List do Efezjan 4:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o drodze prowadzącej do dojrzałości, która nie odbywa się w pojedynkę. Czasownik „dojdziemy” występuje w pierwszej osobie liczby mnogiej, a w słowach „dojdziemy wszyscy razem” zawiera się cała wspólnota wiary. W Liście do Efezjan 4:13 cel zostaje nazwany wprost: jedność wiary, pełne poznanie Syna Bożego i miara wielkości według Pełni Chrystusa. Miarą jest sama Pełnia Chrystusa, do której wszyscy zmierzają. Kontekst poprzedzający ten werset mówi o darach danych dla budowania Ciała oraz o tym, że całe Ciało, łączone i utrzymywane w łączności, zapewnia sobie wzrost, a każdy członek otrzymuje swoją miarę. Dojrzałość zarysowana w tych słowach rośnie więc we wzajemnym podtrzymywaniu. Słowo „aż” wyznacza horyzont drogi, a nie moment, w którym wszystko jest już dokonane. Taka perspektywa łagodzi ciężar porównywania się z innymi. Pełnia, do której zmierzamy, należy do Chrystusa, a wspólnota jest miejscem, w którym droga może trwać wolniej, z potknięciami i powrotami, ale w towarzystwie braci i sióstr.

W Liście do Efezjan 4:13 dojrzałość nie jest przedstawiona jako prywatne osiągnięcie pojedynczego wierzącego. Paweł mówi: „aż dojdziemy wszyscy razem”. Celem jest wspólna droga Kościoła ku jedności wiary i poznaniu Syna Bożego, a jej miarą nie jest przewaga jednych nad drugimi, lecz „Pełnia Chrystusa”. Kontekst wyjaśnia, jak ta wspólnota wzrasta: różne posługi służą przygotowaniu wierzących i budowaniu Ciała Chrystusa. Jedność nie oznacza więc, że każdy ma tę samą rolę albo identyczne doświadczenie. Oznacza wzrost ku temu samemu Chrystusowi. Zaraz potem Paweł przeciwstawia dojrzałość niestałości dzieci miotanych różnymi naukami; wskazuje też na życie prawdą w miłości. „Człowiek doskonały” nie musi oznaczać jednostki bez słabości ani wspólnoty, która już osiągnęła bezbłędność. W świetle obrazu Ciała chodzi o dojrzałą wspólnotę, której życie coraz pełniej odzwierciedla Chrystusa. Werset opisuje zatem cel wzrostu, nie gotowy stan: różni ludzie, umacniani przez różne posługi, dojrzewają razem w wierze i poznaniu Chrystusa.

Werset w Liście do Efezjan 4:13 wyznacza cel, do którego zmierza całe Ciało Chrystusowe. Mówi o dojściu do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego. Słowo „wszyscy” ma tu wagę. Nikt nie dojrzewa w pojedynkę, a wspólnota dochodzi do dojrzałości razem. Werset mówi o człowieku doskonałym i o miarze wielkości według Pełni Chrystusa. Tą miarą nie jest ludzki sukces ani porównywanie się z innymi. Wzorem pozostaje sam Chrystus, więc wzrost zawsze mierzy się bliskością z Nim, a nie tym, ile ktoś osiągnął. W codzienności może to wyglądać bardzo skromnie. Ktoś cierpliwie tłumaczy młodszemu wierzącemu fragment Pisma i sam uczy się od jego pytań. Obie osoby rosną w poznaniu Syna Bożego. Rodzina, która po trudnym roku wraca do wspólnej modlitwy, przeżywa jedność wiary bardzo konkretnie. W Liście do Efezjan 4:14 pojawia się obraz stabilności. Dojrzała wiara nie chwieje się przy każdym nowym powiewie nauki. Trzyma się Chrystusa, a nie kolejnych mód.

W Liście do Efezjan 4:13 Paweł ukazuje dojrzałość jako drogę wspólną: „aż dojdziemy wszyscy razem”. Wiara nie jest tu prywatnym osiągnięciem ani miarą przewagi nad innymi. Jej celem jest jedność oraz poznanie Syna Bożego, które prowadzi ku pełni Chrystusa. Ta pełnia nie oznacza, że pojedynczy człowiek staje się bezbłędny. Werset mówi o wspólnocie dojrzewającej jako Ciało Chrystusa. Wcześniejsze słowa rozdziału łączą tę drogę z pokorą, cierpliwością i pokojem, a także z posługą, która buduje Ciało. Dojrzałość ma więc kształt relacji: wiara uczy przyjmować innych, a poznanie Chrystusa coraz wyraźniej nadaje wspólnocie Jego sposób życia. Można myśleć o ciele, którego członki nie rosną osobno, lecz służą sobie nawzajem. Żaden nie zawiera całej pełni; wzrost przychodzi z Chrystusa, Głowy, i dokonuje się w miłości. Dlatego miarą chrześcijańskiej dojrzałości nie jest sama pewność własnych przekonań, lecz coraz głębsze zakorzenienie w Chrystusie. Różne posługi nie oddalają wspólnoty od jedności: każda może służyć wspólnemu dorastaniu do Jego pełni.