Księga Ezdrasza 2:64 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu łączną liczbę ludzi, którzy wrócili z Babilonu. Wymienione wcześniej mniejsze grupy liczyły razem niespełna 30 000 osób, około 29 818. Oznacza to, że w wykazach rodów nie ujęto ponad 12 000 pozostałych osób. Prawdopodobnie wielu z nich pochodziło z innych plemion Izraela, nie tylko z Judy i Beniamina, ale nie potrafili wskazać dokładnego rodu ani miasta, a jedynie to, że są Izraelitami.

Było ich ponad dwa razy więcej niż tych, których król Babilonu Nabuchodonozor uprowadził do niewoli. Tak jak w Egipcie, czas ich cierpienia był zarazem czasem wzrostu. Była to zaledwie niewielka grupa, od której miał się odrodzić naród, lecz Bóg dał ich ojcom dawną obietnicę, a oni sami stali się bardzo licznym ludem. Zanim Rzymianie ostatecznie zniszczyli ich około 500 lat później, ich liczba znacznie wzrosła. Gdy Bóg mówi: „Rozradzajcie się i mnóżcie”, nawet niewielka grupa może stać się tysiącem.

Osób towarzyszących im w służbie było niewiele. Sami byli niemal sługami, nic więc dziwnego, że mieli niewielu własnych sług (Księga Ezdrasza 2:65), a zwierząt jucznych mniej więcej tyle samo (Księga Ezdrasza 2:66; Księga Ezdrasza 2:67). Ich sytuacja bardzo różniła się od tej z dawnych czasów. Tekst wspomina jednak, że towarzyszyło im 200 śpiewaków i śpiewaczek. Zapewne mieli oni, podobnie jak w przeszłości, pobudzać ludzi do lamentu (Druga Księga Kronik 35:25), bo zapowiedziano, że wyruszą wtedy z płaczem (Księga Jeremiasza 50:4), śpiewając pieśni żałobne.

Zapisano także, jakie dary złożyli (Księga Ezdrasza 2:68; Księga Ezdrasza 2:69). Po pierwsze, przybyli do domu Pana w Jerozolimie, choć miejsce niegdyś święte i piękne było teraz jedynie ruiną i gruzem. Mimo to, podobnie jak ich ojciec Abraham, gdy ołtarz już zniknął, nadal z oddaniem przychodzili na miejsce, gdzie stał (Księga Rodzaju 13:4). Prawdziwe dzieci Syjonu troszczą się nawet o jego proch (Księga Psalmów 102:14).

Po drugie, dobrowolnie złożyli dary na odbudowę świątyni w jej właściwym miejscu. Najwyraźniej było to pierwsze wielkie przedsięwzięcie, które mieli na uwadze. Choć właśnie odbyli długą podróż i zaczynali życie od nowa, a jedno i drugie wiązało się ze znacznymi kosztami, chętnie ofiarowali środki na dom Boży. Nikt nie powinien narzekać na konieczne wydatki związane z oddawaniem czci Bogu. W końcu przekonają się, że prawdziwe oddawanie czci Bogu samo rekompensuje poniesione koszty. Ich dar był niewielki w porównaniu z ofiarami książąt Dawida, którzy niegdyś składali dary w talentach (Pierwsza Księga Kronik 29:7). Teraz ofiarowali mniejsze kwoty, lecz ich dary, złożone stosownie do tego, co posiadali, były równie miłe Bogu jak dwa drobne pieniążki wdowy.

Po trzecie, osiedlili się w swoich miastach (Księga Ezdrasza 2:70). Ich miejscowości wciąż były w złym stanie, ale należały do nich i były miejscami, które wyznaczył im Bóg, a to im wystarczało. Zadowalali się wolnością i własnym dobytkiem, choć mieli niewiele majątku, wygód czy władzy. Ubóstwo było trudnym położeniem, ale przyniosło coś dobrego: jedność. Było dość miejsca dla nich wszystkich i dla całego ich dobytku, dlatego nie dochodziło do sporów, lecz panowała zgoda. Był to dobry znak dla ich osiedlenia się, tak jak późniejsze podziały w tym narodzie zapowiadały jego upadek.