Księga Ezdrasza 8:21 – znaczenie i zastosowanie

Ezdrasz zgromadził Lewitów, aby wyruszyli z nim w drogę, ale cóż by to znaczyło, gdyby Bóg nie szedł z nimi? To właśnie najbardziej go niepokoiło. Na wszystkich swoich drogach powinniśmy pamiętać o Bogu, szczególnie gdy staramy się służyć Jego królestwu pośród ludzi.

Ezdrasz mocno ufał Bogu i Jego opiece. Powiedział królowi, w co wierzy: ci, którzy szukają Boga, są bezpieczni pod Jego opieką nawet w wielkim niebezpieczeństwie, a ci, którzy się od Niego odwracają, są narażeni na niebezpieczeństwo, choćby czuli się bezpiecznie. Bóg wspiera swoją mocą tych, którzy Mu służą, a występuje przeciwko Jego wrogom. Ezdrasz głęboko w to wierzył i otwarcie wyznał to przed królem, dlatego nie chciał prosić o zbrojną eskortę. Nie chciał dawać królowi ani swoim towarzyszom żadnego powodu, by wątpili w moc Boga lub w jego zaufanie do Niego.

Ci, którzy ufają Bogu i w Nim znajdują radość, powinni się wstydzić pokładania ufności w ludzkiej pomocy dla własnej ochrony, zwłaszcza jeśli wiąże się to z użyciem słabych lub haniebnych wybiegów, by ocalić siebie. Byłoby to sprzeczne z ich własnym wyznaniem wiary. Jednak ci, którzy polegają na Bogu, powinni korzystać z właściwych środków ochrony i nie muszą się tego wstydzić. Gdy jednak w grę wchodzi chwała Boga, lepiej narazić się na niebezpieczeństwo, niż zrobić coś, co szkodzi temu, co powinno być nam droższe niż życie.

Ezdrasz w tej ufności zwrócił się też do Boga z uroczystą prośbą. Ogłosił post (Księga Ezdrasza 8:21). Z pewnością prosił Boga o wskazówki już od chwili, gdy po raz pierwszy pomyślał o tej podróży. Jednak publicznym dobrodziejstwom powinna towarzyszyć publiczna modlitwa, aby wszyscy, którzy będą z nich czerpać pociechę, mogli też wspólnie o nie prosić.

Ich post miał dwa cele. Po pierwsze, wyrażał pokorę. Ezdrasz powiedział, że mieli się w ten sposób uniżyć przed Bogiem z powodu swoich grzechów i przygotować na przyjęcie przebaczenia. Rozpoczynając nowy etap życia, powinniśmy uważać, by nie wnosić w niego winy za dawne grzechy. Gdy stajemy wobec niebezpieczeństwa, powinniśmy pojednać się z Bogiem, a wtedy jesteśmy bezpieczni. Nic nie może nas naprawdę skrzywdzić.

Po drugie, post pobudzał ich do modlitwy. Modlitwie zawsze towarzyszył religijny post. Prosili Boga o wskazanie właściwej drogi, powierzając się Jego przewodnictwu i opiece oraz prosząc, by bezpiecznie poprowadził ich w podróży i doprowadził do celu. Byli wędrowcami w obcym kraju i przemierzali ziemie swoich wrogów. Nie mieli słupa obłoku i ognia, który prowadził ich przodków. Wierzyli jednak, że moc i łaska Boga, a także posługa Jego aniołów, wystarczą im zamiast tego. Modlili się w nadziei, że otrzymają pomoc z nieba.

Wszystkie troski o siebie, swoje rodziny i swój dobytek powinniśmy powierzać Bogu w modlitwie. Mądrze i słusznie jest pozostawić Mu ich troskę (List do Filipian 4:6).

Tak też się stało. Wspólnie się modlili, a Bóg odpowiedział na ich modlitwę (Księga Ezdrasza 8:23). W głębi serca mieli pokrzepiającą pewność, że ich modlitwy zostały wysłuchane, a późniejszy bieg wydarzeń to potwierdził. Nikt, kto szczerze szuka Boga, nie szuka Go na próżno.