Księga Ezdrasza 8:24 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu szczególną troskę, z jaką Ezdrasz obchodził się ze skarbami przeznaczonymi dla świątyni Boga. Najpierw powierzył całą sprawę Bogu, a zarazem przekazał skarby odpowiednim ludziom, których obowiązkiem była ich ochrona. Nasze modlitwy powinny zawsze iść w parze z działaniem. Troskę o ewangelię Chrystusa, wspólnotę i ustanowione praktyki wiary także należy powierzać wiernym ludziom (Drugi List do Tymoteusza 2:2).

Ezdrasz modlił się, by Bóg ochronił wszystko, co mieli ze sobą, a szczególną uwagę poświęcił temu, co należało do domu Bożego i było darem dla Niego. Jeśli oczekujemy, że Bóg w swojej opatrzności zachowa to, co należy do nas, sami, dzięki Jego łasce, powinniśmy strzec tego, co należy do Niego. Niech troska o cześć Boga i Jego sprawy będzie ważna dla nas, a wtedy będziemy mogli powierzyć Mu nasze życie i wszystko, co daje nam poczucie bezpieczeństwa.

Ezdrasz przekazał dary przeznaczone dla domu Bożego dwunastu naczelnym kapłanom i dwunastu Lewitom, wyznaczonym do tego zadania (Księga Ezdrasza 8:24 i Księga Ezdrasza 8:30). Ich służba polegała na trosce o sprawy Boże, dlatego szczególnie nadawali się do zajęcia tymi świętymi darami. Ezdrasz wyjaśnił im w Księdze Ezdrasza 8:28, że są poświęceni Panu, a naczynia także są święte. Kto lepiej zatroszczy się o rzeczy święte niż ludzie poświęceni Bogu? Ci, którym powierzono zaszczytną służbę kapłańską, muszą podjąć także związane z nią obowiązki i odpowiedzialność. Podobne wezwanie znajdujemy u proroka: Bóg wzywa swój lud i swoich sług, by oczyścili się ci, którzy niosą naczynia Pana (Księga Izajasza 52:11).

Ezdrasz bardzo starannie powierzył im ten skarb. Zważył srebro, złoto i naczynia, zanim im je przekazał, ponieważ oczekiwał, że zwrócą dokładnie taką samą wagę (Księga Ezdrasza 8:25). W każdej sprawie powierzonej nam przez innych, a szczególnie w sprawach świętych, powinniśmy postępować rzetelnie i jasno się porozumiewać. Za czasów Zorobabela naczynia przekazywano według liczby, tutaj zaś według wagi, tak by nic nie zginęło, a ewentualny brak można było łatwo zauważyć. Przypomina nam to, że osoby, którym powierzono rzeczy święte jako szafarzom Bożych tajemnic, powinny pamiętać zarówno o chwili przyjęcia powierzonych im rzeczy, jak i o chwili ich zwrotu: wkrótce będą musiały zdać pełny rachunek. Ta świadomość powinna skłaniać je do wierności, by mogły kiedyś zdać ten rachunek z radością.

Ezdrasz polecił im też starannie strzec tych skarbów (Księga Ezdrasza 8:29). Mieli pilnować, by niczego nie zgubiono ani nie skradziono i by skarby nie zostały pomieszane z innymi przedmiotami. Mieli przechowywać je razem, oddzielnie od pozostałych i w bezpiecznym miejscu, aż do chwili, gdy zostaną zważone w świątyni w obecności tamtejszych przywódców. Pokazuje to, jak wielkiej troski i wierności wymagało to zadanie, a także jak wielkim zaszczytem było wykazać się w nim wiernością. Podobnie Paweł, powierzając Tymoteuszowi skarb ewangelii, poleca mu go strzec aż do objawienia się Jezusa Chrystusa, kiedy będzie musiał zdać sprawę z powierzonego mu zadania. Wtedy jego wierność stanie się jego koroną.