List do Efezjan 4:5 – znaczenie i zastosowanie

Wers „Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest” ma w sobie spokój, który łatwo przeoczyć. Trzy rzeczy zostają tu nazwane jednymi: Pan, wiara i chrzest. W kontekście, który go poprzedza, autor listu mówi o jedności Ducha, którą spaja pokój. Jedność ma więc źródło w jednym Panu, który łączy ludzi o bardzo różnych drogach. Jeden Pan oznacza, że wspólnota wierzących ma wspólny punkt odniesienia, nawet wtedy, gdy różnie rozumie wiele szczegółów. Dla kogoś, kto w wierze czuje się samotny, ta myśl bywa cichą ulgą, bo przypomina, że to, co wspólne, nie zależy wyłącznie od ludzkiej zgody. Sam wers nie opisuje, jak ta jedność wygląda w codziennym życiu kościołów, dlatego jego sens dotyczy raczej wyznania wiary niż praktycznego planu. Jeden chrzest mówi o jednym darze, który Bóg daje, a nie o jednym sposobie rozumienia wszystkiego, co z nim związane. Chrześcijanie różnie patrzą na jego znaczenie i praktykę, i te różnice warto szanować, choć ten fragment ich nie rozstrzyga. Pozostaje w nim spokojne przekonanie, że jedność ma swoje źródło w Bogu, a nie w ludzkich ustaleniach, i właśnie to nadaje jej trwałość.

W Liście do Efezjan 4:5 Paweł skupia w trzech krótkich wyrażeniach to, co wspólne dla chrześcijańskiej wspólnoty: jednego Pana, jedną wiarę i jeden chrzest. Nie przedstawia tu osobnych tematów, lecz wskazuje na wspólne źródło i znak przynależności. Jezus jest Panem, wiara zwraca się ku Niemu, a chrzest wiąże się z wejściem do wspólnoty wierzących. Werset nie rozwija szczegółowo nauki o chrzcie ani nie rozstrzyga różnic między chrześcijańskimi tradycjami w rozumieniu jego skutków. Najbliższy kontekst wyjaśnia cel tej jedności. Wersety 1–3 wzywają do pokory, cierpliwości, miłości i troski o jedność Ducha. Jedność nie oznacza więc, że wszyscy muszą mieć identyczne dary czy zadania. Zaraz po tym fragmencie Paweł pisze, że każdemu została dana łaska według miary daru Chrystusa. Wspólna wiara nie usuwa różnorodności; nadaje jej wspólny kierunek. To rozróżnienie jest istotne: jedność Kościoła nie opiera się przede wszystkim na zgodności charakterów ani na braku sporów, lecz na wspólnym odniesieniu do Chrystusa i wspólnym powołaniu. Dlatego różnice nie muszą przekreślać więzi, choć wymagają postawy opisanej wcześniej: pokory, cierpliwości i miłości.

W Liście do Efezjan 4:5 ten werset jest krótki, ale stawia mocną podstawę: „Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest.” Trzy razy pojawia się słowo „jeden”, i dobrze widać, że każde z tych trzech słów wskazuje na coś wspólnego dla wszystkich wierzących. Najpierw mowa o Panu, czyli o Chrystusie, który jest jednym centrum życia wspólnoty. Potem o wierze, czyli o wspólnie przyjętej prawdzie o Bogu i zbawieniu. Na końcu o chrzcie, znaku, przez który wchodzi się w tę wspólnotę. Apostoł pisze w czwartym rozdziale o jedności Ducha i pokoju, a tuż przed tym wzywa do pokory i cierpliwości. Jedność nie jest więc czymś, co ludzie wynegocjują przy stole. Jest darem, który trzeba zachować. W praktyce może to oznaczać, że ktoś w zborze albo w rodzinie ma inne zdanie w wielu sprawach, a mimo to pozostaje w tym samym Panu. Różnice w poglądach nie muszą przecinać więzi. Kościoły rozumieją chrzest i jego skutki na różne sposoby, dlatego ten werset warto czytać w świetle całej Biblii, a nie wyłącznie własnej tradycji. Najważniejsze jest to, że jedność wypływa z tego, kim jest Pan, a nie z tego, czy my się ze sobą zgadzamy. Wtedy wspólnota ma podstawę, która trzyma, gdy trzeba.

„Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest” — te słowa Listu do Efezjan 4:5 umieszczone są po wezwaniu do pokory, cierpliwości i zachowywania jedności w pokoju. Jedność nie jest więc osiągnięciem ludzi, którzy myślą i postępują identycznie. Jej źródłem jest wspólna przynależność do Boga. Jeden Pan wyznacza kierunek życia wspólnoty. Jedna wiara wiąże ją z Chrystusem, a jeden chrzest przypomina o wspólnym wejściu w życie tej wspólnoty. Różne tradycje chrześcijańskie inaczej objaśniają niektóre szczegóły chrztu, lecz werset podkreśla jego miejsce w wyznawanej jedności, nie rozstrzygając wszystkich sporów. W dalszym kontekście jedność nie usuwa różnorodności: każdemu zostaje dana łaska według daru Chrystusa. Można ją widzieć jak jeden stół, przy którym nie wszyscy mają tę samą służbę, ale nikt nie staje się gospodarzem zamiast Pana. Pokora i cierpliwość chronią tę wspólną przestrzeń, gdy pojawiają się różnice. Werset przypomina, że chrześcijańska jedność jest darem zakorzenionym w Bogu i zadaniem pielęgnowanym w pokoju.