Księga Ezdrasza 8 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Oto naczelnicy rodów tych mężczyzn, którzy za panowania króla Artakserksesa wyszli ze mną z Babilonu, oraz ich rodowód:

z synów Pinchasa: Gerszom; z synów Itamara: Daniel; z synów Dawida: Chattusz,

syn Szekaniasza; z synów Parosza: Zachariasz, z którym zapisanych było stu pięćdziesięciu mężczyzn;

z synów Pachat-Moaba: Elioenaj, syn Zerachiasza, a z nim dwustu mężczyzn;

z synów Zattua: Szekaniasz, syn Jachaziela, a z nim trzystu mężczyzn;

z synów Adina: Ebed, syn Jonatana, a z nim pięćdziesięciu mężczyzn;

z synów Elama: Izjasz, syn Ataliasza, a z nim siedemdziesięciu mężczyzn;

z synów Szefatiasza: Zebadiasz, syn Mikaela, a z nim osiemdziesięciu mężczyzn;

z synów Joaba: Obadiasz, syn Jechiela, a z nim dwustu osiemnastu mężczyzn;

z synów Baniego: Szelomit, syn Josifiasza, a z nim stu sześćdziesięciu mężczyzn;

z synów Bebaja: Zachariasz, syn Bebaja, a z nim dwudziestu ośmiu mężczyzn;

z synów Azgada: Jochanan, syn Hakkatana, a z nim stu dziesięciu mężczyzn;

z synów Adonikama ostatni, a oto ich imiona: Elifelet, Jejel i Szemajasz, a z nimi sześćdziesięciu mężczyzn,

i z synów Bigwaja: Utaj, syn Zabbuda, a z nim siedemdziesięciu mężczyzn.

I zebrałem ich nad rzeką płynącą ku Ahawa. I gdy obozowaliśmy tam przez trzy dni, stwierdziłem obecność tylko ludu i kapłanów, lecz nie znalazłem tam żadnego lewity.

Dlatego wysłałem Eliezera, Ariela, Szemajasza, Elnatana, Jariba, Elnatana, Natana, Zachariasza i Meszullama jako doświadczonych naczelników

i skierowałem ich do Iddo, naczelnika w miejscowości Kasifia, i przez nich kazałem powiedzieć Iddo i jego braciom, osiadłym w miejscowości Kasifia, by sprowadzili nam sługi dla domu naszego Boga.

I ponieważ łaskawa ręka naszego Boga czuwała nad nami, przyprowadzili nam mądrego mężczyznę spośród synów Machliego, syna Lewiego, syna Izraela, mianowicie Szerebiasza wraz z jego synami i braćmi: osiemnaście osób;

dalej, Chaszabiasza, a z nim, spośród synów Merariego: jego brata Izajasza i ich synów: dwadzieścia osób;

a spośród niewolników świątyni, których Dawid i książęta dali do służby lewitom, dwieście dwadzieścia osób. Wszyscy oni zostali spisani imiennie.

I tam – nad rzeką Ahawą – ogłosiłem post, byśmy się umartwili przed naszym Bogiem, aby uprosić od Niego szczęśliwą drogę dla nas, dla naszych dzieci i dla całego naszego dobytku.

Wstydziłem się bowiem prosić króla o siłę zbrojną i kawalerię, by w drodze ratowała nas od nieprzyjaciela; natomiast powiedzieliśmy królowi: Ręka naszego Boga czuwa łaskawie nad wszystkimi, którzy zwracają się do Niego, a Jego srogi gniew kieruje się przeciw wszystkim, którzy od Niego odchodzą.

Pościliśmy więc i błagaliśmy naszego Boga o to, i dał się nam uprosić.

Wtedy wyodrębniłem spośród przywódców kapłanów: dwunastu; dalej, Szerebiasza i Chaszabiasza, a z nimi spośród ich braci – dziesięciu,

i odważyłem im srebro, złoto i sprzęty, tę darowiznę dla domu naszego Boga, którą ofiarowali: król, jego radcy, jego książęta i cały obecny tam Izrael.

I odważyłem im sześćset pięćdziesiąt talentów srebra i sto srebrnych sprzętów, każdy po dwa talenty; sto talentów złota,

dwadzieścia złotych pucharów, każdy po tysiąc darejków, i sprzętów ze wspaniałego złocistego spiżu: dwa – przedmioty cenne jak złoto.

I powiedziałem im: Wy jesteście poświęceni dla Pana i te sprzęty są poświęcone, i to srebro, i złoto jest darowizną dla Pana, Boga naszych ojców.

Strzeżcie tego pilnie, aż odważycie to przed przywódcami kapłanów i lewitów oraz przed przywódcami rodów izraelskich w Jerozolimie, w komnatach domu Pańskiego.

Wtedy kapłani i lewici odebrali odważone srebro, złoto i sprzęty, aby je przynieść do Jerozolimy, do domu naszego Boga.

I od rzeki Ahawy wyruszyliśmy dwunastego dnia pierwszego miesiąca, aby udać się do Jerozolimy. A ręka naszego Boga czuwała nad nami i On uchronił nas w drodze od wrogów i rozbójników.

Gdy przybyliśmy do Jerozolimy, wypoczywaliśmy tam przez trzy dni.

Czwartego dnia w domu naszego Boga odważono srebro, złoto i sprzęty; te przedmioty – w obecności Eleazara, syna Pinchasa, jak i lewitów: Jozabada, syna Jozuego, i Noadiasza, syna Binnuja – zostały przekazane kapłanowi Meremotowi, synowi Uriasza –

w całości według liczby i wagi; równocześnie zostało spisane wszystko, co odważono.

Powracający z niewoli wygnańcy złożyli Bogu Izraela jako całopalenia: dwanaście cielców za całego Izraela, dziewięćdziesiąt sześć baranów, siedemdziesiąt dwa jagnięta, dwanaście kozłów za grzech – to wszystko jako całopalenie dla Pana.

I wręczyli rozporządzenia króla królewskim satrapom i namiestnikom Transeufratei, a ci udzielili pomocy ludowi oraz domowi Bożemu.