejscem na terytorium pokolenia Beniamina, a jednak mieszkało tam wtedy zaledwie 128 osób (Księga Ezdrasza 2:23). Prawdopodobnie stało się tak z powodu klątwy, którą ściągnęli na siebie mieszkańcy Anatot, prześladując Jeremiasza, który pochodził z ich miasta. Bóg zapowiedział, że nie pozostanie z nich resztka, bo sprowadzi nieszczęście na mieszkańców Anatot (Księga Jeremiasza 11:21; Księga Jeremiasza 11:23). Zobacz też Księgę Izajasza 10:30, gdzie mowa o nieszczęsnym Anatot. Nic nie prowadzi narodu do zguby szybciej niż prześladowania.