Księga Ezdrasza 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Wśród Żydów, którzy wrócili z wygnania, nie było poważnego sporu o to, czy odbudować świątynię. Ta kwestia była już rozstrzygnięta i wszyscy postanowili zabrać się do pracy jak najszybciej. Jaką pociechę mogliby znaleźć we własnym kraju, gdyby nie mieli znaku Bożej obecności ani miejsca, w którym pośród nich znane było Jego imię?

Dowiadujemy się więc, jak rozpoczęło się to dobre dzieło. Prace ruszyły w drugim miesiącu drugiego roku, gdy tylko pora roku na to pozwoliła, po zakończeniu uroczystości Paschy (Księga Ezdrasza 3:8). Nieco ponad pół roku poświęcono na przygotowanie terenu i zgromadzenie materiałów. Pokazuje to, jak bardzo zależało im na odbudowie. Gdy trzeba wykonać dobre dzieło, mądrze jest zacząć szybko i nie tracić czasu, nawet jeśli widzimy, że czekają nas trudności i sprzeciw. W ten sposób angażujemy się w pracę, a także włączamy Boga w to dzieło, licząc na Jego pomoc. Dobry początek to połowa sukcesu.

Pracami kierowali namiestnik Zorobabel i arcykapłan Jeszua wraz z pozostałymi rodakami. Dzieło Boże zwykle dobrze się rozwija, gdy przywódcy, słudzy i cały lud są zgodni i gorliwie wykonują swoje zadania. Bóg dał im jedno serce do tej służby, a to dobrze rokowało na przyszłość.

Wyznaczyli też Lewitów, przeznaczonych do służby w świątyni, aby wspierali postęp prac (Księga Ezdrasza 3:8). Pomagali, dodając otuchy pracującym i umacniając ich dobrymi, pokrzepiającymi słowami (Księga Ezdrasza 3:9). Nawet ci, którzy sami nie wykonują pracy, mogą naprawdę wiele zdziałać, dodając odwagi i pomagając tym, którzy ją wykonują.

Gdy kładziono fundamenty świątyni, lud oddawał chwałę Bogu w uporządkowany sposób (Księga Ezdrasza 3:10–11). Kapłani grali na trąbach ustanowionych przez Mojżesza, a Lewici na cymbałach, które ustanowił Dawid. Muzyka nie miała jedynie cieszyć ucha. Miała pomagać ludowi śpiewać pieśń, która nigdy się nie starzeje: „Bóg jest dobry, a Jego miłosierdzie trwa na wieki” (Księga Psalmów 136). Każdy strumień miłosierdzia powinien prowadzić nas z powrotem do źródła. Bez względu na naszą sytuację, na smutki i lęki, które nosimy w sercu, powinniśmy wyznawać, że Bóg jest dobry, a Jego miłosierdzie nie ustaje. Słowa tej pieśni miały tu szczególne znaczenie: Boże miłosierdzie trwa na wieki także dla Izraela, nawet dla Izraela, nawet dla Izraelitów żyjących w niewoli i będących przybyszami we własnym kraju. Bóg nadal jest dobry dla Izraela (Księga Psalmów 73:1) i dla nas. Gdy życie i siła Kościoła zdają się zanikać, jego odrodzenie należy przypisać trwałemu miłosierdziu Boga. Kościół trwa właśnie dzięki niemu.

Ludzie reagowali różnie. Wśród ludu Bożego pojawiały się różne myśli i każdy wyrażał to, co przeżywał. Nie doszło jednak do podziału, a wspólna praca nie ucierpiała z powodu odmiennych reakcji.

Niektórzy znali jedynie nędzę życia bez świątyni. Kiedy zobaczyli, że położono choćby jej fundamenty, wykrzykiwali z radości (Księga Ezdrasza 3:11). Ten początek wydawał im się czymś ogromnym, jak powrót do życia po śmierci. Przyniósł prawdziwą pociechę ich zgłodniałym duszom. Krzyczeli tak głośno, że ich głos było słychać z daleka. Powinniśmy być wdzięczni za pierwsze oznaki miłosierdzia, zanim dzieło zostanie ukończone. Po długim czasie zniszczenia położenie fundamentów świątyni mogło przynieść radość każdemu wiernemu Izraelicie.

Inni pamiętali chwałę pierwszej świątyni, zbudowanej przez Salomona, i widzieli, że nowa prawdopodobnie nie dorówna jej wspaniałością ani rozmiarem, ani pięknem. Dlatego głośno płakali (Księga Ezdrasza 3:12). Jeśli liczyć niewolę od czwartego roku panowania Jojakima, od zniszczenia świątyni minęło około pięćdziesięciu dwóch lat. Jeśli liczyć od niewoli Jojakina, upłynęło około pięćdziesięciu dziewięciu lat. Wielu żyjących wówczas ludzi mogło więc wciąż pamiętać dawną świątynię. Miłosierdziem było także to, że tak wielu kapłanów i Lewitów dożyło powrotu i mogło opowiedzieć ludowi o dawnej chwale Jerozolimy, rozbudzając w nim zapał.

Płaczący mieli pewne powody do smutku, jeśli wykorzystywali go właściwie i opłakiwali grzech, który doprowadził do tej zmiany. Grzech odbiera chwałę każdemu Kościołowi i każdemu ludowi, a kiedy przychodzą na nich ciężkie chwile, właśnie w grzechu należy szukać przyczyny. Osłabili jednak wspólną radość, mieszając z nią swój płacz i rzucając na nią cień. Lekceważyli mały początek i nie dziękowali Bogu za to, co otrzymali, ponieważ było tego mniej niż zaznali ich przodkowie, choć znacznie więcej, niż sami zasługiwali. Gdy wspólnie się radujemy, nie powinniśmy psuć tej radości fałszywym tonem.

Było to tym poważniejsze, że płaczącymi byli kapłani i Lewici. Powinni byli lepiej rozumieć, jak należy reagować na różne Boże zrządzenia, i uczyć tego innych. Nie powinni pozwolić, by wspomnienia dawnych cierpień przesłoniły wdzięczność za obecne miłosierdzie. To połączenie smutku z radością przypomina życie na tym świecie. Jedni są skąpani w radości, a inni przytłoczeni łzami. W niebie wszyscy śpiewają i nikt nie wzdycha. W piekle wszyscy płaczą i lamentują, a nikt się nie raduje. Na ziemi radość i smutek często rozbrzmiewają jednocześnie. Uczmy się radować z tymi, którzy się radują, i płakać z tymi, którzy płaczą, nie pozwalając zarazem, by jedno lub drugie bez reszty nami zawładnęło.