Księga Ezdrasza 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Ezdrasz otrzymał od króla zlecenie, a teraz wezwał ochotników, jakby podnosił sztandar, by zgromadzić rozproszony lud Izraela i Judy, zgodnie z obietnicą (Księga Izajasza 11:12). W istocie mówił, że każdy z ludu Syjonu, kto mieszkał wśród córek Babilonu i chciał wyruszyć do Jerozolimy, powinien zrobić to teraz, skoro świątynia była już odbudowana, a kult wznowiony. Można by sądzić, że pod wodzą takiego przywódcy i zachęceni jego słowami wszyscy Żydzi wreszcie porzucą wygodne życie i odpowiedzą na wezwanie (Księga Izajasza 52:1–2). Trudno pojąć, jak można było przeczytać te słowa i mimo to pozostać na miejscu.

Wielu jednak zostało. Wygodę cenili bardziej niż prawdziwą wiarę. Uważali, że dobrze im tam, gdzie są, albo nie wierzyli, że Jerozolima poprawi ich los, albo obawiali się trudów podróży. Niektórzy jednak zgłosili się dobrowolnie, by wyruszyć z Ezdraszem. Wymieniono tu naczelników kilku rodów, by oddać im cześć. Przyprowadzili łącznie 1496 mężczyzn. W Księdze Ezdrasza 8:2 wymieniono dwóch kapłanów i jednego potomka Dawida, ale wygląda na to, że przybyli bez rodzin. Być może chcieli najpierw zobaczyć, jak im się spodoba w Jerozolimie, a potem sprowadzić rodziny albo w razie potrzeby wrócić.

Kilka z tych grup rodowych pojawiło się już wcześniej w Księdze Ezdrasza 2. Niektórzy wyruszyli wtedy, a kolejni przybyli teraz, bo Bóg poruszył ich serca. Jedni zostali powołani do pracy w winnicy o trzeciej godzinie, inni dopiero o jedenastej, ale i tych, którzy przyszli później, przyjęto. Niektórzy mogą uznać wzmiankę o ostatnich potomkach Adonikama (Księga Ezdrasza 8:13) za zarzut, jakby to oni najdłużej zwlekali z dołączeniem do Ezdrasza. Ja widzę w tym raczej powód do pochwały: tym razem powrócili wszyscy potomkowie tego rodu i nikt nie został na miejscu.

Lewici, którzy dołączyli do tej grupy, niemal musieli zostać do tego przynagleni. Ezdrasz wyznaczył miejsce spotkania na pierwszy dzień pierwszego miesiąca, czyli na Nowy Rok, zgodnie ze swoim wcześniejszym planem (Księga Ezdrasza 7:9). Tam przejrzał grupę i policzył jej uczestników. Ku zdziwieniu stwierdził, że nie ma wśród nich ani jednego lewity, jak odnotowano w Księdze Ezdrasza 8:15. Byli kapłani, ale nie było innych lewitów. Gdzie podział się duch tego świętego pokolenia? Ezdrasz, sam będący kapłanem, zdaje się nawiązywać do wezwania Mojżesza: „Kto jest po stronie Pana?”. Lewici ociągali się jednak z przybyciem, jakby woleli zostać między zagrodami i słuchać beczenia owiec, niż służyć w świątyni.

Możemy przypuszczać, że w Babilonie mieli synagogi, w których się modlili, nauczali i świętowali szabat. W tamtym czasie było to dobrodziejstwo, za które powinni być wdzięczni. Teraz jednak świątynia w Jerozolimie znów była otwarta, a oni zostali wyznaczeni do jej służby. Powinni byli przedłożyć bramy Syjonu nad zgromadzenia w Babilonie. Ich zwłoka została tu odnotowana jako powód do wstydu, choć nie powinno się rozgłaszać o niej na wszystkie strony. Gdy Ezdrasz zobaczył, że nie ma z nim lewitów, zmartwił się. Miał dość pieniędzy na służbę w świątyni, ale brakowało mu ludzi. Król i książęta dobrze wywiązali się ze swojego zadania, lecz potomkowie Lewiego nie zrobili tego, co do nich należało.

Ezdrasz wybrał więc jedenastu naczelników, ludzi rozsądnych, i posłał ich, by uzupełnili ten poważny brak. Wysłał ich we właściwe miejsce, do Casifii, gdzie znajdowała się społeczność lewitów. Być może była to ulica lub plac w Babilonie przeznaczony dla nich. Nazwę tę można rozumieć jako „Srebrną Ulicę”, ponieważ oznacza srebro. Posłał ich też do właściwej osoby: Iddo, głównego przełożonego tamtejszej społeczności. Nie prosił Iddo, by sam przybył, bo mógł być już za stary na taką podróż. Zwrócił się do niego, by przysłał młodszych mężczyzn, sług świątyni naszego Boga (Księga Ezdrasza 8:17). Zapewnienie dobrych sług dla domu Bożego to godne dzieło. Każdy, kto się do niego przyczynia, ma udział w jego błogosławieństwie i zaszczycie.

Misja się powiodła i posłańcy nie wrócili z pustymi rękami. Mimo krótkiego terminu sprowadzili do grupy Ezdrasza około czterdziestu lewitów. Przybył Serebiasz, znany jako człowiek wielkiej przenikliwości, wraz z osiemnastoma mężczyznami (Księga Ezdrasza 8:18). Dołączyli też Haszabiasz, Jeszajasz i dwudziestu mężczyzn z nimi (Księga Ezdrasza 8:19). Pokazuje to, że nie byli niechętni, tylko leniwi i nieuważni. Potrzebowali kogoś, kto ich wezwie i pobudzi do działania. Szkoda, gdy dobrzy ludzie zaniedbują dobre dzieło tylko dlatego, że nikt im o nim nie przypomniał. Szkoda również, gdy potrzebują takiej zachęty, ale jeśli jej potrzebują, to tym bardziej szkoda, gdy nikt ich nie zachęci.

Nawet Netinejczycy, słudzy świętej wspólnoty, najniższa grupa pracowników świątyni, chętniej wyruszyli niż sami lewici. Na to pilne wezwanie odpowiedziało dwustu dwudziestu z nich. Dostąpili zaszczytu wymienienia na liście Ezdrasza (Księga Ezdrasza 8:20). Jak mówi Ezdrasz, w ten sposób Bóg w swojej dobroci zaopatrzył grupę Ezdrasza w lewitów. Jeśli brak sług zostaje należycie uzupełniony, zasługa należy się Bogu. To Jego dobra ręka przygotowuje ludzi do służby, porusza ich serca i otwiera im drogę do działania.