Księga Ezdrasza 8:31 – znaczenie i zastosowanie

Teraz towarzyszymy Ezdraszowi w drodze do Jerozolimy, która trwała łącznie około czterech miesięcy. Liczna grupa posuwała się powoli, pokonując każdego dnia krótkie odcinki. Najważniejsze jest jednak to, że Bóg okazał im dobroć, a Ezdrasz przypisał Mu zasługę.

„Ręka naszego Boga była nad nami” i umacniała ich w drodze. Przede wszystkim zawdzięczali Bogu bezpieczeństwo podróży. Czyhali na nich wrogowie, którzy chcieli ich skrzywdzić, a przynajmniej napaść na tych, którzy zostali w tyle, jak Amalek, atakujący słabych i maruderów. Bóg jednak ich ochronił (Księga Ezdrasza 8:31).

Nawet zwyczajne niebezpieczeństwa podróży powinny skłaniać nas do modlitwy przed wyruszeniem i do wdzięczności, gdy wracamy bezpiecznie. O ile bardziej powinniśmy polegać na Bogu podczas tak niebezpiecznej wyprawy. Po drugie, zawdzięczali Mu bezpieczne dotarcie do celu (Księga Ezdrasza 8:32). Ci, którzy zdecydowanie zwrócili się ku Nowemu Jeruzalem, powinni iść dalej i wytrwać aż do końca, aż staną przed Bogiem na Syjonie. Wtedy zobaczą, że Ten, który rozpoczął dobre dzieło, doprowadzi je również do końca.

Skarbnicy także okazali się wierni. Gdy dotarli do Jerozolimy, nie zwlekali z przekazaniem powierzonych im dóbr. Udali się więc do przywódców świątyni, którzy wszystko odebrali i wystawili im, można powiedzieć, pełne pokwitowanie (Księga Ezdrasza 8:33–34). Uwolnienie się od powierzonej odpowiedzialności przynosi ulgę, a dobre imię człowieka zyskuje, gdy widać, że rzetelnie wywiązał się z zadania.

Ich towarzysze również byli pobożni. Gdy tylko zbliżyli się do ołtarza, poczuli się zobowiązani do złożenia ofiar, choć w Babilonie nie mieli takiej możliwości (Księga Ezdrasza 8:35). Gdy nie ma sposobności, można odłożyć ten obowiązek, ale gdy znów staje się to możliwe, należy go wypełnić. Warto zauważyć, że złożyli także ofiarę za grzech. Była ona zapowiedzią przebłagania i zakrycia grzechu, dzięki któremu człowiek może żyć w pokoju z Bogiem. Pokazuje to, że przebaczenie i oczyszczenie sprawiają, iż każde dobrodziejstwo staje się źródłem radości i bezpieczeństwa.

Liczba złożonych ofiar odpowiadała też liczbie pokoleń: ofiarowano dwanaście byków, dwanaście kozłów i dziewięćdziesiąt sześć baranów, czyli osiem razy po dwanaście. Wskazywało to na jedność obu królestw, zapowiedzianą w Księdze Ezechiela 37:22. Lud nie podążał już w dwóch grupach: dziesięć pokoleń w jednym kierunku, a dwa w innym. Zamiast tego przedstawiciele wszystkich dwunastu pokoleń spotkali się przy tym samym ołtarzu.

Nawet wrogowie Żydów stali się im przychylni. Uszanowali upoważnienie Ezdrasza i zamiast utrudniać drogę ludowi Bożemu, pomogli mu (Księga Ezdrasza 8:36). Stało się tak po prostu dlatego, że król postępował umiarkowanie, a inni również chcieli uchodzić za umiarkowanych. Wtedy wspólnoty zaznały spokoju.