List do Efezjan 4:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers pokazuje, dokąd zmierza dar posługi. Ci, których Chrystus ustanowił wcześniej, między innymi pasterze i nauczyciele, zostali dani po to, aby święci byli przygotowani do wykonywania posługi. Celem tej pracy jest budowanie Ciała Chrystusowego (List do Efezjan 4:12). Słowo „budowanie” wiele mówi o tym, jak rozumieć wspólnotę: nie jako scenę dla kilku osób, lecz jako miejsce, w którym każdy może coś dać i sam zostać umocniony. Ten fragment dotyka czegoś bardzo ludzkiego. Ktoś, kto czuje się zbyt słaby albo zbyt zmęczony, by komukolwiek pomóc, nie zostaje tu postawiony przed wielkim zadaniem. Posługa, do której przygotowuje ten wers, wpisuje się w życie pełne cierpliwości i pokory, o których mówi List do Efezjan 4:2. Jej wartość nie zależy wyłącznie od tego, czy od razu widać jej owoce. Najmocniej zostaje w tym to, że budowanie dokonuje się razem. Całe Ciało, jak czytamy w Liście do Efezjan 4:16, zapewnia sobie wzrost dzięki każdemu z członków, stosownie do jego miary. Każdy ma w tej wspólnocie swoje miejsce, a jednocześnie każdy jest kimś, kto potrzebuje wsparcia i może je komuś ofiarować.

W Liście do Efezjan 4:12 pojawia się ważne rozróżnienie: posługa nie jest zarezerwowana dla osób pełniących określone funkcje we wspólnocie. W poprzednim wersecie wymieniono apostołów, proroków, ewangelistów, pasterzy i nauczycieli; ich zadaniem jest przygotowanie świętych, czyli wierzących, do służby. Celem nie jest skupienie całej aktywności w rękach przywódców, lecz budowanie Ciała Chrystusowego przez wielu jego członków. „Budowanie” oznacza tu coś więcej niż liczebny wzrost wspólnoty. Następne wersety łączą je z jednością wiary, dojrzewaniem, poznaniem Chrystusa i wzrostem w miłości. Obraz ciała podkreśla, że członkowie są od siebie zależni, a każdy wnosi wkład stosowny do swojej miary. Nauczanie może więc uzdolnić kogoś do wiernego przekazywania wiary, a duszpasterstwo pomóc wspólnocie zachować jedność i troskę o siebie nawzajem. Werset nie przedstawia służby jako drogi do zasłużenia na miejsce w Kościele. Umieszcza ją w życiu wspólnoty, która otrzymuje dary i wzrasta dzięki Chrystusowi. Przygotowanie i służba nie konkurują ze sobą: pierwsze służy drugiemu, a oba prowadzą ku dojrzałości całego Ciała.

Ten fragment mówi, że urzędy i dary w Kościele nie służą temu, by ich posiadacze stali się centrum wszystkiego. Ich celem jest przygotowanie świętych do wykonywania posługi. Posługa dotyczy konkretnej służby w życiu wspólnoty, a nie tylko zadań pełnionych przez wyświęcone osoby. Ktoś, kto uczy dzieci na katechezie, prowadzi spotkania grupy domowej albo pomaga przy parafialnej kuchni, nie stoi sam na uboczu. Jest częścią większego dzieła, w którym prowadzący wyposażają innych, a ci wnoszą swoje dary do wspólnego celu. Werset wskazuje również kierunek: budowanie Ciała Chrystusowego. Obraz ciała pojawia się też w dalszej części listu, gdzie mowa o tym, że całe Ciało zapewnia sobie wzrost dzięki pracy każdego członka (List do Efezjan 4:16). Posługa nie jest więc prywatnym popisem, lecz wkładem w życie całej wspólnoty. Przygotowanie do służby nie kończy się na jednym szkoleniu. Trwa ono przez całe życie, a jego miarą jest dobro wspólne, a nie uznanie dla pojedynczej osoby. W tym świetle widać, że powołanie do służby dotyczy wszystkich ochrzczonych, nie tylko nielicznych.

Służba w Kościele nie jest przywilejem nielicznych, lecz drogą, do której przygotowuje się cały lud Boży. List do Efezjan 4:12 ukazuje, że dary przywódców i nauczycieli mają służyć temu, by święci mogli podejmować posługę i wspólnie budować Ciało Chrystusa. W centrum nie stoi więc prestiż jednostki, lecz wzrost wspólnoty. Budowanie nie oznacza, że każdy ma robić to samo. Ktoś uczy, ktoś towarzyszy choremu, ktoś cierpliwie słucha, a ktoś troszczy się o potrzebną pracę, której prawie nie widać. Te różne posługi nabierają sensu, gdy płyną z powołania do życia w pokorze, cierpliwości i miłości, o którym mowa wcześniej w tym rozdziale. Obraz ciała przypomina, że wiara dojrzewa we wzajemnej zależności. Żaden członek nie jest całym ciałem, a jego cicha wierność może służyć dobru wszystkich. Chrystus pozostaje źródłem i miarą tego wzrostu: wspólnota nie buduje się wokół ludzkiej doskonałości, lecz ku pełni, która jest w Nim. W tej pracy nawet to, co małe i ukryte, może mieć swoje miejsce.