Księga Ezdrasza 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Gdy nadszedł siódmy miesiąc – a Izraelici mieszkali już w swoich miastach – wtedy cały lud zgromadził się w Jerozolimie jak jeden mąż.

A Jozue, syn Josadaka, i jego bracia kapłani oraz Zorobabel, syn Szealtiela, i jego bracia przystąpili do budowy ołtarza Boga izraelskiego, aby złożyć na nim całopalenia, jak przepisano w Prawie Mojżesza, męża Bożego.

I wznieśli ołtarz na dawnym fundamencie, podczas gdy groziło im niebezpieczeństwo ze strony narodów pogranicznych, i złożyli na nim całopalenia dla Pana, całopalenia poranne i wieczorne.

Potem obchodzili Święto Namiotów według przepisu i złożyli codzienne ofiary w wyznaczonej liczbie, zgodnie z wymaganą codzienną należnością.

Następnie – oprócz nieustającego całopalenia – składali ofiary w szabaty, w dni nowiu i we wszystkie święte uroczystości Pańskie oraz zawsze, gdy ktoś dał dobrowolną ofiarę dla Pana.

Od pierwszego dnia siódmego miesiąca zaczęli składać całopalenia Panu – ale fundamenty świątyni Pańskiej nie były jeszcze założone.

Dali więc pieniędzy kamieniarzom i cieślom oraz żywności, napoju i oliwy Sydończykom i Tyryjczykom, by sprowadzili drewno cedrowe z Libanu morzem do Jafy na mocy pozwolenia udzielonego im przez Cyrusa, króla perskiego.

A w drugim roku od ich przybycia do domu Bożego w Jerozolimie, w drugim miesiącu, Zorobabel, syna Szealtiela, i Jozue, syn Josadaka, i szereg ich braci: kapłanów i lewitów oraz wszyscy, którzy przyszli z niewoli do Jerozolimy, zabrali się do dzieła i powołali lewitów od dwudziestego roku życia wzwyż do pilnowania pracy przy domu Pańskim.

I przystąpił Jozue, jego synowie i bracia: Kadmiel, Binnuj i Hodawiasz wspólnie do kierowania lewitami wykonującymi pracę przy domu Bożym: synami Chenadada, ich synami i braćmi.

A gdy budowniczowie założyli fundamenty świątyni Pańskiej, wtedy wystąpili kapłani w uroczystych szatach, z trąbami, i lewici, synowie Asafa, z cymbałami, by według zarządzenia Dawida, króla izraelskiego, chwalić Pana;

i zaśpiewali, chwaląc Pana i dziękując Mu: Dobry jest On; na wieki trwa Jego łaskawość dla Izraela. A cały lud podniósł głośny krzyk na chwałę Pana z powodu założenia fundamentów domu Pańskiego.

A wielu starców spośród kapłanów, lewitów i naczelników rodów, którzy dawniej widzieli pierwszy dom, płakało głośno przy zakładaniu fundamentów tego domu na ich oczach; wielu natomiast z radości wybuchało głośnym krzykiem.

I nie można było odróżnić głośnego krzyku radości od głośnego płaczu ludu, bo lud ten podniósł tak wielką wrzawę, że głos ten było słychać z daleka.